از دیدن چهره “لات‌ها و اوباش تاریخ قاجار” متعجب می شوید/ عکس ها

[ad_1]

تصاویری از لات و اوباش های تاریخ قاجار منتشر شد که چهره آنها دلیل تعجب همگان شد.

به شرح وقت سحر به تعریف از فارس، لوطی در فرهنگ سنتی ایران به کسانی گفته می‌شد که زندگی عادی نداشتند و البته ۲ دسته بودند؛ گروهی که اهل مروت و مدارا و بخشش بودند و مدافع و امین مردم بودند و گروهی دیگر که فقط از لوطی نامش را یدک می‌کشیدند و به انواع و اقسام اوباش‌گری می‌پرداختند و نزد مردم به «الوات» و «جاهلان» معروف بودند.

الوات در جامعه ایران از کجا آمده‌اند؟ شرح‌هایی هست از دوره قاجار که وضعیت الوات را وصف می‌کند؛ در مقابل لوطی‌ها که مردم‌دار و امین محل‌ها بودند، این‌ها اوباش و غارتگر بودند.

لوطی یا لوتی در فرهنگ سنتی ایران به کسانی گفته می‌شد که زندگی عادی نداشتند و البته ۲ دسته بودند؛ گروهی که اهل مروت و مدارا و بخشش بودند و مدافع و امین مردم بودند و گروهی دیگر که فقط از لوطی نامش را یدک می‌کشیدند و به انواع و اقسام اوباش‌گری می‌پرداختند و نزد مردم به «الوات» و «جاهلان» معروف بودند.

بالطبع در سخن و نوشتار گاهی زبان لوطی برای این دسته نیز به کار می‌رفت و «ارنست اورسل» بلژیکی در دوره قاجار چنین نوشته است: «لوطی یعنی مردمی که هیچ نوع شغل مشخص و مقاومت ندارد فقط گاه‌گاهی به چند مورد پیشه کم و بیش مجاز مشغول می‌شود همانند تردستی، دلالی، چشم‌بندی… لوطی در کلاهبرداری فراوان استاد است. حتی گاهی باج‌بگیر و زورگوی زبر دست است…

زندگی پرماجرا لوطی ها

لوطی‌ها زیادتر مواقع در بازار پرسه می‌زنند و از مشتری‌های دائمی میخانه‌های پنهانی هستند، دارای زندگی پر ماجرایی‌اند؛ و رفته‌رفته بی‌قید، جسور و گستاخ می‌شوند.

به‌خاطر هیچ و پوچ… گاهی حتی به دلخوشی دعوا کردن به جان هم می‌افتند. گاهی هم یک لوطی برای کسب شهرت با قمه یا طپانچه به فراشان حکومت [کارکنان و مأموران حکومت]حمله می‌کند».

مشخص است الوات و جاهلان در مواقع فتنه و بلوا نیز خوش‌به‌حالشان می‌شده و «هاینریش بروگش» آلمانی در سفرنامه خود در دوره قاجار به‌خوبی به این نکته نشانه کرده است.

شغل لوطی ها

وی نوشته است: «لوطی‌ها در تاریخ راحتی و ردیف و ثبات زندگی خود را از راه باج‌گیری و قداره‌کشی می‌گذرانند و در تاریخ هرج و مرج و آشفتگی هم به مردم مخالف می‌پیوندند و به چاپیدن و غارت اموال مردم می‌پردازند.

لوطی‌ها شغل و کاری ندارند، روز‌ها یا خوابند یا در کوچه‌ها و معابر عمومی به ولگردی مشغولند و شب‌ها به دزدی و قاچاق می‌پردازند».

[ad_2]