79 امین دوره جشنواره ونیز 2022 + [نقد کلی فیلم های ایرانی و خارجی]

79 امین دوره جشنواره ونیز 2022 یکی از کهنه‌ترین جشنواره‌های سینمایی دنیا که از ۹ تا ۱۹ شهریور برپا می‌شود، امسال سالگرد افتتاحش را هم مهمانی گرفته است.

جشنواره فیلم ونیز در بازه‌های زمانی مختلفی برگزار نشده و برای همین هفتاد و نهمین دوره برگزاری‌اش با نودمین سالگرد بنیانگذاری اون مصادف شده است.

79 امین دوره جشنواره ونیز 2022

نقد و بررسی فیلم های ونیز

فیلم بلوند یا زرد از اندرو دومینیک

جان کروتر در وصف فیلم بلوند گفته است:

بلوند زرق و برق دار و آلوده‌، پیچیدگی‌های مونرو و همچنین اکوسیستمی که او و ما در اون کار می‌کنیم را بررسی می‌کند. روشی که ما از سلبریتی‌ها استفاده می‌کنیم و این واقعیت که آنهایی که در کانون توجهات می‌سوزند، بیشتر کمتر مجهز به مواجهه با حمله هستند، در قلب بلوند، اقتباس عالی/غم انگیز اندرو دومینیک از رمان داستانی جویس کارول اوتس است که جلوه‌ای از زندگی مرلین مونرو را علامت می دهد.

فیلم نهنگ از دارن آرونوفسکی

دیوید رونی در وصف فیلم نهنگ گفته است:

درد و درد انسانی از هر دو نوع جسمی و عاطفی یکی از عناصر اصلی دارن آرنوفسکی است، اما نهنگ، که توسط برندان فریزر به نام معلمی که اضافه وزن زیادی دارد و بیش از حد چاق است و تا سر حد مرگ غذا می‌خورد، هدایت می شود، این داستان را به سو افراط سوق می‌دهد در حالی که پایدار در مرزها باقی می ماند. آرونوفسکی با الهام از نمایش‌نامه ساموئل دی‌.هانتر کوشش کرده است پوسته‌های در و ناامید و عشق و امید را در مرکزیت درام به عکس بکشد.

فیلم نویز سفید یا برفک از نوا بامباک

رابی کالین در وصف فیلم برفک گفته است:

برای فیلمسازی که معمولا کم‌تر از آنچه که باید قدر دیده است، «نویز سفید» فیلمی افسارگسیخته است که خارج از قلمروی آشنای نوا بامباک شکل گرفته و بیشتر به یکی از فیلم‌های اولیه استیون اسپیلبرگ شباهت دارد که وابسته فروپاشی عصبی شده است.

فیلم باردو از آلخاندرو گونسالس اینیاریتو

پیتر بردشا در وصف فیلم باردو گفته است:

فیلم با ادا و اصولی واقعی ساخته شده است، با لفت و لعاب و جلوه‌گری فراوان؛ در واقع اون‌قدر فراوان که شما می‌توانید قسمت اعظمی از خودشیفتگی بی‌رحمانه فیلم را ببخشید! اینیاریتو می‌تواند – اگر بخواهد – داستانی همین‌قدر دردناک اما با آب‌وتاب کم‌تر را درباره زندگی خودش برای ما روایت کند؛ اما در اینجا از حق مخصوص خود به نام یک آرتیست استفاده برده و در عوض، این شیرینی را برای ما تدارک دیده است که قطعا فوق‌العاده است.

نقد و بررسی کلی فیلم های ایرانی ونیز

جنگ جهانی سوم از هومن سیدی

جاناتان هالند در وصف فیلم جنگ جهانی سوم گفته است:

فیلم با برخورداری از فوریت یک تریلر خوب و به روشنی یک قصـه اخلاقی، حکایتی فرساینده اما مجاب‌کننده است درباره این‌که یک قربانی چگونه یاد می‌گیرد از ستمگران خود تقلید کند. ششمین فیلم بلند هومن سیدی که تا حد زیادی همانند یک فیلم بد درباره هولوکاست به نظر می‌رسد، با حال‌وهوای یک کمدی سیاه واقعا سیاه شروع می‌شود و رفته‌رفته به یک تراژدی بدل می‌شود؛ سفری که با بازی محوری فوق‌العاده و جذاب محسن تنابنده به نام قهرمان لگدمال‌شده فیلم جان گرفته است.

شب، داخلی، دیوار از وحید جلیلوند

لیلا لطیف در وصف فیلم شب، داخلی، دیوار گفته است:

تاریخ سینما پر از فیلم‌های پرنقصی درباره معلولان است؛ با وجود این به نظر می‌رسد درون دوران جدیدی شده‌ایم که آثار مبتکرانه‌ای برای جبران قبل ساخته می‌شوند. «آوای متال» یا «صدای فلز» (Sound of Metal) استفاده درخشانی از طراحی صدا کرده است تا تماشاگرانش خوب تر چگونگی محدودیت‌های شنوایی و شنیدن صداهای نامفهوم و وابسته اعوجاج را تجربه کنند. «شب، داخلی، دیوار» هم به‌گونه‌ای مشابه جستجو نابینایی رفته است و با ساختاری سنجیده می‌خواهد ما را خوب تر با آنچه پروتاگونیست فیلم تجربه می‌کند دوست کند و حس نابینایی را به بهترین شکل ممکن به ما منتقل کند.

مطالب مرتبط: