[ad_1]
نگرشی که در فرهنگ ایرانی نسبت به زنان وجود دارد، نگرشی دوگانه است. نرگس آبیار از صدای زنان میگوید!
«زن» در فرهنگ ما از یک سو واجد شأن «والا» وصف میشود و از سوی دیگر در میزانسنی سنتی با او به نام موجودی فرومایهتر از «مرد» در موضع ضعف برخورد میشود.
نرگس آبیار از صدای زنان میگوید! [+عکس]
نرگس آبیار اعتراضات
قبل از هر چیز باید بفهمید که به تازگی نرگس آبیار برای نسخه سینمایی«سووشون» مجوز گرفت. فیلمنامهی «سووشون» به تهیهکنندگی محمدحسین قاسمی و کارگردانی و نویسندگی نرگس آبیار موافقت شورای پروانه ساخت سازمان سینمایی را اخذ کردند.
این تلقی از زن به سبب همان باورهای سنتی محض، محرومیتهایی را هم برای زنان در دنیا جدید به دنبال دارد و سبب نادیده انگاشتن بسیاری از حقوق آنها میشود. نگرشی که انگار معتقد است در نهایت این خود زنان هستند که حتی اگر حق با آنها باشد، باید بیصدا و مدارا پیشه کنند؛ سکوتی که گاهی میتواند هزینههای گزافی برایشان داشته باشد و کشنده باشد.
درد و سختی بیصدا و صبر در برابر دردهای زنانه برای تابوهای رایج، درونمایه «ابلق»، آخرین ساخته نرگس آبیار است. فیلمی که این روزها در سینماهای سرزمین نمایش داده میشود. «ابلق» روایتی است از درد و مصیبتی زنانه در این سرزمین. فیلم، روایتگر دردهای زنانی است که به اقتضای شرایط جامعه بدن به بیصدا میدهند و از انتقاد به اجحافی که در حقشان میشود، خودداری میکنند.
آبیار علمآموختهٔ رشتهٔ ادبیات فارسی است و قصـهنویسی را از سال ۱۳۷۶ شروع کرد. آثاری برای نوجوانان پدیدآورده و مجموعه قصـههای دو خط (سال ۱۳۷۸) و داستانٔ زنی که همهاش نا امیدیهای فلسفی داشت (سال ۱۳۸۱) و رمانهای عروس آسمان (سال ۱۳۷۹) – دربارهٔ زندگی رابعهٔ عدویه – و کوه روی شانههای درخت (سال ۱۳۸۲) را برای بزرگسالان نوشت؛ رمان اخیر که مضمونی دربارهٔ جنگ ایران و عراق دارد، برندهٔ جایزهٔ هشتمین «جشنوارهٔ کتاب نگهداری مقدّس» شدهاست.
او چهار فیلمنامه بلند سینمایی را نیز در کارنامهٔ ادبی خود دارد.. از سال ۱۳۸۴ به ساخت فیلمهای کوتاه و مستند روی آورد که نخستین تجربهٔ او، بنبست مهربان، برنده بهترین فیلم کوتاه داستانی از جشنواره پرستیدن شد و دربخش مسابقه چند جشنواره بینالمللی نیز به نمایش حقوق.
آبیار میگوید:
زنان محکوم به بیصدا در برابر خشونت، بیاحترامی، تبعیض، سختی کار و تعرض. از این منظر باید «ابلق» را روایتی فهمید از شرایط غامض و بغرنج نبودن «زورآباد»؛ جایی که اگر مرد نتواند بر خود غلبه کند، زن باید به جای او پردهنشین شود و محکوم به خاموشی و تمکین.
این فیلم از درد «نگفتن» میگوید. از تجربه آزاری که در سکوتی ویرانگر و کشنده، ابعاد دراماتیک به خود میگیرد. داستان زنی که در کنار شهر و در بافت فقیرنشین اون زندگی میکند و شوهر خواهرش دید آلودهای به او دارد. به مناسبت اکران «ابلق» با نرگس آبیار، کارگردان فیلم گفتوگو کردیم. گفتوگویی که با مسائل زنان و مطالباتشان در شرایط این روزهای جامعه دنبال است.
زیادتر بخوانید:
[ad_2]