[ad_1]
همیشه رابطه والدین و فرزندی لبریز از عشق و مهربانی می باشد اما در مواردی این رابطه وابسته چالش هایی می شود که والدین را نسبت به فرزند بی مهر و علاقه می سازد. با این مطلب دنبال ما باشید تا از دلیل دوست نداشتن فرزند یا تنفر از فرزند اطلاع یابید.
بررسی دلیل دوست نداشتن فرزند یا تنفر از فرزند
ممکن است برای شما این سوال نزد بیاید که آیا امکان دارد والدینی از فرزندشان متنفر شوند؟ معمولا دنیای والد و فرزندی روابطی آمیخته از عشق و مهربانی می باشد. با این حال گاهی والدین به دلایلی ممکن است نسبت به فرزند خود حس تنفر پیدا کنند. عموما تنفر از فرزند، حس گناه زیادی هم برای پدر و مادر به دنبال دارد که می تواند مشکل را دوبرابر کند.
رابطه پدر و مادر و فرزندی ممکن است مانند هر رابطه دیگری دستخوش بالا و نشیب هایی شود که این کاملا طبیعی است. آنچه با ارزش و مهم بودن پیدا می کند این است که والدین بتوانند به خوبی از پس شناسایی هیجانات برآمده و به دلایل زیربنایی اون واقف بوده تا بتوانند چالش های نزد آمده در ارتباط با فرزند را حل کنند.
همانطور که می دانید عشق و علاقه والدین به فرزندشان وصف نشدنی است ولی برخی مواقع حس دوست نداشتن کودک یا تنفر از او در وجود اون ها رخنه می کند. که دلایل مختلفی سبب بروز این داستان است. از این رو تصمیم گرفتیم در این مطلب به بررسی دلیل یا دلایل دوست نداشتن فرزند بپردازیم. با ادامه مطلب دنبال ما باشید تا اطلاعات کافی به دست آورید.
دلایل دوست نداشتن فرزند
دوست نداشتن فرزند به دلایل مختلف و البته پیچیده ای ممکن است ساختن شود. گاهی پدر و مادرها مشکلات درونی یا مسائل حل نشده ارتباطی با کودک یا دیگران دارند که اون را به شکل دوست نداشتن یا تنفر حس می کنند. برخی از مسائل و دلایل زیربنایی از دید روانشناسی کودک شامل موارد ذیل می باشد:
۱. تعارضات درونی والدین
زیادتر مواقع تعارضات درونی رفع نشده والدین بدون این که فرد از اون اطلاع داشته باشد سبب بروز واکنش هایی همانند بیزاری و دوست نداشتن کودک می شود. کمکش ها و مسائل حل نشده می تواند منجر به این شود که فرد حس منفی نسبت به خود پیدا کرده و درباره فردی که ارتباط نزدیک و وابستگی با وی دارد، ناخودآگاه حس تنفر یابد.
۲. تعارض ها؛ اختلافات و ناکامی در رابطه با فرزند
ارتباط پدر و مادر با فرزند می تواند با چالش های زیادی روبرو شود. برخی زمان کودکان خلق مقاوم تری دارند و حساس تر می باشند. در حالی که ممکن است رفتارهای کودک به دلیل یک بیماری یا اختلالی همانند بیش فعالی یا اوتیسم باشد. در این شرایط، والدین روش تربیتی سختگیرانه تری نزد گرفته و متقابلا با مقاومت و لجبازی زیادتر کودک روبرو می شوند.
به طور کلی این نوع الگوی ارتباطی به مطالعه سبب مشکل ارتباطی و به نوعی افزایش حس منفی بین والد و فرزند می شود. به بیان دیگر مشکلات رفتاری فرزندان یا ناسازگاری اون ها می تواند سبب آشفتگی ها و کاهش آستانه صبر والدین گردد. در این موارد عمدتا پدر و مادر از کنترل و بهبود رفتارهای فرزند درمانده شده و گاها تلاش اون ها در کنترل فرزند که با خشم و شور جدید توام است، با شکست روبرو می شود.
به این نظم این حس ناکامی در ارتباط با فرزند خشم بیشتری برای والد ساختن کرده و در بلند زمان خشم پنهان تشدید شده با حس ناکامی ممکن است به حس تنفر از فرزند تبدیل گردد.
۳. قبول تمام وظیفه های فرزند
گاه پدر و مادر به دلایل متعددی تمام وظیفه های کودک را قبول می کنند. والدینی که درباره تحول فرزندشان بیش از حد نگرانی دارند و یا به شکل ناخودآگاه می خواهند پدر و مادر کامل و بدون ایرادی باشند، اکثر مواقع زیادتر وظیفه ها را از کودکان سلب می کنند.
در این شرایط حس صبر بیش از اندازه و فشار روانی که فرد متحمل می شود، می تواند سبب شده این حس منفی به سو کودک بازگردد و به نوعی حس تنفر و بیزاری ساختن شود. از این رو نیاز است والدین با آگاهی از راهکارهای افزایش وظیفه پذیری در کودکان از بروز این چرخه معیوب پیشگیری کنند.
۴. اختلالات و مشکلات روانی
گاه اختلالات روانی که والد تجربه می کند در حسی که به کودکش دارد، تاثیر می گذارد. ممکن است حس تنفر از فرزند ناشی از افسردگی پنهان یا افسردگی سپس از زایمان در والد باشد. این اختلال در والدین سبب فکر و حس منفی فراوان نسبت به خود و دنیای دور و بر می گردد. چنین مشکلاتی می تواند بر کارکرد ارتباطی مادر و فرزند تاثیرگذار باشد.
همچنین مشکلاتی همانند اختلال دو قطبی که نوسانات شدید خلقی و رفتاری دارد یا اختلال شخصیت همانند شخصیت های مرزی که در روابطشان وابسته مشکلات عدیده ای می شوند در بروز ارتباط منفی با کودک تاثیر بگذارد.
۵. تجربه صدمه های قبلی
در مواردی صدمه های قبلی که فرد تجربه کرده به شکل ناخودآگاه بر حس او نسبت به فرزندش تاثیر می گذارد. مشکلاتی همانند تجربیات بدرفتاری یا اذیت قبل از ازدواج، سوء رفتار در طول زندگی، مشکلات خانوادگی و عاطفی در کودکی می تواند زیربنای حس دوست نداشتن فرزند گردد. همچنین استرس و ضربه های دوره بارداری یا زایمان پرخطر که برای سلامت مادر تهدید کننده بوده می تواند حس منفی ناهوشیاری به فرزند به وجود آورد.
۶. تعارضات با همسر
گاهی زمان روابط ناهنجار با همسر سبب بروز تنفر از فرزند می شود. به طور مثال زنانی که مورد بد رفتاری همسر خود قرار می گیرند یا حس توجه و مهربانی کافی از وی دریافت نمی کنند، ناخودآگاه خشم خود را به فرزند انتقال می دهند. یک بارداری ناخواسته سبب افزایش حس منفی و انتقال تنفر به نوزاد متولد شده می گردد. در واقعیت گاه فردی که در زندگی تعارضات زیادی با همسرش دارد، نوزاد جدید را نمی تواند قبول کند.
۷. مشکلات محیطی و فقر شدید
گاهی مواقع مشکلات زندگی یا مشکلات اقتصادی در افزایش حس دوست نداشتن کودک تاثیر می گذارد. در خانواده های با فقر شدید هر اشتباه فرزند می تواند تبعات زیادی برای خانواده به وجود آورد. در ضمن مشکلات اقتصادی تنش روانی و استرس زیادی برای خانواده دنبال دارد که می تواند روابط را منفی تر نماید. به طور کلی مجموعه ای از این عوامل در ساختن والدین سمی نقش دارند.
۸. تجربه کودکی مقاوم
برخی والدین که کودکی مقاوم و صدمه زایی را گذرانده اند، به مخصوص در مواردی که کودک آزاری، محرومیت های عاطفی یا سوء رفتار شدید تجربه نموده اند، در بزرگسالی در ارتباط با فرزندشان عواطف منفی و مشکلات رفتاری زیادی را بروز می دهند. بسیاری از والدین که در کودکی مورد خشونت یا تنفر والدین قرار گرفته اند و حس طرد شدن و دوست داشتنی نبودن را تجربه کرده اند، به شکل ناخودآگاه این حس را به فرزند خود منتقل می سازند.
تنفر از فرزند چه اثراتی به دنبال دارد؟
تنفر از فرزند ممکن است فقط در یک برهه از تاریخ ساختن شود ولی گاه این حس تنفر ریشه عمیقی یافته و تاثیرات درازمدت پیدا می کند. از جمله اثرات تنفر از فرزند عبارتند از اثرات کوتاه زمان و اثرات بلند زمان که هر یک شامل موارد زیر می باشند.
اثرات کوتاه زمان:
- گوشه گیری و انزوای کودک
- بروز خوف و اضطراب مداوم
- پرخاشگر شدن با همسالان و اطرافیان
- حس گناه
- مشکلات تحصیلی
- کاهش اشتها و میل به غذا
اثرات بلند زمان:
- مشکلات عزت نفس
- مشکل در روابط اجتماعی
- افسردگی و اضطراب
چند راهکار مواجهه با حس تنفر از کودک
می توانید با راهکارهایی که در ادامه ذکر می شو با حس تنفر و بیزاری خود از کودک مواجهه کنید و با ساختن یک سبک دلبستگی ایمن بین خود و کودکتان بهداشت جسمی و روانی وی را به بهترین شکل برآورده نمایید.
- ویژگی های سنی و رفتاری کودک را شناخته و از کودک انتظارات متعادلی داشته باشید. دقت کنید که برخی رفتارها کم کم حذف می شوند و به رفتارهای هیجانی و پرخاشگری نیازی نیست.
- مثبت اندیشی را تمرین کرده و برای خود برنامه های تفریحی و استراحت و کوشش های موثر همانند ورزش تنظیم کنید. تلاش کنید در گروه ها و یا کارگاه هایی شرکت کرده که به پیوند عاطفی بین شما و کودکتان کمک نماید.
- از یک مشاور کمک بگیرید تا به دلایل حس منفی خود نسبت به فرزند پی ببرید و در راستای کاهش اون اقدام کنید. دقت کنید که فرزند شما هم همانند هر انسان دیگری نیاز دارد تا مهر و مهربانی مادر و پدری را تجربه کند.
- به یادگیری و تمرین توانایی های کنترل شور خود و مدیریت خشم و کنترل استرس اقدام کنید.
- مشکلات ارتباطی خود را با فرزند شناخته و به کمک کسب آگاهی از نکات تربیتی فرزندان، کتاب خواندن، مشاوره و … توانایی فرزند پروری را در خود نیرومند نموده تا بسیاری از تعارضات کاهش پیدا کند.
منبع : آرگا
برچسب :
[ad_2]