[ad_1]
یادگیری عمیق اینبار توانست خودانگاری را در یک ربات ساختن نماید؛ ربات بودن چطور چیزیست، آیا به آیندهی فیلمهای علمی-تخیلی نزدیک شدهایم؟
چنانکه هر شخص ورزشکار و یا اهل مدی میداند، دریافت ما از بدنهایمان همیشه صحیح و یا واقعگرایانه نیست، امّا در هر حال عامل حیاتی در شکلدهی رفتارمان در جامعه است. چنانکه مغز شما بیصبر در هنگامی که توپبازی میکنید و یا لباس میپوشید برای حرکت خود را مهیا میکند تا قادر باشید بیاونکه بیفتید، پلغ بزنید و یا سکندری بخورید جا به جا شوید!
زیادتر بخوانید: پوستهٔ یخی قمر اروپا احتمالاً از برف خالص زیرزمینی ساخته شده باشد!
ساختن خودانگاری رباتیک توسط مهندسین دانشگاه کلمبیا
انسانها در وقت خردسالی تصور از بدنشان را سر و شکل میدهند و رباتها نیز به همین شکل. گروهی در دانشکده مهندسی کلمبیا، رباتی را توسعه دادند که قادر به چنین کاریست، توانایی خودانگاری که برای اولین بار، قادر بوده تصوری از کل بدنش بدون کمک انسان داشته باشد.
پژوهشگران در مقالهای که اخیراً در Science Robotics منتشر شده، توضیح میدهند که چگونه ربات آنها یک تصوّر حرکتی از «خود» ساخته، و چگونه از این انگاره برای برنامهریزی حرکات، نائل آمدن به اهداف و عبور از موانع در طیف گوناگونی از سناریوها استفاده کرده است؛ این ربات حتی قادر است صدمههای وارده به بدنهٔ خود را به شکل خودجوش شناسایی و اصلاح کند.
پس از اینکه پژوهشگران بازوی رباتیک را درون حلقهای از پنج دوربین قرار دادند، ربات خود را در حین موجوارگی آزادانهی دوربینها دید میکرد؛ همچون کودکی که برای نخستینبار در پی کشف خود در تالاری از آینههاست، ربات تکان خورده و منقبض میشد تا دقیقاً چگونگی پاسخ بدنش به فرمانهای گوناگون حرکتی موتور را دریابد.
پس از حدود سه ساعت، ربات بازایستاد و شبکهٔ عصبی عمیق داخلیاش، فرآیند یادگیری روابط بین کنشهای حرکتی رباتیک را به آخر رسانده بود. او حالا میتوانست حجمی را که خود در مکان ایجاده کرده، تشخیص دهد؛ نوعی خودانگاری رباتیک!
خودانگاری رباتها منجر به سیستمهای خودکار مستقل خواهد شد!
لیپسون، استاد مهندسی مکانیک گفت: «ما واقعاً فضولی بودیم که ببینیم ربات از خودش چه تصوری دارد.» هاد لیپسون که رئیس آزمایشگاه ماشینهای خلاق ادامه داد: «اما شما نمیتوانید فقط به یک شبکهی عصبی اکتفا کنید، این فقط یک جعبهی سیاه است!» پس از اینکه محققان با فنون گوناگون مصورسازی دست و پنجه آرام کردند، خود-انگاره کم کم پدیدار شد. لیپسون افزود:
این یکنوع تودهای بود که به آهستگی به حرکت در آمده و گفتی بدن ربات را در سه بُعد فرا گرفته بود. همانطور که ربات حرکت می کرد، توده سوسوزنان به آهستگی اون را دنبال میکرد.
توانایی رباتها برای تصور از خودشان بدون کمکی از مهندسینها به دلایل بسیاری مهم است: نه تنها دلیل صرفهجویی در نیروی کار خواه شد، بلکه اجازه میدهد که رباتها خود را از استهلاک دیدداری کرده و حتی صدمهها را شناسیایی و رفع کنند.
نویسندگان گفت و گو میکنند که این توانایی مهم است چون ما نیاز مبرمی به سیستمهای خودکار خودکفا داریم. برای مثال، ربات کارخانه، میتواند در ضورت وقوع مشکلی اون را شناسیایی کرده و حلش کند و یا در شکل لزوم درخواست کمک نماید.
بویوان چن سرپرست و نویسنده اول این مطالعه توضیح داد: «ما انسانها تصوری آشکار از خود داریم.» چن استادیار دانشگاه دوک ادامه داد:
چشمانتان را بسته و مجسم کنید که اگر بخواهید دستهایتان را به جلو بکشید و یا یک قدم به عقب بردارید، چگونه بدنتان حرکت میکند؛ جایی در مغز ما خود-انگارهای از خویشتن قرار دارد، الگویی که به ما اطلاع میدهد که چه حجمی از پیرامون خود را اشغال کردهایم، و همچنین چگونه این حجم در حین حرکت وابسته تغییر میشود.
آیندهی خودانگاری رباتیک
این کار بخشی از تلاش چند دههای لیپسون برای یافتن راههایی برای نوعی آگاهی بخشی به رباتها است. او در همین خصوص توضیح داد: «خودانگاری شکلی ابتدایی از خودآگاهی است. اگر یک ربات، حیوان یا انسان از خویشتن الگوی دقیقی داشته باشد، میتواند بهینهتر در دنیا عمل کرده، تصمیمات بهتری گرفته و از مزیت فرگشتی برخوردار باشد.»
پژوهشگران نسبت به محدودیتها، خطرات و گفت و گوهای مربوط به خودکفاییبخشی زیادتر به ماشینها اونهم از راه خودآگاهی مطلع هستند، و در همین خصوص لیپسون صریحاً خاطرنشان میکند که نوع خودآگاهی بدست آمده در این مطالعه، در سنجیدن با انسانها فاقد با ارزش و مهم بودن است، امّا دست آخر شما باید از جایی شروع بکنید. باید به آهستگی و با دقت نزد برویم تا بتوانیم از مزایا چنین امری استفادهمند شده و در عین حال خطرات اون را به حداقل برسانیم.
زیادتر بخوانید:
دیدگاه شما دربارهٔ خودانگاری رباتیک چیست؟ نظرات خود را در قسمت کامنتها با ما در بین گذاشته و اخبار تکنولوژی را از جونی دنبال کنید.
منبع: Scitechdaily
[ad_2]