[ad_1]
هزینه بنر و چاپ دیوارنگاره با حدود هزار متر مربع ۵۰ تا ۱۵۰ میلیون تومان خواهد بود و هزینه نصب نیز حدود ۲۰ الی ۳۰ میلیون تومان است.
به شرح صفحه اقتصاد، به گفته یکی از اعضای شورای شهر قبلی در سال ۹۱ این دیوارنگاره مصوبه و مجوزی از سوی شورای شهر یا شهرداری تهران نداشته است اما: «اینکه بعدها سازمان اوج برای این دیوارنگاره دنبال مجوز بوده یا خیر و اینکه مجوزی صادر شده، اطلاع دقیقی ندارم و بعید میدانم که بعدها چنین مجوزی صادر شده باشد.»
هیچکس نمیداند اولین بار چه کسی منظور داد که در میدانی بین طولانیترین خیابان خاورمیانه، جایی که تهران سهم طبقه متوسط میشود، یک تابلوی بزر تبلیغاتی با ابعاد ۱۸۵۰*۴۷۵۰ سانتیمتر نصب شود که بنرهایش در مناسبتهای مختلف دفعات و دفعات به محلی بین چالش موافقان و مخالفان تبدیل شود.
چه اون روزی که بنری به مناسبت جامجهانی و هوادارانش بدون تصویری از زنان منتشر شد، چه بنری در پنجشنبه قبل با عنوان زنان سرزمین من با تصاویری از زنانی که به انتشار عکسشان انتقاد داشتند، بنری که عمرش به یک شبانهروز قد نداد.
این تابلوی بزر که آشکار عظیمترین تابلوی تبلیغاتی ایران و حتی منطقه محسوب میشود، به دیوارنگاره میدان ولیعصر شهرت دارد و بهمن ماه ده سال نزد، یعنی سال ۱۳۹۱ ساخته شده است.
متولی اصلی این دیوارنگاره سازمان هنری رسانهای اوج وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، در توضیح مختصری که درباره این تابلوی تبلیغاتی روی سایت این سازمان قرار گرفته، نوشته شده است: «…از دیگر با ارزش و مهم بودنهای دیوارنگاره میدان ولیعصر میتوان به بهروز بودن، پیام داشتن و گرافیک خوبِ این دیوارنگاره نشانه کرد که این نکات دلیل ساختن گفت و گو و گفتوگو بین مردم و کارشناسان شده و دقیقا به همین دلیل است که آنها دیوارنگاره میدان ولیعصر را یک رسانه مؤثر میدانند.»
البته این تنها رسانه موجود در ایران است که ظاهرا برای تاسیس، مراحل دریافت مجوز را سپری نکرده است. اون طور که محمدجواد حقشناس، رئیس کمیسیون فرهنگی و اجتماعی شورای شهر قبلی تهران میگوید، این فضا از سال ۹۱ با درخواست سازمان هنری رسانهای اوج، در تاریخ شهرداری محمدباقر قالیباف، بدون طی کردن سازوکارهای اداری به این سازمان واگذار شده است.
او میگوید: «نصب اینگونه تابلوهای تبلیغاتی با توجه به مصوبات موجود با اجازه و مجوز سازمان زیباسازی شهرداری تهران که در ذیل معاونت خدمات شهری انجام وظیفه میکند، انجام میشود، از آنجایی که تابلوهای تبلیغاتی جزو منابع درآمدی شهرداریها محسوب میشود، معمولا طی مزایدههایی این تابلوها در اختیار شرکتها و نهادها قرار میگیرد.»
او تاکید میکند: «اما این دیوارنگاره در کنار تعداد قابل توجهی از تابلوها و عرشههای موجود در خیابانها و اتوبانهای شهر تهران کلا در اختیار سازمان اوج است و زیرنظر شهرداری تهران نبوده و نیست.»
به گفته حقشناس در سال ۹۱ این دیوارنگاره مصوبه و مجوزی از سوی شورای شهر یا شهرداری تهران نداشته است اما: «اینکه بعدها سازمان اوج برای این دیوارنگاره دنبال مجوز بوده یا خیر و اینکه مجوزی صادر شده، اطلاع دقیقی ندارم و بعید میدانم که بعدها چنین مجوزی صادر شده باشد.»
کدام محتوا، کدام تایید؟
جنجالی که پنجشنبه قبل با نصب تصاویری از فروغفرخزاد، مهلقا ملاح، توران میرهادی، سیمین دانشور، پروین اعتصامی، ایران درودی، فاطمه معتمدآریا، مرضیه برومند، نفسیه مرشدزاده، مریم میرزاخانی و … به وجود آمد، این سوال را در ذهنها پررنگ کرد که چه کسی درباره محتوای منتشرشده در این دیوارنگاره تصمیم میگیرد و مجوز و تاییدیه اون از کجا میآید؟
براساس قوانین شهری محتوای همه تابلوهای تجاری و فرهنگی پایتخت در کمیته تبلیغات فرهنگی سازمان زیباسازی شهر تهران باید تایید و سپس اجازه اکران پیدا کند، اما ظاهرا این قانون سفت و مقاوم، شامل حال این دیوارنگاره نیست، و جایی در اتاق فکر یا مانند به اون در سازمان اوج درباره محتوای اون تصمیم میگیرد.
این اتاق فکر البته نزد از این نیز زمانی پای زنان در بین بود، دوباره مجبور شد دستور دهد که بنر اکران شده حذف شود. دیوارنگاره «با هم قهرمانیم؛ یک ملت، یک ضربان» در خرداد ۱۳۹۷ که ایران به جام جهانی فوتبال راه یافته بود، به سبب اینکه همه حاضران در عکس منتشر شده مردان بودند، مورد انتقادات شدید قرار گرفت و جایش را با تصویری دیگر که فقط یک زن در اون وجود داشت،عوض کرد.
دیوار مهربانی!
سوال دومی که دستکم در شبکههای اجتماعی سپس از دیوارنگاره زنان سرزمین من، دفعات تکرار شد به هزینه نصب تصاویر منتشر شده برمیگشت. سوالی که به شکل دیگری از سوی عضو شورای شهر پنجم پاسخ داده میشود: «نزد از اینکه بیاییم درنظر بگیریم هربار چاپ این بنرها چقدر تمام میشود، بیاییم به هزینههای اولیه این کار هم فکر کنیم، این تابلوی بزر که قسمت مهمی از میدان ولیعصر را به خود اختصاص داده، جلوی یک ساختمان نصب شده که قطعا هزینهای بابت این کار باید به صاحبان حقیقی یا حقوقی اون از سوی اوج پرداخت شود، راحت از این داستان با توجه به ابعاد و موقعیت تجاری این مکان آنچه که باید به نام حق شهروندان از حقوق واگذاری این تابلو صرف شهر شود، رایگان در اختیار یک سازمان قرار گرفته است.»
حقشناس میگوید: «مطمئنا همه برندهای تجاری با شادی هستند حتی به اندازه یک روز هم که شده از این امکان وسیع تبلیغاتی با پرداخت هزینه کلان استفاده کنند در حالی که این فضا بدون توجه به حق شهروندان به راحتی واگذار شده و به نظرم آقای قالیباف باید دراینباره پاسخگو باشد.»
میلیونها تومان یک شبه دور انداخته شد
هرچند که عضو قبلی شورای شهر تهران اطلاع دقیقی از هزینه هربار چاپ و اکران این دیوارنگاره ندارد اما در سال ۱۳۹۷، محمد ذوقی، مدیر روابطعمومی وقت سازمان اوج در گفتوگویی اعلام کرده بود که هزینه طراحی، چاپ و نصب هر دیوارنگاره حدود ۴ تا ۵ میلیون تومان است.
اما با گذشت ۴ سال از اون گفتوگو همه چیز تغییر کرده است، مالک یک شرکت تبلیغاتی میگوید: «بسته به جنس و نوع جوهر به کار رفته، برای هر متر از این نوع تبلیغات حدود ۵۰ تا ۱۵۰ هزار تومان پرداخت میشود که برای این سازه با حدود هزار متر مربع حدود ۵۰ تا ۱۵۰ میلیون تومان هزینه بنر و چاپ خواهد بود.»
او ادامه میدهد: «حدود ۲۰ الی ۳۰ میلیون تومان هم هزینه نصب این سازه را باید محاسبه کنید که در کل بین ۷۰ تا ۱۸۰ میلیون تومان هر بار تعویض تبلیغات این دیواره آب میخورد.»
با این تفاسیر چه با مجوز، چه بدون مجوز، طراحان این دیوارنگاره اگر حق شهروندان را در نظر بگیرند، حتی اگر از زنان سرزمینمان اجازهای برای انتشار عکسهایشان نمیگیرند، خوب تر است قبل از همه این هزینهها محتوا را زیادتر بسنجند. به این نظم شاید اون همه هزینه با دلخوری و هزاران واکنش منفی، یک شبه راهی سطل زباله نشود.
منبع: خبرآنلاین
[ad_2]
