تاریخ پر تلاطم فوتبال، بی تردید نام هر دو را بر تارک سرزمین خود روز به روز بلند تر داد خواهد زد؛ « لیونل مسی و کریستیانو رونالدو ».
وقت سحر– یاسین جاری؛ به احترام این دو کلاه از سر بر میداریم و تعظیم می کنیم ، برای چی که در دو دهه ی اخیر به جرأت می توان گفت هیچ پادشاهی ای یارای مواجهه با این دو را در سرزمین فوتبال نداشته است و این دو تقویم های مهم فوتبالی را یکی پس از دیگری بین خودشان تقسیم کرده اند.
لیونل مسی که بی تردید ناب ترین توانایی دهه های اخیر فوتبال بوده است و کریستیانو رونالدو که در عالم فوتبال برای تک تک بازیکنان کم سن نمادی از استقامت ، جنگندگی ، تلاش مضاعف برای رسیدن به قله های بلند ارزش فراوان داشتن بوده است .
این دو هر چند جذاب ترین رقابت این سال ها را در قلمرو ها ی سبز چمن رقم زده اند اما یاد بردن نکنیم که وجود هر کدام برای ارتقا و پیشرفت دیگری انگار شرط واجب بوده است و به زبانی دیگر می توان گفت نوعی هم زیستی فوتبالی مترقی را بین این دو شاهد بوده ایم.
چه بسا اگر یکی از این دو در دوره ی متمایزی از این تاریخ قرار می گرفت، تا این حد در این برهه از آنها یاد نمیشد.
اما چه کنیم که در این دنیا هر چیزی مشمول گذر تاریخ می شود؟
این دو نیز نهایتا فرا انسان هایی بودند که هر چند از دیگران کاملا شغل ای تر زیسته اند اما در این سال ها به مطالعه شاهد افت بدنی، فیزیکی ، تکنیکی و فوتبالی اون ها بوده ایم.
انگار تنش های این رقابت شدید آرام اثرات استهلاکی خودش را گذاشته است و دیگر نشانی از اون تازگی ، جنگندگی و چالاکی ای که از این دو در دو دهه ی اخیر شاهدش بودیم را در زمین فوتبال نمی بینیم .
لیونل مسی هر چند امسال دوره درخشان تری را سپری کرده است اما یاد بردن نکنیم که سال قبل و سپس از دوری از بارسلونا بدترین آمار فوتبالی اش را در سال های اخیر ثبت کرد و حتی نامی از او در فهرست توپ طلا نبود .
از طرفی قسمت مهمی از درخشش این فصلش را مدیون بازیکنان کم سن تری چون امباپه و نیمار در تیم بوده است و این قضیه که لیونل مسی کم ترین میزان دوندگی در زمین فوتبال در در دو سال اخیر را ثبت کرده است ، غیر قابل انکار هست.
از طرفی باید به مصدومیت های طولانی ای که در دو سال اخیر با اون دست و پنجه آرام کرده است هم نشانه کرد.
از طرفی کریستیانو که با بازگشت دراماتیکش به منچستر یونایتد ، دنبال ماجراجویی و چالش های جدیدی بود، در دوره جدید هیچ ردی از اون مهاجم زهر دار که با تسلطش بر توپ و حرکات تکنیکی و شوت های قدرتمند و البته پرش ها و ضربات سر دقیقش یک تنه نتیجه را تغییر میداد ، ندارد و امسال بیش تر بازی ها را از روی نیمکت شروع کرده است .
حتی با وجود تلاش های خودش و مدیر برنامه هایش برای بازی در تیمی دیگر و در بالاترین سطح فوتبال دنیا (لیگ قهرمانان اروپا) برای شرایط سنی اش برنده به انجام این کار نشد و هیچ باشگاهی آماده نشد در این مقطع دستمزد مناسب او را پرداخت کند .
با این تفاسیر خواه ناخواه باید بپذیریم با وجود بازیکنان موثرتر و جدیدی هم چون ارلینگ هالند ، وینیسیوس جونیور ، کیلیان امباپه در سطح اول فوتبال که هر کدام ادعای دست یابی به توپ طلا در سال های آینده را دارند ، این دو آرام باید به سقوط پادشاهی شان و سپردن اون به دست نام های ذکر شده فکر کنند ، هرچند جلوس نمونه ی این دو بر تخت جذاب و شور انگیز سلطنت فوتبال حداقل تا سال های سال بعید به نظر میرسد .
هر چه هست این دو زیباترین پادشاهی تاریخ در سرزمین فوتبال را پی ریزی کردند و هماره از اون ها به نیکی یاد خواهد شد .
