[ad_1]
در این مطلب از صفحه اقتصاد به توضیحاتی درباره اینکه محمدرحیم متقی ایروانی موسس کفش مردمی که بود؟ خواهیم پرداخت.
محمدرحیم متقی ایروانی (۲۱ بهمن ۱۲۹۹ در شیراز – ۱۲ اسفند ۱۳۸۴ در لندن) کارآفرین و اندوختهدار ایرانی، و بنیانگذار کفش مردمی بود.
او گروه صنعتی مردمی را که در اسفند ۱۳۳۰ بنا قرار داده بود، با تقریباً ۱۰ هزار کارمند و کارگر و تولید ۲۵٬۰۹۸٬۰۰۰ زوج کفش در سال ۱۳۵۶، به یکی از برندهترین گروههای صنعتی ایران در قرن بیستم تبدیل کرد. زمینه تاریخی این موفقیت با رویگردانی استراتژیک از دولتفرمایی اقتصاد مردمی و بازرگانی خارجی در سالهای باثبات پس از جنگ جهانی دوم آماده آمد.
ایروانی، طی سالهای ۱۳۳۵ تا ۱۳۵۷ بیش از ۵۰ شرکت ساخت کرد و برای کارگرانش خانههای سازمانی ساخت و سرویس رایگان ایاب و ذهاب در نظر گرفت. کسب و کار او توسعه پیدا کرد و در سال ۱۳۵۷ کفش مردمی و مجموعه شرکتهای وابسته به محمدرحیم متقی ایروانی، در جریان مصادرههای ابتدای انقلاب، مصادره شد و به دلایل ضعف مدیریت و واگذار نکردن اون به قسمت خصوصی ۴ میلیارد و هشتصد میلیون تومان اون تاریخ جراحت داد. ایروانی پس از انقلاب به آمریکا رفت و کودکان تحت نظرش، که اون تاریخ ۱۴ تا ۱۶ ساله شده بودند را هم، با هزینهٔ خود به خارج از سرزمین برد و در آنجا کارخانهٔ چرمسازی بوستون را ساخت کرد و دوباره هم کفش تولید کرد.
او در سال ۱۳۲۴ در رشته حقوق قضایی از دانشگاه تهران راحتالتحصیل شده بود. آنچه را که ایروانی در شرایط مناسب تاریخی با حقوقدانی، نیازشناسی و بازارشناسی ساخته بود پس از انقلاب ایران (۱۳۵۷) مصادره و به تملک دولت حقوق.
او پس از کشته شدن برادرش محمدرضا، در ۶ مرداد ۱۳۵۹ با شعار «به قبل فکر نکنید فقط به آینده بیندیشید» با همسرش زینت، از آلمان به کانادا و سپس به آمریکا رفت.
اینبار بر پایه آنچه سی سال پیشتر در مهرآباد تهران و اسماعیلآباد کرج ساخته بود از سال ۱۹۸۱ در حوالی شهر آتلانتا در ایالت جورجیا «پارک صنعتی کامن ولث» و صنایع جورجیا و کارخانجات کفش اوکاباشی را با مشارکت شرکتهای ایتالیایی و ژاپنی که در ایران با او همکاری داشتند بنیان نهاد.
ایروانی پس از انقلاب و مصادره شرکت کفش ملّی ابتدا کارخانه کفش و چرمسازی را در بوستون آمریکا ساخت کرد و سپس در قاهره کارخانه کفش استاندارد را ساخت کرد.
رحیم ایروانی سرانجام در ۱۲ اسفند ۱۳۸۴ سپس از یک روز کامل کاری فوت کرد.
زندگینامه
سپس زمینی در مهرآباد برای گسترش کوشش خرید و کارخانه کفش را در سال۱۳۳۴ به آنجا منتقل کرد. رحیم کار تولید کفش را در مهرآباد با شراکت با لیبشه آمریکایی از کارخانه کفش ولکو شروع کرد تا با امتیاز این شرکت تولیدات خود را در ایران به فروش برساند. این شرکت کفش های تنیس کف تخت، سبک و کتانی می فروخت. که با زیره لاستیکی پرس شده تولید می شد. دستگاه های پرس را شرکت ولکو به ایران درون کرده بود. رویه کفش دولایه، همانند برزنت به هم در کفش مردمی دوخته می شد. سپس از مدتی با خریداری ماشین های دوخت از پارچه های داخلی استفاده شد. کفش ولکو آماده به اندوخته گذاری و آوردن علمی به ایران شد.
رحیم به آمریکا رفت و نقشه کارخانه تهیه و ماشین آلات اون را از شرکت درون کرد. کارخانه در بدو امر روزانه ۱۵۰زوج محصول داشت. شرکت کفش نام مردمی گرفت که مردم خاطره مبارزات مردمی شدن نفت را در ذهن داشتند. در این تاریخ ناصر با اعتبار، مصطفی عطری و مولر اهل چکسلواکی، کسانی بودند که با رحیم همکاری می کردند. رحیم با خریداری تعداد زیادی خانه در مهرآباد جنوبی به توسعه کارخانه ها پرداخت. در یکی از همین زمین ها مسجدی ساخت. سپس از اون در مهرآباد، با ورود ماشین های عظیم لاستیک سازی تولید زیادتر گالش کارخانه ای شروع به کار کرد.
تا سال۱۳۳۷ تولید کفش های چرمی که تولید اون به دنبال تاسیس کارخانه های تولید چرم راه افتاد، شروع نشده بود و تولیدات کفش عموما لاستیکی و پلاستیکی بود. درنتیجه هنوز با کارگاه های کوچک سنتی کفش دست دوز هیچ درگیری پیدا نشده بود. در این تاریخ رقبای اصلی کفش مردمی، کفش های وارداتی عمدتا از چکسلواکی و تا حدی نیز تولیدات داخلی کفش ماشینی همانند کفش سه ستاره و کفش مهشید بودند. کم کم تا سال۱۳۵۰ انواع کفش ورزشی، پوتین برای نظامیان، چکمه برای روزهای بارانی و زمستان، انواع کفش چرمی، دمپایی، کفش ورزشی کتانی، کفش ایمنی و کفش های بچگانه و… برای کودکان، مردان و زنان ساخته شد.
محصولات این شرکت ها با مشارکت اوتافوکوی ژاپن، و پنج شرکت گوستاوهوفمن، فالکه، دسما و گابور آلمانی، گودبلت آمریکایی، یونیون کمیکال سوئیسی، تولید می شد. ماشین سازی مردمی با شرکت فرانسوی، گودبلت ایران با انگلیسی ها شریک بود. در زمینه تولید کفش تنها ۱۰شرکت همانند کفش گنجه،فارس، صنعتی چکمه مردمی و… به تولید انواع کفش می پرداختند. سهام آنها در شروع عموما ۵۰درصد – ۵۰درصد بود. پس از چند سال سهام ایرانی ها و نقش مدیریت ایرانی ها نسبت به خارجی ها، افزایش یافت.از بین ۲۵شرکت گروه مردمی، شش شرکت با ۵۰درصد و ۷شرکت دیگر تنها ۱?درصد اندوخته خارجی داشتند.
علاوه بر تولید کفش به تاسیس کارخانه در زمینه تولید زیره کفش لاستیکی PVC، تولید آستر و طناب کفش، تولید جوراب (خرداد۱۳۴۷) تولید مقوا و کارتن (در آذر۱۳۵۰)، قطعه، ماشین سازی، تولید تسمه در ۶۰۰ اندازه برای صنعت، کشاورزی و ماشین (فروردین۱۳۵۲)، تولید انواع دستکش و روی طناب (در سال۱۳۵۲)، نیز که ابزارهای واجب برای صنعت کفش بود، اقدام کرد. در کنار اون به تولید انواع چرم گاو، گوسفند و بز در چرم سازی آذر، چرم رودبار، چرم رخشان و چرم گنجه برای استفاده از اون در تولید کفش و صادرات به تاسیس و خرید چ?دین کارخانه در دهه۵۰ توجه کرد. کم کم گنجایش کارخانه مهرآباد افزایش یافت و تا ۲هزار و ۵۰۰کارگر به استخدام درآمدند و تولید کفش به ۱۲هزار و ۵۰۰جفت در روز رسید. در این تاریخ افزایش ظرفیت کارخانجات نیازمند محل بزرگتری بود بنابراین تصمیم گرفته شد تا زمین وسیع تری خریداری شود. پارک صنعتی کفش مردمی سپس از تجربه برنده تولید کفش در مهرآباد جنوبی، مرحله سوم توسعه صنعت کفش ایران در کیلومتر۱۸ جاده گذشته کرج، در اسماعیل آباد سال۱۳۴۷ شروع شد. وی زمین بزرگی به مساحت ۴۰۰هزار متر که نهری از بین اون می گذشت خریداری کرد.
کارهای ساختمانی کارخانه ها در سال۱۳۴۹ به آخر رسید و اکثر قسمت های تولیدی به اسماعیل آباد منتقل شدند. بدین نظم پارک صنعتی مردمی، کارش را از اولین سال های دهه۱۳۵۰ شروع کرد. در این زمین، نقشه ساخت ۴۰۰خانه سازمانی برای کارگران در نظر گرفته شد. دو خط راه آهن تبریز و خرمشهر نیز از درون زمین و نزدیکی اون می گذشت. از آنجایی که رحیم به کاهش هزینه تمام شده تولید از راه کاهش هزینه های حمل ونقل با ارزش و مهم بودن می داد، در فکر استفاده از این دو خط در آینده هم بود.
همچنین او با ساخت خانه های سازمانی جنب کارخانه ها تلاش داشت تاریخ رفت وآمد کارگران و هزینه های تعریف و انتقال کارگران که بر هزینه تولید موثر بود را کاهش دهد. اولین کارخانه ساخته شده در مجموعه، کفش استاندارد و سپس کارخانه کفش تاف (صنعتی) بود هر کارخانه، دفتر اداری، رستوران، مهدکودک و نانوایی مستقل داشت. انتقال و تاسیس کارخانه ها به سرعت در اسماعیل آباد پیگیری می شد.
برای امتیاز به این نوشته کلیک کنید!
[ad_2]
