دلیل حادثه کوی دانشگاه ۷۸ چه بود؟

دانشگاه صنعتی بزرگوار شب قبل ساعات پرالتهابی را پشت سر گذاشت که نگرانی های زیادی ساختن کرد.

دانشجویان دانشگاه بزرگوار دیروز همانند روزهای قبل تجمعی اعتراضی در محوطه ی این دانشگاه داشتند و خواهان آزادی دانشجویان بازداشتی بودند اما شامگاه دیروز، این اعتراضات که بعضاً با شعارهای سیاسی تندی نیز دنبال بود، با ورود نیروهای امنیتی به دانشگاه به درگیری کشیده شد.

به دنبال انتشار خبر این درگیری ها و افزایش نگرانی ها دراینباره، برخی شهروندان و خانواده های دانشجویان  به سو دانشگاه رفتند و درگیری های پخش ای نیز در دور و بر این دانشگاه شکل گرفت.

در ادامه وزیر علوم، محمدعلی زلفی گل، برای فرونشاندن درگیری ها شخصاً در دانشگاه بزرگوار وجود یافت و پس از صحبت با نیروهای امنیتی، استادان و دانشجویان، در نهایت برنده شد ردیف انتقال امن تعداد قابل توجهی از دانشجویان را به خارج از دانشگاه و خوابگاه های دانشجویی آماده کند.

در نهایت همه ی دانشجویان از محوطه ی دانشگاه خارج و دانشجویان خوابگاهی نیز در خوابگاه‌ ها مستقر شدند. جو دانشگاه و مناطق دور و بر اون هم یواش شد.

منابع خبری مرتبط با دانشجویان بزرگوار، شایعات منتشر شده درباره ی حمله به خوابگاه های دانشجویی و کشته شدن تعدادی از دانشجویان که دلیل نگرانی خانواده ها شده بود را رد کرده اند اما در عین حال اعلام کرده اند تعدادی از همکلاسی هایشان در درگیری های شب قبل بازداشت یا مجروح شده اند. همچنین تایید شده که برخی از دانشجویان در این اعتراضات دستگیر شده اند.

در پی این رویدادها، دانشگاه صنعتی بزرگوار اعلام کرد کلاس‌ های این دانشگاه تا اطلاع ثانوی به شکل غیر واقعی برگزار می‌ شود. هیات رئیسه دانشگاه، «حفاظت از دانشجویان و کاهش نگرانی‌ ها» را دلیل این تصمیم عنوان کرد.

وقایع شب قبل ی دانشگاه صنعت بزرگوار برای بسیاری یادآور حادثه کوی دانشگاه سال ۷۸ بود.

حادثه کوی دانشگاه سال ۷۸

حادثه کوی دانشگاه تهران به مجموعه ناآرامی‌ ها و درگیری‌ ها بین روزهای ۱۸ تا ۲۳ تیر ماه سال ۷۸ بین دانشجویان با نیروهای انتظامی اطلاق می شود.

همه‌چیز از توقیف روزنامه درود به مدیریت سیدمحمد موسوی‌ خوئینی‌ ها، از اعضای مجمع تشخیص مصلحت نظام شروع شد. ۱۵ تیر بود که در پی شکایت وزارت اطلاعات، روزنامه درود به‌ دلیل انتشار نامه ی محرمانه وزارت اطلاعات که به سعید اسلامی یا امامی منتسب شده بود، با حکم تعلیقی که در سال ٧٢ داشت، توقیف شد. این شروع ماجرای کش‌ داری بود که به حادثه ١٨ تیر انجامید.

مجلس پنجم طرح اصلاح قانون مطبوعات را در دستور کار خود قرار داده بود. مطبوعات اصلاح‌ طلب به این اصلاحات معترض بودند و اون را دلیل ساختن محدودیت در بهاری می‌ دانستند که با دوم خرداد فضای مطبوعات سرزمین را آکنده بود. در پی توقیف روزنامه درود، روزنامه‌ های اصلاح‌ طلب در تیترها و سرمقاله‌ های خود به این داستان واکنش علامت دادند. با این‌ حال، طرح اصلاح قانون مطبوعات در مجلس پنجم به ریاست علی اکبر ناطق‌ نوری تصویب شد.

به‌ محض انتشار خبر توقیف روزنامه درود، هفدهم تیر سال ٧٨، دانشجویان در کوی دانشگاه تهران دست به انتقاد زدند. اعتراضی که از ساعت ٩ شب شروع شد و تا صبح زود همان روز ادامه یافت.

ساعت ٩ شب ابتدا تجمعی در کوی در برابر خوابگاه دانشجویان شکل گرفت. به فاصله ی یک ساعت، تجمعی دیگر مقابل سینمای کوی برگزار شد و به‌ هم‌ پیوستن این دو تجمع دلیل شد فراوانی دانشجویان به خارج از کوی کشیده شود. نیروی انتظامی، دانشجویانی را که خارج از کوی آمده بودند، به درون محوطه هدایت کرد. مصطفی معین، وزیر وقت علوم و دیگر چهره‌ های سیاسی به بین دانشجویان رفتند. مجید انصاری، موسوی‌ لاری وزیر سرزمین، فائزه هاشمی، فاطمه کروبی، مصطفی تاج‌ زاده، عبدالله نوری، درودیان، اکبر گنجی، ابراهیم اصغرزاده و… از جمله ی این افراد بودند.

اما اتفاق به این سادگی خاتمه نیافت و تا بیست‌ و‌ سوم تیر فضای ملتهب همچنان ادامه داشت. درگیری‌ های کوی دانشگاه دفعات به خیابان کشیده شد. در جریان این درگیری ها، تعدادی از دانشجویان مجروح شدند و مرگ چند بدن نیز تأیید شد.

این درگیری ها به اعتراضات پهناور و چند روزه ی دانشجویان و مردم در شهرستان ها نیز انجامید.