برچسب: هوشنگ

فوت کرد هوشنگ ابتهاج ، یلدا ابتهاج، دختر هوشنگ ابتهاج (سایه) در صفحه شخصی خود در اینستاگرام از فوت کرد این شاعر نامی خبر داد.

هوشنگ ابتهاج، شاعرِ مشهور ایرانی صبح زود امروز فوت کرد. در ادامه با خبر فوت کرد هوشنگ ابتهاج شاعر دنبال فیگار بمانید.

فوت کرد هوشنگ ابتهاج

مرگ هوشنگ ابتهاج

هوشنگ ابتهاج فوت کرد

یلدا ابتهاج فرزند هوشنگ ابتهاج(سایه) صبح زود امروز چهارشنبه ۱۹ مردادماه ۱۴۰۱ در صفحه‌ی اینستاگرام خود از فوت کردِ این شاعر مشهور ایرانی خبرداد. ابتهاج متولد ۱۳۰۶ شمسی در رشت بود. «سراب»، «سیاه‌مشق»، «تا سحر شب یلدا»، «یادگار خون سرو» و «تاسیان» از جمله آثار او هستند.

بیوگرافی هوشنگ ابتهاج

امیر هوشنگ ابتهاج ششم اسفند ۱۳۰۶ در رشت متولد شد، وی اولین فرزند میرزا آقا خان ابتهاج و فاطمه رفعت و تنها پسر یک خانواده ۴ فرزندی بود. پدرش آقاخان ابتهاج از مردان سرشناس رشت و مدتی رئیس بیمارستان پور سینای این شهر بود. هوشنگ ابتهاج شروع تحصیل و ادامه تحصیلات ابتدایی و بخشی از تحصیلات دبیرستانی در مدارس عنصری، قاآنی، لقمان و شاهپور در شهر رشت سپری کرد و سپس برای کلاس پنجم متوسطه در دبیرستان تمدن تهران مشغول به تحصیل شد.

زیادتر بخوانید :

از همراهی شما تا انتهای نوشتار برخورد فوت کرد هوشنگ ابتهاج سپاس‌گزار هستیم. حتما ما را با نظرات خود در رابطه با این نوشتار، آگاه کنید. شما می‌توانید به نام نویسنده مهمان در سایت فیگار عضو شوید و علاوه بر اشتراک نظرات خود در رابطه با مقاله‌ها، نقد فیلم ، نقد سریال ، اخبار سینما و مطالب خودتان را نیز انتشار دهید. برای مطالعه فراخوان مرتبط با اون بر روی لینک نویسنده مهمان کلیک نمایید. در ضمن شما همراهان گرامی می‌توانید به اینستاگرام فیگار جهتِ شناختِ مهمترین فیلم های ژانرهای مختلف و کوتاه نقد و بررسی‌های فیلم‌های روز دنیا مراجعه  کنید.

در این مطلب از صفحه اقتصاد به توضیحاتی درباره دلیل فوت هوشنگ ابتهاج شاعر ایرانی خواهیم پرداخت، با ما دنبال باشید.

امیر هوشنگ ابتهاج روز یکشنبه ۶ اسفند ۱۳۰۶ شمسی در رشت متولد شد. پدرش «آقاخان ابتهاج» از مردان سرشناس رشت و مدتی رئیس بیمارستان پورسینای این شهر بود.

پدربزرگ او یعنی «ابراهیم ابتهاج الملک» گرگانی و مادربزرگش اهل رشت بود. پدربزرگش مسئول گمرک بود و در تاریخ تسلط جنگلی‌ها بر جنگل توسط یکی از آنها، یا به روایتی توسط یکی از کشاورزانش، کشته‌شد.

برادران ابتهاج یعنی غلامحسین ابتهاج، ابوالحسن ابتهاج و احمدعلی ابتهاج، عموهای امیرهوشنگ هستند.

هوشنگ ابتهاج دوره تحصیلات دبستان را در رشت و دبیرستان را در تهران گذراند و در همین دوران اولین دفتر شعر خود را با نام نخستین سرود‌ها منتشر کرد.

ابتهاج در جوانی دلباخته دختری ارمنی به نام گالیا شد که در رشت ساکن بود و این عشق دوران جوانی دست‌مایه اشعار عاشقانه‌ای شد که در اون ایام صدا. بعدها که ایران غرق خون‌ریزی و جنگ و بحران شد، ابتهاج شعری به نام (دیرست گالیا…) با نشانه به‌همان روابط عاشقانه‌اش در گیر و دار مسائل سیاسی صدا.

سایه در سال ۱۳۴۶شمسی به اجرای شعرخوانی بر مقبره حافظ در مهمانی هنر شیراز می‌پردازد که قدیمی پاریزی در سفرنامه سرشناس خود (از پاریز تا پاریس) استقبال شرکت‌کنندگان و شور اون‌ها پس از شنیدن اشعار سایه را شرح می‌دهد و می‌نویسد که تا قبل از اون هیچ وقت اعتقاد نمی‌کرده‌است که مردم از شنیدن یک شعر جدید تا این حد شور‌زده شوند.

ابتهاج از سال ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۶ شمسی سرپرست برنامه گل‌ها در رادیوی ایران (پس از کناره‌گیری داوود پیرنیا) و پایه‌گذار برنامه موسیقایی گلچین هفته بود. تعدادی از غزل‌ها، تصنیف‌ها و اشعار نیمایی او توسط موسیقی‌دانان ایرانی نظیر محمدرضا شجریان، علیرضا افتخاری، شهرام ناظری، حسین قوامی و محمد اصفهانی اجرا شده‌است. تصنیف خاطره‌انگیز تو ای پری کجایی و تصنیف سپیده (ایران ای سرای امید) از اشعار سایه است.

سایه سپس از حادثه میدان ژاله (۱۷ شهریور ۱۳۵۷) به‌دنبال محمدرضا لطفی، محمدرضا شجریان و حسین علیزاده، به‌علامت انتقاد از رادیو استعفا داد.

ابتهاج مدتی به‌عنوان مدیر کل شرکت دولتی سیمان تهران به‌کار اشتغال داشت.

منزل شخصی سایه که خود اون را ساخته (به اشتباه می‌گویند سازمانی بوده‌است) در سال ۱۳۸۷ با نام خانه ارغوان به ثبت سازمان میراث فرهنگی رسیده‌است. سبب این نام‌گذاری وجود درخت ارغوان معروفی در حیاط این خانه است که سایه شعر سرشناس ارغوان خود را برای اون درخت گفته‌است.

از مهم‌ترین آثار هوشنگ ابتهاج تصحیح او از غزل‌های حافظ است که با عنوان «حافظ به تلاش سایه» نخستین بار در ۱۳۷۲ شمسی توسط نشر کارنامه به‌چاپ رسید و بار دیگر با تجدیدنظر و تصحیحات جدید منتشر شد. سایه سال‌های زیادی را صرف تحقیق و حافظ‌شناسی کرده که این کتاب نتیجه تمام اون زحمت‌هاست که سایه در مقدمه اون را به همسرش پیشکش کرده‌است.

در تاریخ ۱۰ مهر ۱۳۹۵ شمسی بیست و سومین جایزهٔ ادبی و تاریخی محمود افشار یزدی در باغ موقوفات افشار به انتخاب اعضای هیئت گزینش جایزهٔ این بنیاد به هوشنگ ابتهاج اهداشد.

در تاریخ پنجشنبه ۱۲ مهر ۱۳۹۷شمسی در مراسم پایانی ششمین «جشنواره بین‌المللی هنر برای دوستی»، علامت عالی «هنر برای دوستی» به هوشنگ ابتهاج و ۳ آرتیست دیگر اهداءشد.

هوشنگ ابتهاج سر انجام در تاریخ ۱۹ مرداد ۱۴۰۱ فوت کرد.

یلدا ابتهاج، دختر هوشنگ ابتهاج (سایه) در صفحه اینستاگرام خود از فوت کرد این شاعر نامی خبر داد.

یلدا ابتهاج دختر امیر هوشنگ ابتهاج ( سایه ) در صفحه اینستاگرام خود از فوت کرد این شاعر نامی خبر داد و نوشت: «بگردید ، بگردید ، درین خانه بگردید درین خانه غریبید ، غریبانه بگردید سایه

سایه ما با هفت‌هزارسالگان سربه‌سر شد.»

دلنوشته محمد صالح علا در رثای فوت کرد سایه

دلنوشته محمد صالح علا در رثای فوت کرد امیرهوشنگ ابتهاج[سایه] . ساعتی پیشتر بمن خبر دادند،آقای ابهتاج نازنین امان،عازم عالم نازشده اند،میدانید که من از نان آوران شب ام،شاید بقول یاسپرس این تواتراست،که شب قبل همین وقت،نامه ای برای او نویساندم،آقای ابتهاج جان،لطفا نمیرید،اگرهم تصمیم کرده اییدعازم عالم نازشوید،خواهش میکنم یواش بمیریدتا من هم زمان داشته باشم بشمابرسم،شرم دارم پس ازشمااینجا مانده باشم، زندگی تقصیرکسی نیست،امادیگر برایمحوصله ی ماندن نمانده است،امشب خبردادند اوهم عازم خواب خوش شده،چه خوب است که شب است،واقعیت تاریکی رامن روی شب کشیده ام،تا ستاره هایی ماننداو دیده شوند،الان هم گرفتارم میروم گریه کنم،بی واژه شعر واهه جان را صدای آهسته کنم،تاتوبودی دستهایت بوی گل قرمز میدادند،حالا که نیستی گلهای قرمز بوی دستهای ترا می دهند.

تصویری دیده‌نشده از هوشنگ ابتهاج که ریش و سبیل در شبکه‌های اجتماعی پربازدید شده است

عکسی کهنه از هوشنگ ابتهاج، سیاوش کسرایی، نیما یوشیج، احمد شاملو و مرتضی کیوان که دیگر هیچکدامشان زنده نیستند.

 

آلما مایکیال، همسر هوشنگ ابتهاج که روز چهارشنبه ۱۸ اسفند 1400 فوت کرد در سال ۱۳۳۷ با این شاعر شهیر همزمان ازدواج کرد. ازدواجی که ابتهاج روایت جالبی از اون در کتاب «پیر پرنیان‌اندیش» مطرح کرده است.

به شرح صفحه اقتصاد، در کتاب «شعر سایه در موسیقی ایرانی» به کوشش مهدی فیروزیان در مورد آلما مایکیال، همسر امیرهوشنگ ابتهاج (هــ.ا.سایه) که روز چهارشنبه، ۱۸ اسفند از دنیا رفت، چنین آمده است:

«ایشان به‌تاریخ ۲۲ فروردین ۱۳۱۱ در بندر انزلی زاده شده و در رشت و اصفهان و تهران بالیده است. پدرش، یواش، از ارمنیان رشت و مادرش، واروارا پتروونا (همنام یکی از شخصیت‌های رمان «شیاطین» داستایوسکی) روس بود. او جز برادری ناتنی (از ازدواج نخستِ مادرش) یک خواهر عظیم‌تر با نام ایرما (زاده ۱۳۰۷) داشت.

یواش مایکیال، حسابدار شرکت کام‌ساکس، پیمانکار طرح احداث خط راه‌آهن سراسری بود و ناچار به سفرهای گوناگون می‌رفت. واروارا برای همراهی با همسرش، دو دخترشان را چند سالی به مدرسه شبانه‌روزی کاتولیک‌های اصفهان سپرد… پس از چند سال خانواده مایکیال به تهران آمد و آلما توانست از دبیرستان نوربخش مدرک دیپلم بگیرد. سایه وقت تحصیل در دبیرستان تمدن، آلما را در ۱۴ سالگی به‌عنوان دوستِ یکی از همشاگردی‌هایش دیده بود اما از سال ۱۳۳۲ با او آشنایی نزدیک یافت و سرانجام پس از پنج سال، با وی پیمان زناشویی بست.»

در کتاب «پیر پرنیان‌اندیش»؛ گفت‌وگوی سایه با میلاد عظیمی نیز چنین می‌خوانیم:

«… سایه بدون مقدمه – و تو گویی صرفا برای ثبت در تاریخ – می‌گوید:

می‌دونید من چطوری زن گرفتم؟ روز نهم مهر ۱۳۳۷ در میدان فوزیه، اون خیابونی که سو جنوب می‌ره، تو بالاخونه یه محضر قراضه‌ای که هنگامی داشتیم از پله‌ها بالا می‌رفتیم می‌ترسیدم که پله‌ها خراب بشه. ۲۷۰ تومن خرج عروسی ما شد؛ یعنی من پول رو به محضریه دادم و سپس شوهر خواهرم که به نام شاهد دنبال ما بود، دید که فراوان خشک ‌و خالی شده، رفت یه جعبه شیرینی خرید و به محضری‌ها داد. سپس من دست آلما رو گرفتم و رفتیم خونه…»

یلدا ابتهاج، فرزند این شاعر پیشکسوت، شب قبل با انتشار تصویری از کودکی خود در بغل مادرش نوشت: «مادرم برای بهارِ در راه حوصله نکرد و رفت…»

هوشنگ ابتهاج در ۳۱ سالگی با آلما مایکیال ازدواج کرد. یلدا (متولد ۱۳۳۸)، کیوان (متولد ۱۳۳۹)، آسیا (متولد ۱۳۴۰) و کاوه (متولد ۱۳۴۱) چهار فرزند اون‌ها هستند.

برای امتیاز به این نوشته کلیک کنید!

[کل: 1 میانگین: 5]

دریافت لینک کوتاه این نوشته:

هوشنگ ابتهاج فوت کرد. ه.الف سایه شاعر، غزلسرا و پژوهشگر ایرانی بود. سایه شاعری مهم و جدی در بین بود که جایگاهش پرنشدنی خالی خواهد ماند.

امیر هوشنگ ابتهاج فوت کرد

امیر هوشنگ ابتهاج، شاعر ایرانی اسفند سال 1306 در رشت متولد شد. او کودکی‌اش را در رشت گذراند و دوران دبیرستانش را به تهران آمد. ابتهاج از همان جوانی سرودن شعر را شروع کرد و با موسیقی دوست شد.

شعر دیر است گالیا، شاهکار نیمایی ابتهاج را بخوانید:

دیراست گالیا

در گوش من فسانه دلدادگی مخوان

دیگر ز من ترانه شوریدگی مخواه

*

دیر است گالیا!

به ره افتاد کاروان عشق من و تو ؟ آه

این هم حکایتی است

*

اما درین زمانه که درمانده هر کسی

از بهر نان شب

دیگر برای عشق و سخن پند آموز مجال نیست

*

خوشحال و شکفته در شب مهمانی تولدت

تو بیست شمع خواهی افروخت تابنک

امشب هزار دختر هم سال تو ولی

خوابیده اند گرسنه و لخت روی خاک

*

زیباست رقص و ناز سرانگشتهای تو

بر پرده های ساز

اما هزار دختر بافنده این تاریخ

با چرک وخون زخم سرانگشت های شان

جان می کنند در قفس باریک کارگاه

از بهر دستمزد حقیری که بیش از اون

پرتاب می کنی تو به دامان یک گدا

*

وین فرش هفت رنگ که پامال رقص توست

از خون و زندگانی آنان گرفته رنگ

در تار و پود هر خط و خالش هزار درد

در آب و رنگ هر گل و برگش هزار ننگ

اینجا به خاک خوابیده هزار آرزوی پاک

*

اینجا به باد رفته هزار آتش کم سن

دست هزار کودک شیرین بی گناه

چشم هزار دختر ناخوش ناتوان

*

دیر است گالیا

وقت بوسه و غزل عاشقانه نیست

هرچیز رنگ آتش و خون دارداین تاریخ

هنگامه آزادی لبها ودست هاست عصیان زندگی ست

*

در روی من مخند

شیرینی دید تو بر من حرام باد بر من حرام باد

زین پس شراب و عشق بر من حرام باد تپیدن های قلب خوشحال

*

یاران من به طناب

در دخمه های تاریک و نمناک باغشاه

در عزلت تب آور تبعیدگاه خاک

در هر کنار و گوشه این دوزخ سیاه

*

زود است گالیا

در گوش من فسانه دلداگی مخوان

حالا ز من ترانه شوریدگی مخواه

*

زود است گالیا !

نرسیده ست کاروان

روزی که بازوان بلورین صبحدم

برداشت تیغ و پرده تاریک شب شکافت

روزی که آفتاب

از هرچه دریچه تافت

روزی که گونه و لب یاران هم جنگ

رنگ شادمانی و خنده گم گشته بازیافت

من نیز دوباره خواهم گردید اون تاریخ

سوی ترانه ها و غزلها و بوسه ها

سوی بهارهای زیبا گل فشان

سوی تو

عشق من