برچسب: یافتههای

تماس طولانی وقت با ضایعات پوستی فرد آلوده، یکی از اصلی‌ترین راه های انتقال آبله میمون به انسان‌ها‌‌ست؛ اما این تمام اتفاق نیست. در ادامه، آخرین یافته‌های دانایان درباره روش های انتقال آبله میمون را با شما به اشتراک می‌گذاریم.

در زمانی‌که شیوع جهانی آبله میمون در حال اوج‌گیری‌ست، پژوهشگران چیزهای بیشتری درباره‌ چگونگی گسترش و  مسیرهای انتقال آبله میمون یاد می‌گیرند. چیزی که بخشی از تحقیق‌های جدید، در برآورد اولیه به‌ ما می‌گوید، این است که ویروس با تکرر تماس پوست به پوست بین افراد در مقیاس عظیم‌تری گسترش پیدا خواهد کرد.

اوریول میتجا، پژوهشگر بیماری‌های عفونی در آلمان می‌گوید:

زمانی‌که تمامی تحقیق‌ها را کنار هم بگذارید، خواهید دید علائم بالینی این بیماری در همه‌جا مشترک است ــ اما با این‌حال حیرت‌آور هم است!

برای چی تعجب کرده‌ایم؟ به این سبب که الگوی شیوع و نشانگان بیماری مانند اون‌چیزی‌ نیست که پژوهشگران در غرب و مرکز آفریقا مشاهده کرده بودند؛ جایی‌که ویروس آبله میمون به تنهایی دلیلی برای همه‌گیری مداوم شده بود.

راه های انتقال آبله میمون از راه زخم‌لکه‌های پوستی

از آغاز ماه می (اردیبهشت)، آبله میمون در بیش از ۹۰ سرزمین گسترش یافته و ۳۲ هزار نفر را آلوده کرده است. چیزی نزدیک به یک‌سوم مبتلایان نیز از ایالات متحده‌ آمریکا شرح شده‌اند. گسترش سریع ویروس آبله میمون، سازمان بهداشت جهانی را وا داشت که در تاریخ ۲۳ ژوئیه (1 مرداد) سطح هشدار عمومی را به بالاترین حد برساند. جو بایدن، رئیس جمهور امریکا نیز این هشدار را در ۴ اوت (13 مرداد) با اعلام وضعیت اضطراری عمومی در امریکا پی گرفت.

برخی از زنان و کودکان از حوالی ماه مه (اردیبهشت) آلوده شدند؛ اما اکثر موردها در مردانی مشاهده شد که با هم‌جنس خود رابطه‌ی جنسی داشته‌اند. به مخصوص، آنهایی که دارای چند شریک جنسی بوده و یا با اشخاص ناشناسی رابطه‌ی جنسی برقرار کرده‌اند. میتجا گفته است:

به احتمالی، ویروس از شبکه‌های موجود در این گروه‌های MSM در گسترش موثر خود سود برده است. هر چه ویروس زیادتر گسترش بیابد، زمان بیشتری نیز برای آلوده ساختن دیگر فراوانی‌ها خواهد داشت، همچون فراوانی حیوانات وحشی که دانایان هشدار داده‌اند ــ ممکن است مخازنی برای آلوده‌سازی مکرر انسان‌ها باشند.

زمانی‌که یک فرد به آبله میمون مبتلا می‌شود، می‌تواند علائمی مانند آنفولانزا، ورم غدد لنفاوی و زخم‌لکه‌های پوستی به‌روی پوست خود داشته باشد. اگر چه برخی از پژوهشگران احتمال می‌دهند که این ویروس از راه قطرات تنفسی و ذرات هوا نیز منتقل شود، صحیح مانند به روشی که ویروس سارس‌-کوو ۲ میزبان‌های خود را آلوده می‌کند.

میتجا و همکارانش شرح داده‌اند که نمونه‌های گرفته شده از یک فرد ناخوش، حاوی مقدار زیادی دی‌ان‌ای ویروسی در ضایعات پوستی‌اش بوده که  این، فراوان زیادتر از نمونه‌‌هایی بوده که از گلوی بیماران گرفته شده است. بگهوما تیتناجی عفونت‌شناس دانشگاه اِموری جرجیا، گفته است: «طوری به نظر می‌آید که این ضایعات پوستی با ویروس اشباع شده‌اند!» گفتنی‌ست که او در این مطالعه بالینی شرکت نداشته است.

چند مطالعه از جمله کار میتجا، علامت داد که تعداد کمی از مبتلایان این بیماری از هم‌خانه‌‌ی خود که با او رابطه‌ جنسی نداشته‌اند به این ویروس آلوده شده‌اند. میتجا در این باره گفت:

 این یافته، بر داده‌هایی منطبق بود که گفته بود میزان ویروسی که از ذرات هوا و قطرات تنفسی انتقال می‌یابد راه اصلی آلوده‌سازی این ویروس نیستند.

او افزود: اگر این یافته در تحقیقات نزد‌روی تایید شود، می‌توان این سوال را مطرح ساخت که آیا می‌بایست افراد را برای تمام وقت زمانی که بیمارند قرنطینه کرد؟ که اگر چنین باشد فراوان دشوار خواهد بود؛ برای چی که رفع علائم این بیماری دست‌کم یک‌ ماه طول خواهد کشید.

جسیکا جاست‌من عفونت شناس در دانشگاه کلمبیا می‌گوید: هنوز درباره‌ چگونگی تغییر بار ویروسی افراد در طول تاریخ داده‌های کافی نداریم. علی‌رغم اون‌که مطالعات میتجا و همکاران او علامت داده بود که میزان ویروس در نمونه‌های گردآوری شده از گلوی افراد در آغاز بیماری فراوان ناچیز است، اما شاید اگر تاریخ نمونه‌گیری تغییر می‌کرد، ما با بار ویروسی مواجه می‌شدیم. بنابراین، گردآوری چنین داده‌هایی در ادامه مطالعات‌مان، به مراجع سلامت عمومی این امکان را می‌دهد که درباره‌ی قرنطینه‌ افراد آلوده راهکارهای بهتری ارائه نمایند.

سخنی درباره‌ی راه های انتقال آبله میمون از راه رابطه‌ جنسی

این‌که آیا یکی از راه های انتقال آبله میمون از راه رابطه جنسی شکل می‌گیرد یا خیر نوعی «absolute terms» ‌است؛ به این معنا که هنوز بر ما روشن نیست که گذار این بیماری از یک شخص به شخص دیگر در طول سکس چگونه با خون، مَنی و یا دیگر ترشحات بدن شکل می‌گیرد. اما در چند مطالعه‌، از منی شخصی که چند هفته پس از کثیفی‌اش نمونه‌گیری شد توانستیم دی‌ان‌ای ویروس آبله‌ میمون را بیابیم. هم‌چنین مطالعه‌ای دیگر نیز علامت داد شش روز پس از ظهور علائم می‌توان از مایع منی فرد آلوده، دی‌ان‌ای ویروس آبله میمون را استخراج کرد.

حتی اگر هم از راه جنسی انتقال پیدا کند، روشن نیست که تاثیر اون تا چه میزان است؛ به بیان خوب تر، در ارتباط‌های روزانه ساده نیز، افراد با یکدیگر تماس پوستی دارند یا اینکه قطرات تنفسی یکدیگر را استنشاق می‌کنند. بنابراین هنوز دقیقا مشخص نیست که سرعت و شدت انتقال در کدام راه انتقال زیادتر است.

اگر مطالعات دیگر بتوانند عفونت ویروسی را در منی پیدا کنند، درک وقت تاریخ ماندگاری ویروس در ترشحات بدن کلیدی خواهد بود. ویروس‌هایی نظیر ابولا، اگر نگوییم سال‌ها، می‌توانند برای ماه‌ها در منی یک شخص باقی بمانند که این تلاش‌ها را برای کنترل بیماری پیچیده‌تر خواهد کرد. تا زمانی‌که پژوهشگران زیادتر بدانند، موسسه‌ امنیت سلامت بریتانیا توصیه کرده است که افراد استفاده از لباس را ادامه دهند حتی پس از گذشت هشت هفته از کثیفی.

هم‌چنین میتجا و همکارانش خاطر علامت کردند در افراد مورد آزمایش، شمار عظیم‌تری از ضایعاتی‌که در دهان‌ افراد بروز پیدا کرده بود در پیوند با رابطه‌ی جنسی دهانی بوده و اون دسته‌ از افرادی هم که در دور و بر نشیمنگاه خود عارضه‌ای داشته‌اند در پیوند با رابطه‌ جنسی مقعدی بوده است.

تتیناجی گفت:

این فراوان حیاتی‌ است که نهاد سلامت عمومی اِبایی از گفت و گو درباره‌ی سکس و  انجام راهنمایی برای انواع محافظت‌های در دسترس نداشته باشد!

زیادتر بخوانید:

شما دربارهٔ انتقال آبله‌ی میمون چه فکر می‌کنید؟ نظرات خود را در قسمت کامنت‌ها با ما در بین گذاشته و اخبار تکنولوژی را از جونی دنبال کنید.

منبع: Nature