حذف عکس تخت جمشید از چک پول جدید ۱۰۰ هزار تومانی

تصاویر منتشر شده از چک پول جدید ۱۰۰ هزار تومانی از حذف عکس تخت جمشید از اون سخن پند آموز دارد.

چک پول جدید ۱۰۰ هزار تومانی که به‌ زودی توزیع خواهد شد، برخلاف چک پول دولت روحانی با امضای همتی، تصویری از یک عبادتگاه را بر روی خود دارد اما روی اسکناس نشانه‌ ای به نام این عبادتگاه نشده است. این در حالی است که در چک‌ پول قبلی، تصویری از تخت جمشید با این جمله حک شده بود: «آثار تاریخی سرزمین جزو مفاخر ملت ایران است.»

روزنامه جمهوری اسلامی در مطلبی از حذف عکس تخت جمشید از چک پول ۱۰۰ هزار تومانی انتقاد کرده است.

در این مطلب آمده است:

تقابل ملیت و اسلامیت ظلم به هر دو است. این دو عنصر دوری ناپذیرند. ما همان ثانیه‌ای که زاده می‌شویم، هم مسلمانیم و هم ایرانی.

آنان که به نام دین، بر ملیت می‌تازند و یا با پرچم مردمی به دین حمله می‌برند، در واقعیت به پای خود و حتی به مغز و قلب خویش شلیک می‌کنند. کاری چنین نابخردانه، فقط از کسانی ساخته است که از اعتقاد و فهم حداقلی هم محروم مانده باشند. ما در نگهداری مقدس این را تجربه کرده‌ایم که تضعیف هرکدام نه‌تنها به نیرومند دیگری نمی‌انجامد که اون را ناتوان‌تر هم می‌کند.

امروز هم به هشدار باید گفت، حذف علامت‌های ملیت – چون حذف عکس تخت جمشید از ایران چک‌های ۱۰۰ هزارتومانی و… – به افزایش رویکرد به دین و مذهب نمی‌انجامد بلکه وابستگی مردم به هویت و چهارچوبه شناختی خویش را فراوان زیاد فروخواهد کاست که به واقع بسان چهاردیواری خانه عمل می‌کند.

کدام خردمند را می‌توان تصور کرد که کلنگ در پایه‌های خانه خود بزند؟ تصورش لرزه بر اندام آدمی می‌اندازد چه رسد به این که به واقع هم افرادی را ببینیم که چنین می‌کنند. آنان را که با تبر به جان درخت ملیت افتاده‌اند، باید گفت، “گیریم این درخت را از ریشه برکندید، به جای اون چه خواهید کاشت؟” ایمن باشید درختی نخواهد رست که میوه‌اش را بخورید و در سایه‌اش، یواش بگیرید.

تضعیف ملیت، دیوار فرو ریخته هویت مردمی می‌شود همان شکاف بزرگی که دشمن از اون رد می‌شود و پای بر گرده همه‌مان می‌کوبد. دیگر سوی اتفاق نیز چنین است و کسانی که از پنجره ملیت به درخت مذهب سنگ می‌زنند را هم باید آگاه کرد که عاشورا عمق استراتژیک ما و پیشران قدرت‌ها برای محافظت ایران است.

مهمترین عمل تولید قدرت برای در هم شکستن تجاوز عراق مستظهر به قدرت‌های شرقی و غربی، عاشورا بود. کسانی که به نام ملیت بر دین قلم می‌کشند، نه مردمی‌گرا که مردمی‌ستیز هستند. براندازان ایرانند نه هواخواهان ایران. این دو گروه با ۱۸۰ مقام اختلاف دولبه یک قیچی را تیز می‌کنند، که منافع مردمی و باورهای دینی را قطع می‌کند. برای شکستن این قیچی با تمام توان برای ارتقای باورهای دینی و مردمی بکوشیم. الترام به مؤلفه‌های مذهبی و مردمی را به نام یک “باید” انقلابی و اسلامی و وطنی، مورد توجه قرار دهیم. راه حراست از بزرگی ایران و نگهداشت اندوخته‌های دینی، همین است. بدان اراده کنیم.