لانچر مشترکی برای راکت های جاولین و استینگر در مواجهه با راکت های کروز

یک سیستم پرتاب جدید و بهبود یافته برای راکت جاولین می تواند غیر از پرتاب راکت های الآن معروف ضد تانک، کارهای دیگری نیز انجام دهد: این سیستم می تواند راکت های ضد هوایی استینگر نیز شلیک کند. لانچر جدید Lightweight Command Launch Unit حمل راحت تری داشته و می تواند حریم هوایی خودی را از تهدیدهای هوایی پهناور محافظت نماید. برای اولین بار، در هفته جاری و بر پایه ویدیویی که در توییتر منتشر شد، یک لانچر دوش پرتاب راکت زمین به هوای اوکراینی توانست یک راکت کروز روسی را ساقط کند، که طیف کاملی از اهدافی که یک واحد لانچر جدید می تواند ساقط کند را علامت می دهد، از تانک تا راکت کروز.

ویدیو منتشر شده از این اتفاق علامت می دهد که تیم نگهداری هوایی اوکراین، مجهز به یک سیستم نگهداری هوایی دوش پرتاب بی نام که یا سیستم دوران همبستگی جماهیر شوروی SA-18 Igla است یا سیستم آمریکایی FIM-92 Stinger و یا حتی سیستم ساخت لهستان Piorun با یک راکت کروز روسی درگیر می شود. یک راکت کروز روسی از تیم گفته شده عبور می کند و به وضوح می توان صدای موتور توربینی اون را شنید. سرباز اوکراینی راکت خود را پرتاب می کند و لحظاتی سپس انفجاری در دوردست علامت می دهد که فعالیت‌ موفقیت آمیز بوده است. جنگ هشت ماهه در اوکراین ایده های بسیاری در مورد جنگ مدرن را نیرومند کرده است، از جمله این فکر که سیستم های موشکی پیچیده و نسبتاً کم ارزش قیمت که تنها یک سرباز می تواند اون ها را به کار بگیرد می توانند پلتفرم های نظامی چند میلیون دلاری همانند تانک T-90، هلیکوپتر تهاجمی Ka-52 “Alligator” ، جنگنده Su-34 و الآن راکت های کروز را ساقط کنند.

در حالی که این سلاح ها سال هاست در دسترس بوده اند، حمله روسیه به اوکراین بار دیگر این ایده را مطرح کرده است که موشکی که توسط یک سرباز پرتاب می شود می تواند سلاح هایی را نابود سازد که تعیین کننده و برتر تلقی می شدند. نیروهای اوکراینی دفعات توانسته اند با سیستم های دوش پرتاب NLAW و Javelin دست به نابودی تانک ها و خودروهای زرهی روسی بزنند و از راکت های استینگر نیز برای ساقط کردن هواپیماها و پهپادهای روسی استفاده شده است. پهپادهای نظامی نیز در سال های اخیر فراوان مورد توجه قرار گرفته و در مناطقی همانند لیبی، نوگورنو-قره باغ، اوکراین و جاهای دیگر به کار گرفته شده اند. پهپادها که در ارتفاعات نسبتاً پایین پرواز می کنند برای فعالیت‌ های شناسایی، تجسس، هدفگیری و پرتاب مهمات های هدایت نشده به کار گرفته شده اند.

مدل هایی همانند شاهد ۱۳۶ ایرانی که گفته می شود توسط روسیه در اوکراین به کار گرفته شده اند توانایی حملات کامیکازه را دارا هستند. تاکنون در اوکراین، راه حل مواجهه با تانک ها و خودروهای زرهی استفاده از راکت جاولین بوده و از راکت استینگر نیز برای مواجهه با تهدیدهای هوایی استفاده می شود. جاولین ها در تعدادی فراوان زیادتر در ارتش ایالات متحده به کار گرفته می شوند و در هر دسته دو قبضه از اون ها وجود دارد که به معنای یک قبضه به ازای هر ۲۰ سرباز است. تهدید رو به افزایش از جانب پهپادها اما دلیل می شود که این سیستم های نگهداری هوایی نادیده گرفته شده در قبل، بیش از هر تاریخ دیگری کارآمد و مورد توجه باشند. هم جاولین و هم استینگر به واحدهای فرماندهی پرتاب (CLU) نیاز دارند که معمولاً شامل سیستم دستگیره، سیستم دوربینی، دوربین دید در شب، کنترلگرها و نمایشگرها هستند. لوله پرتاب راکت نیز به این سیستم کلی اضافه می شود.

در ادامه CLU روی شانه قرار گرفته و روشن می شود و سربازی که اون را حمل می کند می تواند براحتی با اهداف چند میلیون دلاری درگیر شود. الآن یک لانچر تنها می تواند دو نوع راکت پرتاب کند. کمپانی Raytheon که سازنده دو سیستم جاولین و استینگر است در هفته اخیر از یک واحد فرماندهی پرتاب سبک وزن جدید (LWCLU) در واشنگتن رونمایی کرده است. اگر چه این سیستم اولین بار در سال ۲۰۲۱ آزمایش شد اما جنگ اخیر اوکراین اون را بیش از هر تاریخ دیگری مناسب جنگ های امروزی کرده است. LWCLU از این ایده خارج آمد که CLU جاولین وابسته به دهه ۱۹۹۰ می تواند کوچکتر و سبک تر ساخته شود که به مهربانی پیشرفت ها در زمینه الکترونیک مدرن و قدرت باتری امکان پذیر شده بود.

قبضه اورجینال CLU کمی بیش از ۱۴ پوند (۷ کیلوگرم) وزن داشت اما LWCLU جدید ۳۰ درصد کوچکتر و ۲۵ درصد سبک تر است. عمر باتری اون ۵۰ درصد افزایش یافته که به طور مخصوص در مورد راکت جاولین سودمند است، جایی که تصویرگر گرمایی اون به نام یک سیستم نظارت شبانه به کار گرفته می شود. همچنین برد سیستم پرتاب LWCLU  نیز ۴,۰۰۰ متر اعلام شده است در حالی که این عدد برای CLU اورجینال ۲,۵۰۰ متر بود. کیت یکپارچه سازی سبک وزن استینگر نیز یک رابط کاربری سودمند و دارای اطلاعات را به راکت استینگر اضافه کرده که اپراتور می تواند از اون نهایت استفاده را ببرد. نزد از این، اپراتوری خود باید تهدید هوایی را تشخیص داده و استینگر را به سو هدف علامت گیری می کرد و در ادامه یک صدای بلند قابل شنیدن به او اعلام می کرد که راکت روی هدف قفل شده است.

سیستم جدید LWCLU اما موقعیت و راه پرواز تهدید هوایی را به کمک یک شبکه نبردی نگهداری هوایی ارتش آماده می کند و به رنگ های سبز، زرد و قرمز برای تمایز قائل شدن بین قفل راکت خوب، نسبی یا شکست خورده روی نمایشگر، اپراتور را راهنمایی می کند. راکت های کروز در ارتفاع پایین و با شتاب های نسبتاً کم پرواز می کنند تا از کشف توسط رادارها در امان باشند و این نتیجه استفاده از موتورهای توربینی پرمصرفشان است که برد را بر سرعت مقدم می دانند. این داستان دلیل می شود که راکت های کروز در برابر سیستم های ضد هوایی دوش پرتاب صدمه پذیر باشند، پرنده ای که شکار اون از هواپیماها و هلیکوپترها نیز آسان تر است زیرا نه خلبان داشته و نه توانایی انجام حرکات ناگهانی برای گول زدن راکت دشمن را دارند.

با این وجود سیستم LWCLU نمی تواند به طور کامل جایگزین سیستم های نگهداری هوایی محدود همانند سیستم آمریکایی Patriot یا آلمانی IRIS-T شوند که به تازگی به ارتش اوکراین تحویل داده شده اند. سیستم های دوش پرتاب با برد کوتاه ۲ مایلی بدین معناست که دفاع کنندگان اوکراینی به چندین LWCLU برای نگهداری از یک شهر عظیم یا کوچک در برابر راکت های کروز روسی نیاز دارند. اپراتورهای جدا نیز باید با سلاح هایی بیش از ۳۰ پوند روی دوششان مهیا واکنش باشند و خودشان راکت های کروزی که پرتاب شده اند را شناسایی کنند.