برچسب: راکت

مدرنترین سامانه راکتی ضد پهپاد آمریکایی ها یعنی ومپایر بزودی و در ادامه کمک های نظامی به اوکراین برای کیف ارسال می شود.
به شرح صفحه اقتصاد، در هفته های اخیر روسیه با حملات پهپادی و موشکی توانسته به موفقیت های عظیمی دست یابد و این احتمالا راهکار جدید دولت بایدن برای زلنسکی است. تصمیمی که البته می تواند یک ریسک عظیم و اشتباه استراتژیک برایش باشد. تنها کافی است یکی از این سامانه ها به دست ارتش روسیه بیفتد تا جدیدترین سامانه ادعایی آماریکایی ها هم رمزگشایی شود. همانند بسیاری از جنگ افزارهایی که در ماه های اخیر همین اتفاق برایش چهره داده است.
آمریکا از تاریخ شروع جنگ تا به امروز ۱۷ میلیارد دلار جنگ افزار و مهمات برای اوکراین ارسال کرده است. تاکنون بر صدها هزار قبضه سلاح انفرادی اعم از تفنگ، راکت‌ انداز، راکت‌ انداز، بمب دستی‌ انداز و… در کنار تسلیحات سنگین نظیر سامانه‌های راکت انداز چندگانه و هویتزر و همچنین انواع پهپادها، هلیکوپتر و خودروهای زرهی از سو آمریکا برای اوکراین ارسال شده و قرار است سامانه‌های پدافند هوایی پیشرفته نیز دریافت کنند. تعداد سامانه‌های راکت انداز چندگانه نیز قرار است بیش از ۲ برابر شوند.

در بسته‌های تسلیحاتی ۳ میلیارد دلاری که کاخ سفید در ماه آگوست برای اوکراین در نظر گرفت، سامانه راکتی ضد پهپاد VAMPIRE (ومپایر) ساخت کمپانی هوافضا، امنیتی و دفاعی آمریکایی L۳Harris نیز وجود دارد؛ جذاب است بفهمید این سلاح مدرن همچنان درون خدمت در ارتش آمریکا نشده است. سامانه مذکور که البته علاوه بر پهپادها توان مواجهه با هر هواگرد دیگری را دارد، ماژولار بوده و به شکل کیت ارسال و با سهولت و سرعت توسط ۲ نفر طی تاریخ ۲ ساعت روی هر خودروی وانت پیکاپ قابل نصب است.

چشم اصلی سامانه ومپایر برای پیدا کردن اهداف یک برجک الکترواپتیکال پایدار شده ۴ محوری است که روی پایه تلسکوپی سوار و وقت فعالیت‌ برافراشته می‌شود؛ مدل اون MX-۱۰ RSTA و ساخت کمپانی کانادایی وسکم (WESCAM) است که زیرمجموعه‌ای از L۳Harris به شمار می‌رود. این برجک ۱۷ کیلوگرمی دارای دو دوربین تلویزیونی رنگی با کیفیت فراتر از HD است که قابلیت بزرگنمایی داشته و در روشنایی کم نیز کیفیت بالایی دارد. دوربین تصویرساز فروسرخ اون نیز کیفیت HD داشته و قابلیت نمایش رنگ کاذب نیز دارد.

علامت‌گذاری هدف متحرک و تعقیب خودکار اون از دیگر قابلیت‌های برجک MX-۱۰ است. این برجک همچنین دارای فاصله یاب و علامت‌ گذار لیزری است. پس از اون که هدف توسط این برجک کشف شد، سامانه ومپایر با اون درگیر می‌شود. بدین منظور سامانه از راکت‌های هدایت لیزری استفاده می‌کند که نمونه اصلی در نظر گرفته شده برای اون راکت هدایت لیزری AGR-۲۰A APKWS II است. این سلاح که در اصل یک راکت ۲۷,۵۰۰ دلاری است، با افزودن جستجوگر لیزری کم ارزش قیمت و بالک متحرک به راکت غیرهدایتی ۷۰ میلی‌متری هایدرا ۷۰ ساخته می‌شود.

هایدرا ۷۰ راکتی فراوان پرکاربرد است که روی تمامی هواگردها،‌ اعم از هواپیماهای جنگنده، هلیکوپترها و پهپادها نصب می‌شود. این راکت ساختاری ساده داشته و سلاحی فراوان کم ارزش قیمت است. همچنین تنها ۱۴.۵ کیلوگرم وزن داشته و سرجنگی اون قدرت واجب برای نابودی یک هواگرد سبک همچون پهپاد را دارد. برد APKWS ۲ وقت شلیک از هواگردها بسته به نوع اون ۵ تا ۱۱.۵ کیلومتر برد داشته و سرعتش نیز ۳ ماخ است. اما وقت شلیک از سطح به دلیل اینکه فاقد سرعت و ارتفاع اولیه است، برد اون نهایتا تا ۲ کیلومتر می‌رسد.

ومپایر یک سامانه پدافندی کوتاه برد و نقطه‌ای محسوب می‌شود. هدف پس از کشف شدن توسط علامت گذار لیزری مشخص می‌شود تا راکت به سو اون پرواز کند. راکت APKWS ۲ دارای ۴ بالک کنترلی است که روی لبه جلویی هر یک از اون‌ها یک جستجوگر نیمه فعال لیزری قرار داشته و حالت توزیع شده دارند؛ اما به شکل یک سنسور واحد عمل می‌کنند. این ویژگی سبب افزایش دامنه دید جستجوگر می‌شود. هنگامی که هدف توسط علامت گذار لیزری با پرتوی کدگذاری شده مشخص شد، جستجوگر بازتاب اون را دیده و به سمتش می‌رود.

این روش هدایتی نیمه فعال محسوب می‌شود. زیرا جستجوگر راکت از خود امواجی نشر نداده و تنها گیرنده اون‌ها است. از جمله مزایای چنین روش هدایتی می‌توان به دقت عالی بالای اون نشانه کرد. سرجنگی ۶.۲ کیلوگرمی این راکت نیز با استفاده از یک سنسور مجاورتی فعال می‌شود که علیه هواگردهای کوچک نظیر پهپاد فراوان موثر است. البته سامانه ومپایر برای درگیری با اهداف سطحی نیز کاربرد دارد و سرجنگی اون علیه یک هدف غیرزرهی یا زره‌پوش سبک نیز مهلک است.

این راکت طوری طراحی شده تا تلفات جانبی اون کم بوده و تنها هدف را نابود سازد. همچنین یک سوم دیگر راکت‌های هدایت لیزری قیمت داشته و مجددا وزنش نیز یک سوم اون‌ها است. بدین نظم خودروی حامل می‌تواند شمار بالایی مهمات با خود حمل و پس از خالی شدن پرتابگر، اقدام به بارگذاری مجدد اون کند. ناگفته نماند پرتابگر سامانه ومپایر دارای ظرفیت ۴ راکت است و تاریخ بارگذاری دوباره اون پس از اتمام مهمات برابر با یک چهارم تاریخ مورد نیاز برای بارگذاری یک پرتابگر مشابه برای دیگر راکت‌ها است.

سامانه راکتی ضد پهپاد ومپایر برای کوشش دارای پکیج باتری ۲۴ ولت یکپارچه است و از این به ماشین وابستگی ندارد. همچنین برای کوشش تنها به یک خدمه که همان راننده ماشین است نیاز دارد. تجیهزات کنترلی اون که شامل دو نمایشگر عظیم و کنترلرها است به سرعت درون کابین سو کمک راننده نصب می‌شوند. البته سامانه می‌تواند دو خدمه شامل راننده و مسئول آتش داشته باشد تا سرعت عمل بالا رود و تاریخ واکنش کاهش یابد. به منظور محافظت دائمی از یک نقطه پابرجا نیز می‌توان ومپایر روی زمین یا بالای ساختمان مستقر کرد.

به گفته سازنده این سامانه برای مواجهه با پهپادهای کلاس ۳ است؛ این هواگردها تا ۵.۵ کیلومتر از زمین اوج گرفته و بیشینه سرعت اون‌ها به ۴۶۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسد.

منبع: گجت نیوز

یک سیستم پرتاب جدید و بهبود یافته برای راکت جاولین می تواند غیر از پرتاب راکت های الآن معروف ضد تانک، کارهای دیگری نیز انجام دهد: این سیستم می تواند راکت های ضد هوایی استینگر نیز شلیک کند. لانچر جدید Lightweight Command Launch Unit حمل راحت تری داشته و می تواند حریم هوایی خودی را از تهدیدهای هوایی پهناور محافظت نماید. برای اولین بار، در هفته جاری و بر پایه ویدیویی که در توییتر منتشر شد، یک لانچر دوش پرتاب راکت زمین به هوای اوکراینی توانست یک راکت کروز روسی را ساقط کند، که طیف کاملی از اهدافی که یک واحد لانچر جدید می تواند ساقط کند را علامت می دهد، از تانک تا راکت کروز.

ویدیو منتشر شده از این اتفاق علامت می دهد که تیم نگهداری هوایی اوکراین، مجهز به یک سیستم نگهداری هوایی دوش پرتاب بی نام که یا سیستم دوران همبستگی جماهیر شوروی SA-18 Igla است یا سیستم آمریکایی FIM-92 Stinger و یا حتی سیستم ساخت لهستان Piorun با یک راکت کروز روسی درگیر می شود. یک راکت کروز روسی از تیم گفته شده عبور می کند و به وضوح می توان صدای موتور توربینی اون را شنید. سرباز اوکراینی راکت خود را پرتاب می کند و لحظاتی سپس انفجاری در دوردست علامت می دهد که فعالیت‌ موفقیت آمیز بوده است. جنگ هشت ماهه در اوکراین ایده های بسیاری در مورد جنگ مدرن را نیرومند کرده است، از جمله این فکر که سیستم های موشکی پیچیده و نسبتاً کم ارزش قیمت که تنها یک سرباز می تواند اون ها را به کار بگیرد می توانند پلتفرم های نظامی چند میلیون دلاری همانند تانک T-90، هلیکوپتر تهاجمی Ka-52 “Alligator” ، جنگنده Su-34 و الآن راکت های کروز را ساقط کنند.

در حالی که این سلاح ها سال هاست در دسترس بوده اند، حمله روسیه به اوکراین بار دیگر این ایده را مطرح کرده است که موشکی که توسط یک سرباز پرتاب می شود می تواند سلاح هایی را نابود سازد که تعیین کننده و برتر تلقی می شدند. نیروهای اوکراینی دفعات توانسته اند با سیستم های دوش پرتاب NLAW و Javelin دست به نابودی تانک ها و خودروهای زرهی روسی بزنند و از راکت های استینگر نیز برای ساقط کردن هواپیماها و پهپادهای روسی استفاده شده است. پهپادهای نظامی نیز در سال های اخیر فراوان مورد توجه قرار گرفته و در مناطقی همانند لیبی، نوگورنو-قره باغ، اوکراین و جاهای دیگر به کار گرفته شده اند. پهپادها که در ارتفاعات نسبتاً پایین پرواز می کنند برای فعالیت‌ های شناسایی، تجسس، هدفگیری و پرتاب مهمات های هدایت نشده به کار گرفته شده اند.

مدل هایی همانند شاهد ۱۳۶ ایرانی که گفته می شود توسط روسیه در اوکراین به کار گرفته شده اند توانایی حملات کامیکازه را دارا هستند. تاکنون در اوکراین، راه حل مواجهه با تانک ها و خودروهای زرهی استفاده از راکت جاولین بوده و از راکت استینگر نیز برای مواجهه با تهدیدهای هوایی استفاده می شود. جاولین ها در تعدادی فراوان زیادتر در ارتش ایالات متحده به کار گرفته می شوند و در هر دسته دو قبضه از اون ها وجود دارد که به معنای یک قبضه به ازای هر ۲۰ سرباز است. تهدید رو به افزایش از جانب پهپادها اما دلیل می شود که این سیستم های نگهداری هوایی نادیده گرفته شده در قبل، بیش از هر تاریخ دیگری کارآمد و مورد توجه باشند. هم جاولین و هم استینگر به واحدهای فرماندهی پرتاب (CLU) نیاز دارند که معمولاً شامل سیستم دستگیره، سیستم دوربینی، دوربین دید در شب، کنترلگرها و نمایشگرها هستند. لوله پرتاب راکت نیز به این سیستم کلی اضافه می شود.

در ادامه CLU روی شانه قرار گرفته و روشن می شود و سربازی که اون را حمل می کند می تواند براحتی با اهداف چند میلیون دلاری درگیر شود. الآن یک لانچر تنها می تواند دو نوع راکت پرتاب کند. کمپانی Raytheon که سازنده دو سیستم جاولین و استینگر است در هفته اخیر از یک واحد فرماندهی پرتاب سبک وزن جدید (LWCLU) در واشنگتن رونمایی کرده است. اگر چه این سیستم اولین بار در سال ۲۰۲۱ آزمایش شد اما جنگ اخیر اوکراین اون را بیش از هر تاریخ دیگری مناسب جنگ های امروزی کرده است. LWCLU از این ایده خارج آمد که CLU جاولین وابسته به دهه ۱۹۹۰ می تواند کوچکتر و سبک تر ساخته شود که به مهربانی پیشرفت ها در زمینه الکترونیک مدرن و قدرت باتری امکان پذیر شده بود.

قبضه اورجینال CLU کمی بیش از ۱۴ پوند (۷ کیلوگرم) وزن داشت اما LWCLU جدید ۳۰ درصد کوچکتر و ۲۵ درصد سبک تر است. عمر باتری اون ۵۰ درصد افزایش یافته که به طور مخصوص در مورد راکت جاولین سودمند است، جایی که تصویرگر گرمایی اون به نام یک سیستم نظارت شبانه به کار گرفته می شود. همچنین برد سیستم پرتاب LWCLU  نیز ۴,۰۰۰ متر اعلام شده است در حالی که این عدد برای CLU اورجینال ۲,۵۰۰ متر بود. کیت یکپارچه سازی سبک وزن استینگر نیز یک رابط کاربری سودمند و دارای اطلاعات را به راکت استینگر اضافه کرده که اپراتور می تواند از اون نهایت استفاده را ببرد. نزد از این، اپراتوری خود باید تهدید هوایی را تشخیص داده و استینگر را به سو هدف علامت گیری می کرد و در ادامه یک صدای بلند قابل شنیدن به او اعلام می کرد که راکت روی هدف قفل شده است.

سیستم جدید LWCLU اما موقعیت و راه پرواز تهدید هوایی را به کمک یک شبکه نبردی نگهداری هوایی ارتش آماده می کند و به رنگ های سبز، زرد و قرمز برای تمایز قائل شدن بین قفل راکت خوب، نسبی یا شکست خورده روی نمایشگر، اپراتور را راهنمایی می کند. راکت های کروز در ارتفاع پایین و با شتاب های نسبتاً کم پرواز می کنند تا از کشف توسط رادارها در امان باشند و این نتیجه استفاده از موتورهای توربینی پرمصرفشان است که برد را بر سرعت مقدم می دانند. این داستان دلیل می شود که راکت های کروز در برابر سیستم های ضد هوایی دوش پرتاب صدمه پذیر باشند، پرنده ای که شکار اون از هواپیماها و هلیکوپترها نیز آسان تر است زیرا نه خلبان داشته و نه توانایی انجام حرکات ناگهانی برای گول زدن راکت دشمن را دارند.

با این وجود سیستم LWCLU نمی تواند به طور کامل جایگزین سیستم های نگهداری هوایی محدود همانند سیستم آمریکایی Patriot یا آلمانی IRIS-T شوند که به تازگی به ارتش اوکراین تحویل داده شده اند. سیستم های دوش پرتاب با برد کوتاه ۲ مایلی بدین معناست که دفاع کنندگان اوکراینی به چندین LWCLU برای نگهداری از یک شهر عظیم یا کوچک در برابر راکت های کروز روسی نیاز دارند. اپراتورهای جدا نیز باید با سلاح هایی بیش از ۳۰ پوند روی دوششان مهیا واکنش باشند و خودشان راکت های کروزی که پرتاب شده اند را شناسایی کنند.

پنتاگون راکت های کروز بسیاری در زرادخانه خود دارد، از Tomahawk که سال هاست در خدمت است تا راکت کروز جدید JASSM-ER. اما یک راکت جدید قرار است در سال ۲۰۲۷ درون سرویس شود که تفاوت فراوان واضحی با دیگر راکت های کروز دارد: این راکت کروز تهاجمی مافوق صوت (HACM) 20 برابر سریع تر از دیگر راکت های کروز خواهد بود و زمان فرار فراوان اندکی در اختیار اهداف خود برای فرار قرار خواهد داد. HACM اولین سلاح دارای موتورهای اسکرمجت هواتنفسی است که به تولید فراوان خواهد رسید. کمپانی های Raytheon و Northrop Grumman برنده قراردادی به ارزش ۹۸۵ میلیون دلار شده اند تا اولین راکت کروز مافوق صوت دنیا را توسعه دهند.

راکت کروز HACM که برای ایالات متحده و استرالیا ساخته خواهد شد یک راکت کروز مافوق صوت شلیک شده از آسمان خوهد بود که برای هدف قرار دادن سریع اهداف زمینی طراحی خواهد شد. بر پایه مفاد قرارداد، پنتاگون باید در سال ۲۰۲۷ اولین راکت های عملیاتی این پروژه را دریافت کند. در سال ۲۰۲۰، ایالات متحده و استرالیا همکاری خود در پروژه SCIFiRE را شروع کردند که هدف از اون توسعه یک سیستم جنگ افزاری مافوق صوت هواتنفسی بود که برای استفاده در هواپیماهای دو سرزمین، از جمله F/A-18 Super Hornet, F-35A , P-8A Poseidon و غیره، توسعه یابد. این قرارداد به بهبود و بلوغ نمونه اولیه توسعه یافته کمپانی Raytheon و تبدیل اون به یک سیستم جنگی واقعی منجر خواهد شد.

HACM یک سلاح تاکتیکی است که برای استفاده در روز اول یک جنگ تمام عیار متقارن طراحی شده و می توان با استفاده از اون، جنگنده ها را برای نابود کردن اهداف با ارزش بالا و در شرایط حساسیت زمانی به کار گرفت و بمب افکن ها را برای اهداف استراتژیک دیگر به کار برد. راکت های کروز معمول در عمل هواپیماهایی بدون سرنشین هستند. همانند بسیاری از هواپیماها،در راکت های کروز از موتورهای توربوفن استفاده می شود که اون ها را به سرعت هایی زیر سرعت صوت می ررساند. راکت های کروز برای پیشگیری از شناسایی توسط رادارها در ارتفاع پایین پرواز کرده و سرعت پایین تر به اون ها کمک می کند که در ارتفاع نزدیک به زمین پرواز کنند و از اون فاصله نگیرند. برای مثال، راکت های کروز Tomahawk در ارتفاع بین ۹۸ تا ۱۶۴ فوتی (۳۰ تا ۵۰ متر) با شتاب ۵۵۰ مایل بر ساعت (۸۸۰ کیلومتر بر ساعت) پرواز می کنند.

HACM یک سلاح مافوق صوت است و این یعنی که با شتاب ۵ ماخ یا زیادتر پرواز خواهد کرد هر چند هنوز نمی دانیم که سرعت دقیق مافوق صوت اون چقدر خواهد بود. اکثر راکت هایی که در جَو باقی می همانند، همانند راکت های هوا به هوا، به سرعت حدود بیش از ۳ ماخ  می رسند. SCIFiRE از پروژه ای مشتق شده که سرعت تست شده موتور اسکرمجت اون بیش از ۸ ماخ بوده است. بدین نظم HACM به اولین سیستم جنگی عملیاتی دنیا تبدیل خواهد شد که از موتور اسکرمجت استفاده می کند. همانند موتورهای توربوفن، موتورهای اسکرمجت نیز اکسیژن را از فضای دور و بر گرفته و به نام سوخت مورد استفاده قرار می دهد. یک تفاوت کلیدی بین این دو این است که موتورهای توربوفن اکسیژن را در سرعت های مادون صوت به درون خود می کشد در حالی که موتور اسکرمجت این کار را در سرعت های مافوق صوت انجام می دهد.

اکسیژن زیادتر به معنای سوخت زیادتر برای موتور اسکرمجت است که اون را قادر می سازد تا سرعت بیشتری برای موتور ساختن کند. به گفته ناسا، موتورهای اسکرمجت باید دستکم سرعت ۱۵ ماخ داشته باشند که به معنای ۱۱,۵۰۹ مایل بر ساعت (۱۸,۴۱۸ کیلومتر بر ساعت) یا سرعت کافی برای دور زدن کره زمین در حدود دو ساعت است. سلاح های مافوق صوت یک سلاح جدید در دنیای جنگ های امروزی است. بسیاری از قدرت های اتمی برای نیم قرن یا زیادتر دارای سلاح های مافوق صوت بوده اند، در شرایطی که راکت های بالستیک اون ها دارای کلاهک های اتمی هستند که در سرعت های مافوق صوت حرکت کرده و در سرعتی بیش از ۱۵,۰۰۰ مایل در ساعت به هدف خود برخورد می کنند.

تفاوت این نسل جدید از سلاح های مافوق صوت در این است که ماهیتشان غیر اتمی است- دستکم تاکنون- و بلافاصله سپس از رسیدن به تولید فراوان در جنگ های متعارف به کار گرفته خواهند شد. هنوز چیزهای زیادی هست که در مورد HACM نمی دانیم. هنوز نمی دانیم که چقدر سریع است و با چه سرعتی پرواز می کند. تمام چیزی که می دانیم این است که آنقدر کوچک هست که یک جت جنگنده بتواند اون را حمل کند و تا سال ۲۰۲۷ مهیا تولید فراوان خواهد بود.

فعالیت‌ سپاه در مواضع تروریست ها در عراق

سردار پاکپور اظهارداشت: تاکنون ۷۳ فروند راکت بالستیک زمین‌به‌زمین و ده‌ها فروند پهپاد انهدامی به‌طور دقیق به مواضع و اهداف موردنظر در محل استقرار و کوشش تروریست‌ها اصابت و منجر به انهدام کامل اون‌ها شده‌ است.

 سردار سرتیپ پاسدار محمد پاکپور فرمانده نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در مرکز هدایت فعالیت‌ ضد تروریست‌های ضدایرانی مستقر در اقلیم شمال عراق با نشانه به فعالیت‌ امروز (چهارشنبه) رزمندگان قرارگاه حمزه سیدالشهدا (ع) گفت: در این فعالیت‌ که در عمق اقلیم شمال عراق مورد اصابت قرار گرفت تاکنون ۷۳ فروند راکت بالستیک زمین‌ به‌ زمین و ده‌ها فروند پهپاد انهدامی به‌طور دقیق به مواضع و اهداف مورد نظر در محل استقرار و کوشش تروریست‌ها اصابت و منجر به انهدام کامل اون‌ها شده‌ است.

وی افزود: در مرحله جدید فعالیت‌ این اهداف که در ۴۲ نقطه پخش و در مواردی از همدیگر ۴۰۰ کیلومتر فاصله داشته‌اند به‌ طور قطعی وابسته به گروهک‌های تروریستی ضد ایرانی بوده‌ است.

فرمانده نیروی زمینی سپاه در آخر با نشانه به لزوم تصمیم‌گیری مقامات اقلیم شمال عراق برای جمع‌آوری بساط گروهک‌های تروریستی ضد انقلاب و توطئه‌گر علیه جمهوری اسلامی ایران تأکید کرد: فعالیت‌ رزمندگان اسلام تا خلع سلاح کامل گروهک‌های ضد انقلاب و تروریستی تجزیه‌طلب لانه کرده در اقلیم شمال عراق ادامه دارد.

گردآوری: گروه خبر سیمرغ
seemorgh.com/news
منبع: farsnews.com

به شرح صفحه اقتصاد به تعریف از تسنیم، این راکت بالستیک با سوخت مایع و تک مرحله‌ای بوده که ۱۴۰۰ کیلومتر بُرد دارد نوع سرجنگی اون نیز جداشونده شدید الانفجار است.

راکت رضوان دارای قابلیت پرتاب از انواع سکوهای پابرجا و متحرک با دو نوع هدایتِ ضربه مقاوم و دقتِ اصابت است.

همچنین در مراسم رژه امسال سامانه موشکی خیبرشکن که در قبل رونمایی شده بود، به نمایش حقوق این راکت ۱۴۵۰ کیلومتر برد و با سوخت جامد است نوع سرجنگی اون جداشونده شدیدالانفجار، پرقدرت و مافوق صوت است از قابلیت هدایت، کنترل و ناوبری هوشمند و دقیق سر جنگی تا انتهای راه برخوردار است.

سردار سرلشکر پاسدار «حسین سلامی» فرمانده کل سپاه در کنار مراسم رژه نیروهای مسلح به مناسبت شروع هفته نگهداری مقدس در جمع خبرنگاران اظهار داشت: در عرصه پهپادی در خط‌ ها مقدم علمی هستیم.

وی همچنین درباره راکت رضوان گفت: این راکت، یک راکت نقطه‌زن است که در زمره راکت‌های برد متوسط ما دسته‌بندی می‌شود.

فرمانده کل سپاه گفت: این راکت، پیشرفته، بالستیک و نقطه‌زن است که با شتاب هشت برابر سرعت صوت درون جو زمین می‌شود.

این راکت تک مرحله‌ای، دارای هزار و ۴۰۰ کیلومتر برد با سوخت مایع و سرجنگی جداشونده شدیدالانفجار بوده که ضمن قابلیت پرتاب از سکوهای پابرجا و متحرک، از توانایی هدایت‌پذیری و اصابت با دقت بالا به هدف برخوردار است.

راکت بالستیک «خیبرشکن» هم برای اولین بار امروز از مقابل درجه گذشت. این راکت که هزار و ۴۵۰ کیلومتر برد دارد با استفاده‌گیری از سوخت جامد، دارای سرجنگی جداشونده شدیدالانفجار، پرقدرت، بوده و در ردیف راکت‌های مافوق صوت محسوب می‌شود.

خیبرشکن قابلیت هدایت و کنترل هوشمند و ناوبری تا انتهای راه را داراست.