[ad_1]
بنیاد تمدید عمر الکور (Alcor Life Extension Foundation) در ایالت آریزونای آمریکا از خارج مانند به هر انبار دیگری است. درون اون اما مملوء از اجساد صدها بیماری است که بر روی آینده ی علمی شرط بندی کرده اند؛ اینکه علمی بتواند اون ها را به زندگی بازگرداند.
در این مرکز می توانید در ازای پرداخت ۲۰۰ هزار دلار تمام جسد خود را درون یک فریزر فوق پیشرفته نگه دارید، اما اگر بخواهید تنها مغزتان را منجمد کنید هزینه ی اون ۸۰ هزار دلار خواهد بود.
تاکنون ۱۹۹ جسد به این مرکز سپرده شده است. این اجساد به کمک نیتروژن مایع، جدید می همانند که اون ها را در دمای منفی ۱۳۵ مقام سانتیگراد نگه می دارد. این دما به قدری پایین است که تا زمانی که جسد از انجماد خارج نشود، تمامی کوشش های سلولی متوقف می شود و در همان وضعیتی که بودند باقی می ماند.
کسانی که از این سرویس استفاده می کنند غالباً به دنبال این هستند که روزی عزیزان شان را نزد خود بازگردانند. کوچک ترین ناخوش این مرکز یک دختر ۲ ساله ی تایلندی است که بر دلیل سرطان مغز جان خود را از دست داده است. خانواده ی او امیدوارند که بتوانند بعدها او را در کنار خود داشته باشند.
این راه ی انجمادسازی برای ثروتمندان و افراد نامتعارف هم جذابیت دارد. هال فینی، از پیشگامان عرصه ی بیت کوین هم تصمیم گرفت سپس از مرگ، جسدش در مرکز الکور منجمد شود. او در سال ۲۰۱۴ بر دلیل عوارض ناشی از بیماری عصبی-عضلانی اسکلروز جانبی آمیوتروفیک از دنیا رفت.
با این حال، نگرانی های جدی ای از منظر اخلاقی درباره ی این کار وجود دارد.
مکس مورچه، مدیرعامل الکور، در فوریه ۲۰۲۰ اذعان کرد که این شرکت نمی داند علمی واجب برای زنده کردن اجساد چه زمانی به دست خواهد آمد.
نگه داری جسد در این مرکز هزینه های فراوانی دارد.
اگر در ۱۸ سالگی تصمیم به نام نویسی در بنیاد الکور بگیرید باید سالانه بیش از ۲۰۰ دلار پرداخت کنید و هر چه سن فرد در تاریخ نام نویسی زیادتر باشد، هزینه ها هم زیادتر می شود.
اگر کسی خود تصمیم عضویت در الکور را نداشته باشد اما بخواهد جسد یکی از عزیزانش را منجمد کند، باید ۲۰ هزار دلار زیادتر پرداخت کند. اگر فرد در خارج از آمریکا یا کانادا از دنیا برود و جسد او باید بازگردانده شود، ۱۰ هزار دلار نیز باید بپردازد.
این شرکت خود را پیشگام در عرصه ی سرمازیستی، تحقیقات و علمی مرتبط با اون می داند.
بنیاد الکور در سال ۱۹۷۲ ساخت شد و حالا از بقایای ۱۹۹ ناخوش محافظت می کند. برخی از اون ها تصمیم گرفته اند تمام جسد خود را نگه داری کنند و برخی هم تنها مغز خود را.
از اجساد کامل درون اتاقک های استوانه ای شکلی عظیم و از مغزها هم درون قفسه محافظت می شون.
سپس از مرگ شخص، پزشکان باید یه سرعت برای نگه داری جسد و انتقال اون به انبار دست به کار شوند.
به گفته ی مکس مورچه، اولین قدم، تخلیه ی کامل خون و مایعات بدن است.
سپس از بدن به درون بدن ماده ای مانند به ضدیخ تزریق می کنند. کار این ماده پیشگیری از متبلور شدن سلول ها و صدمه دیدگی اون ها طی فرآیند انجمادسازی است.
سپس از مهیا سازی جسد، اون را درون اتاقک قرار می دهند.
مخزن ها از برق استفاده نمی کنند و به جایش هر هفته از نیتروژن مایع پر می شوند.
یکی از کوچک ترین اعضای این بنیاد یک دختر ۲ ساله ی اهل تایلند است که بر دلیل سرطان مغز فوت کرد و پس از اون، به آریزونا منتقل شد.
مکس مورچه می گیود والدین این دختربچه می خواستند جسد او به خوبی نگه داری شود تا در شکل امکان، خانواده ی اون ها یک روز دوباره گرد هم بیایند.
کسانی که تصمیم می گیرند تمام جسد خود را نگه دارند، امیدوارند یک روز دوباره زنده شوند.
در مورد کسانی که از مغز اون ها محافظت می شود، علمی باید آنقدری پیشرفت کند که یک بدن کاملاً جدید برای اون ها ساخته شود که مغز اون ها درون اون قرار بگیرد.
در مواردی هم امکان محافظت جسد نیست، مثلاً اگر شدت یا محل صدمه دیدگی فرد نزد از مرگ به گونه ای باشد که قابل ترمیم نباشد.
مکس مورچه امیدوار است که این علمی به وجود آید و موفقیت های اخیر در تحقیقات شکل گرفته بر روی سلول های بنیادی و آموزش اندام های بدن در مکان آزمایشگاه را آغازی بر راه دستیابی به این علمی دانسته است.
اما برخی کارشناسان نظر دیگری دارند.
پزشک مایکل هندریکس، زیست شناس دانشگاه مک گیل ِ کانادا در سال ۲۰۱۵ در مقاله ای تأکید کرد حتی اگر دستگاه عصبی یک فرد قبل از انجماد جسدش، ترسیم شود هم تولید یک کپی به طور کامل از فرد ممکن نیست.
او در این مقاله نوشت: «نقشه ی ارتباطات عصبی برای مانند سازی کافی نیست، چه برسد به تولید یک کپی از دستگاه عصبی کافی نیست. به علاوه موانع بزرگی برای دستیابی به جاودانگی در مانند سازی کامپیوتر ای سیستم های زیستی وجود دارد.»
«اول اینکه به چه اطلاعاتی برای تولید یک کپی از ذهن یک انسان نیاز است؟ دوم اینکه آیا روش های انجمادسازی فعلی یا مورد صبر اطلاعات واجب را نگه داری می کنند و این اطلاعات چگونه باید بازگردانده شوند؟ و سوم اینکه آیا مانند سازی شده ی شما واقعاً خودتان خواهد شد؟»
او توضیح می دهد که آنچه که شخصیت یک فرد، تصور ذهنی او از خود، تصمیم گیری ها و خلق و اخلاق روزانه ی او را می ساد، ارتباطات کوچکی است که بین سلول های عصبی برقرار است.
علمی حال آماده راهی برای نگه داری کامل این سلول ها در سرتاسر بدن دارد و ساختن تغییر در اون ها تغییری اساسی در فرد ساختن می کند.
برای کسانی که تنها از مغز اون ها محافظت می شود، یک دستگاه عصبی ساختگی با آنچه اون ها در بدن قبلی خود داشتند، کاملاً متفاوت خواهد بود.
هندریکس در ادامه می گوید: «شاید به شکل نظری نگه داری این بافت ها در یک بافت مرده امکان پذیر باشد، اما به طور قطع حالا چنین اتفاقی در حال چهره دادن نیست.»
«علمی انجام این کار، چه برسد به توانایی خوانش این اطلاعات به دست آمده از چنین گونه ای، حتی به شکل نظری هم وجود ندارد.»
او همچنین اظهار کرد که قصـه افراد که در شرکت هایی همچون الکور به امید دیدن آینده نام نویسی می کنند و خوف از مرگ را از بین می برند، غم انگیز است.
هندریسک وعده های چنین شرکت هایی را با روغن مار سنجیدن می کند.
او اینگونه نتیجه گیری می کند: «هر کسی که تجربه ی نپذیرفتن مرگ عزیزان خود را داشته باشد حتماً کسی که ۸۰ هزار دلار برای منجمد کردن مغز گرامی خود پرداخت می کند را درک می کند. اما جان بخشی یا مانند سازی یک امید واهی، فراتر از وعده های علمی است و به طور قطع انجام اون با بافت مرده و منجمدی که روش انجمادسازی آماده می کند، امکان پذیر نیست.»
«کسانی که از امید سود می برند شایستگی خشم و اهانت ما را دارند.»
[ad_2]
نکروفورز (Necrophoresis) یک تکنیک پاکسازی است. این کلمه از کلمه یونانی “nekros” گرفته شده است که به معنای «جسد مرده» است. این اصطلاح توسط ای.او ویلسون (E.O Wilson) و همکارانش در سال ۱۹۵۸ نوآوری شد، اما آنها این رفتار را کشف نکردند. در آغاز سال ۴۰ پس از میلاد، پلینیوس سکوندوس یا پلینیوس عظیم که یک نویسنده رومی، دنیا شناس و دانشمند طبیعی بود، ادعا کرد که به غیر از انسان، مورچه ها تنها مخلوقات زنده ای هستند که مردگان خود را دفن می کنند. اما این صحیح نیست. علاوه بر مورچه ها، زنبورها و موریانه ها نیز به نکروفورز می پردازند. این لغت به معنای حذف اجساد رفقای مرده از لانه است. این رفتار به نام یک اقدام احتیاطی بهداشتی برای پیشگیری از انتشار هر گونه بیماری یا عفونت در کلونی عمل می کند.
زیادتر مورچه ها چشم و گوش ندارند. پس از کجا می دانند مورچه های مرده کجا هستند؟ مورچه ها به حس بویایی خود برای جستجوی غذا و یافتن راه بازگشت به لانه خود متکی هستند. هنگامی مورچه ای می میرد، جسدش اسید اولئیک آزاد می کند، سایر مورچه ها به محض شناسایی بو، اون را دنبال میکنند و به سو محل جسد میروند.
مورچه ها یک مورچه مرده را تهدیدی برای امنیت خود می دانند. هنگامی که یک مورچه مرده وجود دارد، این احتمال وجود دارد که بیماری را گسترش دهد که می تواند به کلونی انتقال کند و مورچه های تندرست را آلوده کند یا بکشد. بنابراین، دلایل آنها احساسی نیست. آنها اجساد مرده را با بیشترین سرعت ممکن حمل می کنند تا محل زندگی خود را عاری از بیماری و تندرست نگه دارند.
مورچه ملکه مهمترین شخص در هر کلونی است و نقش مهمی در اداره لانه دارد. او مسئول تولید همانند است و هزاران تخم می گذارد. در کلونی مورچه ها، اعداد همه چیز هستند. از این رو، او تکرار نشدنی است. هنگامی که او می میرد، مورچه ها نیز جسد او را به «میددن» می برند. اما در لانه، نتیجه یکسان نیست. کندو دیگر قادر به تولید همانند نخواهد بود و بدون اینکه مورچه های جدیدی به خانواده ملحق شوند آرام از بین می روند.