برچسب: ادعایی

نایا اوکامی، اهل سیاتل در ایالات متحده آمریکا، خود را یک تریان (therian) می نامد، که به نام یک حیوان منقرض شده شناخته می شود و معتقد است که او از نظر روحی و روانی یک گرگ بریتیش کلمبیا است.

به شرح وقت سحر به تعریف از روزیاتو، این زن ۲۸ ساله، در پادکست I’ve Got News For You صحبت کرد و گفت که او زنی با روح گرگ است و گرگ بودن زندگی روزمره، روابط یا شغل او را تحت نشان قرار نمی‌دهد و واقعاً به چیزهای بدی که مردم درباره اش می گویند با ارزش و مهم بودن نمی دهد.

نایا گفت که تنها ۱۰ سال داشت که به مردم گفت، روح یک گرگ را دارد و قبل از یافتن اصطلاح تریان، سال های بسیاری را صرف کشف هویت خود کرد.

او گفت که در همه سطوح به جز جسمش یک گرگ است، بیشتر زوزه می کشد و زمانی را به شکل داوطلبانه در محل محافظت گرگ ها می گذراند تا با حیوانات ارتباط برقرار کند.

«بنابراین از نظر روحی و روانی، من خودم را به نام یک گرگ می شناسم اما می دانم که انسان هستم. من روی دو پا راه می روم، کار دارم، شغل دارم.شریک زندگی من انسان است.»

نایا در مورد هویت خود و اینکه او زنی با روح گرگ است آشکارا صحبت می کند و در نتیجه انتقادهای ظالمانه ای را به جان خریده است، اما دلواپس نیست.

دلایل فراوان برای نفرت

او گفت: «دلایل زیادی برای نفرت از یک شخص وجود دارد. اگر قرار است از من متنفر باشید چون چیزی گفته ام که شما را رنجیده خاطر کرده یا کار اشتباهی انجام داده ام، سبب موجهی برای دوست نداشتن من است.

اما اگر از من بدتان می آید فقط برای هویتم یا یک ویژگی ای که به شما یا شخص دیگری صدمه نمی رساند، من واقعاً در زندگی ام به شما نیازی ندارم.»

نایا گفت که مردم بیشتر به اشتباه تصور می کنند که او باید مشکلات روانی داشته باشد، اما به شنوندگان اطمینان داد که اینگونه نیست. او داوطلبانه در مکان‌های محافظت گرگ‌ها برای نزدیک‌تر شدن به همتایانش وقت می گذراند.

او می‌گوید که پیوند او با حیوانات ماوراء طبیعی یا جادویی نیست، بلکه زیادتر مانند یک متخصص عمر وحش است که از آنها نگهداری می کند و در مورد آنها مطالعه می‌کند.

او بیشتر لباس‌ها و اکسسوری‌هایی با تم گرگ می‌پوشد و می‌گوید که گاهی زمان‌ وقت شرکت در رویدادهای ویژه برای خودش دم و گوش می‌گذارد.

نایا گفت که هویت منحصربه‌فرد او در دوستی‌ها و روابطش تفاوتی ساختن نمی‌کند. او ادعا می کند که گرگ تریان بودن در واقع به او در کارش به نام یک بازپرس کمک می کند. او افرادی را که به حیوانات و کودکان صدمه می زنند، ردیابی می کند. او گفت: «زمانی به دنبال شکارچیان می‌روم… حس می‌کنم خوراکی من انسان‌هایی هستند که کارهای بد انجام می‌دهند.»

دانایان می‌گویند نوشیدن روزانه چهار فنجان چای، خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ را به میزان ۱۷ درصد کاهش می‌دهد.

به شرح وقت سحر به تعریف از زومیت: دانایان می‌گویند نوشیدن روزانه چهار فنجان چای، خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ را به میزان ۱۷ درصد کاهش می‌دهد.

دانایان با مطالعه سیستماتیک و متاآنالیز ۱۹ مطالعه‌ی هم‌گروهی به این نتیجه رسیدند که مصرف روزانه‌ی چای سیاه، چای سبز و چای اولانگ ممکن است خطر ابتلای افراد به دیابت نوع ۲ را کاهش دهد. این مطالعات روی بیش از یک میلیون فرد عظیم‌سال در هشت سرزمین انجام شده‌اند.

شایانگ لی، نویسنده‌ی ارشد مقاله‌ی علمی و از اعضای دانشگاه علم و صنعت ووهان در چین، می‌گوید: «نتایج ما شور‌انگیز است چون علامت می‌دهد مردم می‌توانند به منظور کاهش خطر بالقوه‌ی ابتلا به دیابت نوع ۲ کار ساده‌ای همانند نوشیدن چای انجام دهند.»

پژوهشگران برای دستیابی به نتایجی قابل‌درک شروع به بررسی یک مطالعه‌ی هم‌گروهی کردند و فرایند متاآنالیز را انجام دادند تا ارتباط بین مصرف چای و دیابت نوع ۲ آشکار‌تر شود.

شرکت‌کنندگان در مطالعه، در ابتدا سوال‌نامه‌های فراوانی را با محوریت غذا و نوشیدنی پر کردند. این افراد همچنین جزئیاتی درباره‌ی سبک زندگی نظیر تمرینات ورزشی و میزان مصرف الکل و کشیدن سیگار ارائه دادند.

پژوهشگران متوجه شدند که صرفاً با در نظر گرفتن عواملی همانند سن، جنسیت و عدم تحرک فیزیکی که به خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ مرتبط هستند، افرادی که چای می‌نوشیدند و افرادی که به چای علاقه نداشتند با خطر مشابهی برای ابتلا به دیابت نوع ۲ مواجه بودند. پس از تجزیه‌و‌تحلیل مطالعات براساس جنسیت و سن، نتایج چندان تغییر نکرد.

دانایان در مرحله‌ی سپس روی تمامی مطالعات هم‌گروهی که نوشیدن چای و ابتلا به دیابت نوع ۲ در عظیم‌سالان را بررسی می‌کردند، مطالعه سیستماتیک انجام دادند. به‌طور کلی تا سپتامبر ۲۰۲۱ (شهریور و مهر ۱۴۰۰) ۱۹ مطالعه‌ی هم‌گروهی که شامل ۱٬۰۷۶٬۳۱۱ نفر از ساکنان چین، آمریکا، فنلاند، ژاپن، بریتانیا، سنگاپور، هلند و فرانسه بود مورد بررسی قرار گرفتند.

دانایان همچنین آثار انواع مختلف چای (همانند چای سیاه و سفید و اولانگ)، تعداد دفعات نوشیدن چای (کمتر از یک فنجان در هر روز، یک تا سه فنجان در هر روز یا بیش از چهار فنجان در هر روز)، جنسیت (مرد یا زن) و محل انجام مطالعه (اروپا، آمریکا یا آسیا) را بررسی کردند.

متاآنالیز مطالعه‌ی هم‌گروهی علامت داد رابطه‌ای خطی بین نوشیدن چای و خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ وجود دارد و تقریباً هر فنجان چای که در روز بنوشید خطر ابتلا به این بیماری را حدودا یک درصد کاهش می‌دهد.

رابطه‌ی خطی بین نوشیدن چای و خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ صرف‌نظر از نوع چای برقرار بود. همچنین این رابطه تحت نشان جنسیت فرد یا محل زندگی او قرار نگرفت. این داستان علامت می‌دهد که احتمالاً همه‌چیز به میزان مصرف چای ربط دارد.

مقدار دقیق چای موردنیاز

شایانگ لی می‌گوید برای فهمیدن مقدار دقیق چای موردنیاز و مکانیزم‌های پشت مشاهدات اخیر به مطالعه‌های بیشتری نیاز است، اما به‌طور کلی یافته‌های او و اعضای تیمش علامت می‌دهند نوشیدن چای با کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ ارتباط دارد.

البته به گفته‌ی او کاهش درخورتوجه خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ وابسته به مصرف مقدار قابل توجهی چای در هر روز است.

چای اولانگ

چای اولانگ نوعی چای سنتی در چین است که برای ساخت اون از همان گیاه چای سیاه و چای سبز استفاده می‌شود. تفاوت بین این سه نوع چای به نحوه‌ی فرآوری اون‌ها ارتباط دارد.

چای سبز فراوان اکسید نمی‌شود، فرایند اکسیدن شدن چای سیاه تا زمانی که رنگش به سیاه دربیاید ادامه می‌یابد و در نهایت چای اولانگ تا حدی اکسید می‌شود.

پژوهشگران می‌گویند با وجود با ارزش و مهم بودن یافته‌های اخیر نباید یاد بردن کنیم که این یافته‌ها شهودی‌اند. بدین ردیف نمی‌توان با قطعیت گفت که نوشیدن چای عامل کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ است.