[ad_1]
بچهها و اضطراب جدا شدن از والدین در روز اول مدرسه
صدا از پلهها میپیچید و بالا میآمد و همه راهروها و کلاسها را پر میکرد. حواس بچهها پرت شده بود. معلم دلواپس بود که جیغ و گریه او، بقیه را هم به گریه بیندازد که یکی از بچهها دست بالا کرد. بغض کرده بود و آرام گفت: «اجازه خانم؛ من مامانمو میخوام» …
«اضطراب دوری از والدین» حالتی طبیعی است و معمولا در بچههای نزددبستانی و دبستانی در روزهای نخست یا تا ماههای اول ورود به مهدکودک یا دبستان دیده میشود. اما نکته مهم، نحوه برخورد والدین با این حس و از بین بردن تدریجی اون، به بهترین راه ممکن است. برای اینکه زیادتر درباره اضطراب دوری از والدین و راهکارهای کنترل و برطرف کردن این حس در کودکان دوست شویم، با پزشک هدی خطیبی مقدم، روانپزشک و جاریدرمانگر تحلیلی صحبت کردهایم که میخوانید.
چند بار از خوف یا اضطراب دوری از کسی، کمی از او دور شده و مجدد برگشته و او را در بغل گرفتهاید؟ دلواپس بودهاید که نکند این بار آخر، ملاقات آخر باشد. پزشک هدی خطیبی درباره اضطراب دوری میگوید: به خوف یا نگرانی ناشی از دوری از افراد مهم یا افراد یا مکانهایی که به کودک امنیت و راحتی میدهند، اضطراب دوری میگویند. او ادامه میدهد: این اضطراب طبیعی است و علامت میدهد کودک در خانه حس امنیت کرده و بین افراد غریبه و دوست، تفاوت قائل بوده و میتواند اونها یا موقعیتها را از هم تفکیک کند.
زیادتر بفهمید : دخترم بدون ما به مدرسه نمی رود، نمی دانم چه کنم؟
تا ابد طبیعی نیست
هر احساسی، دورهای دارد. اضطراب دوری از والدین هم دوره ویژه خودش را داشته و باید سپس از مدتی وضعیت تغییر کند. پزشک خطیبی میگوید: تا دو سالگی و سپس از اون در سنین مدرسه و تا نوجوانی این حس طبیعی است، اما میزان و شدت اون متفاوت است. اگر سپس از دو سالگی، اختلال عملکرد در کودک ساختن کرده و سد از انجام کوششهای اجتماعی و وجود در جمع شود، به اختلال اضطرابی تبدیل شده که نیاز به پیگیری و معالجه دارد.
او اضافه میکند: چسبیدن شدید به والد یا والدین، گریه، جیغ و قشقرق، اجتناب از خوابیدن در اتاق جداگانه، غمگینی یا کنارهگیری از جمع در زمانی که والد یا والدین در دسترس نباشند؛ از علامتهای اختلال اضطراب دوری است. پزشک خطیبی ادامه میدهد: تا سن دو سالگی، درک کودک از دور شدن والدین این است که والد یا والدین رفته و امکان برگشت اونها وجود ندارد. در واقع اونها متوجه مفهوم امکان بازگشت نیستند. سپس از دو سالگی، مساله بقای افراد در ذهن او ساختن میشود؛ به این معنی که اگر کسی رفت، بازگشت او امکانپذیر است.
نافرمان نیست، مضطرب است
یک اتاق چند متری را هزار و یکبار میروید و برمیگردید. روی میز ضرب میگیرید و… هرکسی اضطرابش را به شکلی بروز میدهد. در کودکان نیز همین قاعده وجود دارد. پزشک هدی خطیبی درباره علامتهای کودکان مبتلا به اختلال اضطراب دوری میگوید: اضطراب، حسی است که به شکلهای مختلف بیان میشود. او ادامه میدهد: تهوع، استفراغ، سردرد، اختلال خواب، پرخاشگری، مواجههجویی در مدرسه یا منزل و اختلال در تمرکز و یادگیری از علامتهای اضطراب کودک است.
او اضافه میکند: گاهی تشخیصهایی همانند بیشفعالی (ADHA)، نافرمانی و مواجههجویی، اختلال در یادگیری و… روی رفتار کودک گذاشته شود؛ در حالیکه زمینه همه این حالتها، اضطرابی بوده و این علائم با علائم اضطراب همپوشانی دارد. با مشاهده این حالتها و رفتارها باید مساله اضطراب کودک یا به طور ویژه، اضطراب دوری او مورد بررسی قرار گیرد.
چند قدم مانده به مدرسه چه کار کنیم؟
شهریور ماه برای کودکان و والدین، ماه اضطراب است! پزشک خطیبی میگوید: در زمان باقیمانده، فضاهایی را آماده کنید که کودک دوری را به شکل مقطعی تجربه کند. برای مثال، زمینبازی کودکان، پارک و… تا بهتدریج زمینه اجتماعی شدن کودک در کنار وجود والدین آماده شود. در این شرایط بههیچ وجه پنهانی و ناگهانی دور نشوید؛ بلکه سپس از پیوست کودک به جمع، یواشیواش عقبنشینی کنید و از فاصله دور مواظب او باشید.
به وقت مدرسه چه کار کنیم؟
با شروع مدرسه، اگر فرزند شما وابسته رفتارهای اضطرابی است که به اونها نشانه شد، از این روشها برای ساختن راحتی در کودک کمک بگیرید. پزشک خطیبی ادامه میدهد: کودک باید زمانی به مدرسه برود که از نظر جسمی و روانی، کاملا مهیا باشد. در غیر اینشکل وابسته ضعف جسمانی و روانی به طور همزمان میشود.
او ادامه میدهد: نگه داری راحتی والدین فراوان مهم است. اگر تردید، خوف، نگرانی و… در رفتار والدین وجود داشته باشد، کودک اونها را متوجه شده و این مساله به اضطراب او دامن میزند. با کودک صحبت کنید و با استفاده از جملههای کاملا آشکار و درحد درک و فهم کودک، به او اطمینان دهید که بازمیگردید و او را یاد بردن نمیکنید. باید برای کودک بازگشت شما قطعی شود. برای مثال به او بگویید: میدونم تو دوست نداری من برم. ولی ایمن باش که برمیگردم. سر ساعت ۱۲ ظهر اینجا خواهم بود.
پزشک خطیبی اضافه میکند: ازگفتن جملههایی همانند: «با این کارت عصبانیام میکنی؛ هیچ دلیل برای این کارها نمیبینم» و… خودداری کنید. این جملهها همدلانه نبوده و به اضطراب کودک دامن میزند. او درباره خداحافظی والد با کودک میگوید: خداحافظی نباید فراوان طولانی شود. چون گریه، لرزش صدا یا هر حس نامناسب دیگر والدین ممکن است مشخص شده و به کودک منتقل شود.
پنهان از چشم او
به هیچ وجه پنهان از چشم کودک، زمانی که مشغول است، او را ترک نکنید. این کار شما شاید به شکل موقتی اثرگذار باشد، اما در بلندوقت اطمینان کودک را از بین میبرد. پزشک خطیبی ادامه میدهد: به او وعده دروغ ندهید. برای مثال به او نگویید که من پشت در مدرسه نشستهام؛ یا اینکه تو هروقت من را صدا کنی، آماده میشوم. درصورتی که هرکدام از این کارها انجام نشود؛ کودک به شما بیاطمینان شده و اضطراب او چند برابر خواهد شد.
باید به سخن بیاورند
پزشک خطیبی درباره شکل تجربه اضطراب در سنین مختلف میگوید: بیشترین و مهمترین نکتهای که کودک به اون نیاز دارد، گوش دادن به سخنهای او و همدلی با اوست. او ادامه میدهد: کودک باید اینقدر با والدین حس راحتی کند که خوفها و اضطرابهایش را به زبان بیاورد. به سخن درآوردن اضطراب، دلیل کاهش اونها میشود. به نگرانیهای او گوش کنید و با گفتن جملههای همدلانه، به او اطمینان بدهید برای حل مشکلات، دنبال او هستید. درصورتی که با تمام راهکارهای ارائه شده و انجام اونها به نتیجه مطلوب نرسیدید، از جاریشناس یا روانپزشک برای حل مساله کمک بگیرید.
زیادتر بفهمید : خوف کودک تان از مدرسه را با این توصیه ها از بین ببرید
زیادتر بفهمید : من نمی رم مدرسه!
زیادتر بفهمید : کودک تان را برای رفتن به مدرسه مهیا کنید
زیادتر بفهمید : علل خوف کودکان از مدرسه و راه حل اون
گردآوری : گروه خبر سیمرغ
seemorgh.com/news
منبع : khorasannews.com
[ad_2]







