برچسب: السلام

محمد بن حنفیه یکی از فرزندان امیر مؤمنین علی علیه السلام می‌باشد که در جنگ ها در کنار پدر خود بوده است و پس از اون در کنار امام حسن علیه السلام و در آخر برای بیماری برنده نشد به امام حسین علیه السلام کمک نماید.

زندگینامه محمد بن حنفیه

محمد اکبر کنیه وی ابوالقاسم، یک مرد فراوان عالم و پارسا بودند.
پدر وی حضرت علی علیه السلام و مادر ایشان خوله دختر جعفر بن قیس بن مسلمه بن ثعلبه بن یربوع بن ثعلبه بن دول بن حنفیه بن لجیم بن صعب بن علی بن بکر بن واعل می‌باشد.

در روایات آمده:

حضرت محمد (ص) و حضرت علی علیه السلام را به سو یمن فرستاد که برخی قبیله های اعم از بنی زبید، مرتد شده بودند.
پس می‌توان بیان نمود خولة از بنی زبید در سهم حضرت علی جای گرفت.

حضرت محمد (ص) به حضرت علی علیه السلام فرمودند:
سپس از من یک پسر می آورید و سپس کنیه من را بر روی وی بگذار و محمد حنفیه در سال ۱۶ ویا ۱۷ هجری «با توجه به درگذشت محمد حنفیه در سال ۸۱ و زمانی که ۶۵_۶۳ سال سن داشته، تولد وی در سال ۱۶ و یا ۱۷ قمری بوده است.» که از خوله به دنیا آمده است.

 اختلاف بر سر مادر محمد

برخی بیان نموده اند که مادر وی یک زن سیاه از اسیرها بوده است و برای همین وی را محمد بن حنفیه نامیده اند که مادر وی را خالد بن ولید در نبردهای رده از بین بنی حنیفه به اسارت گرفت و در سهم حضرت علی علیه السلام جای داد.

به روایاتی دگر، خالد بن ولید سپس از یورش به سند به اون شرطی که خدمتکار ها و برده هایش را تسلیم نمایند با آنها دوستی نمود و ابوبکر، مادر محمد بن حنفیه را که خدمتکار خاندان حنفیه بوده، به حضرت علی علیه السلام بخشیده است.
با توجه به تاریخ تولد محمد حنفیه این نظر را صحیح تر می توان بیان نمود.

 

فرزندان

فرزند های محمد حنفیه از جمله:
عبدالله با کنیه‌ی ابروهاش، حمزه، علی، جعفر و اکبر که مادرانان خدمتکار بوده و حسن که مادر وی جمال دختر قیس بن مخرمه بن مطلب بن عبدمناف بن قصی می‌باشد، از افراد نازک و خردمند بنی هاشم بوده است و از ایشان هیچ فرزندی به جای نمانده است.

ابراهیم بن محمد که مادر وی در مسرعه دختر عباد بن شیبان بن… قیس بن عیلان بن مضر نیز دوستان بنی هاشم بوده است.

از سایر بچه های ایشان قاسم، عبدالرحمان وام ابیها می‌باشد که مادر آنان ام عبدالرحمان، بره دختر عبدالرحمان بن حارث بن نوفل بن حارث بن عبد المطلب بن هاشم می باشد و جعفر، اصغر و عون و عبدالله اصغر که مادر آنان ام جعفر دختر محمد بن جعفر بن ابی طالب بن عبدالمطلب می باشد.
می‌توان گفت عبدالله و رقیه که مادر آنان نیز خدمتکار بوده است.

محمد بن حنفیه و خلفا

ولادت محمد حنفیه چند سال سپس از فوت ابوبکر ساختن شد.
وی علم و پارسایی را از کنار پدر خود حضرت علی علیه السلام یاد گرفت.

تاریخ بچگی خود را همزمان با حکومت عمر گذراند.

ایام جوانی و نوجوانی اش را برابر با ایام حکومت عثمان سپری نمود.
در جنگ جمل «سال ۳۶هجری» که تقریباً ۲۱ سال سن داشته، پرچمدار پدر خود، حضرت علی علیه السلام بود وبا رشادت به میدان رفت.

ابن حنفیه در کنار حضرت علی علیه السلام

در جنگ صفین هم ایشان پرچمدار سپاه حضرت علی علیه السلام بود و هم اینکه شاهد تنبلی و شک عراقی ها در جنگ با معاویه و شامیان و ناخرسندی پدر خود از آنها بود تا آنجایی که حضرت علی علیه السلام از آنها فراوان خسته شد ،در مورد اهالی عراق این طور دعا نمود.
«خداوندا من از او آزرده و او از من آزرده شدند.
به جای آنان چیزی خوب تر از او به من ارزانی بفرما و به جای من بدتر از من برای آنها جای بده.»

شهادت حضرت علی علیه السلام

در آخر در تاریخ روز جمعه، ۱۹ رمضان سال ۴٠هجری ،شاهد شهید شدن حضرت علی(ع) در محراب عبادت به واسطه شمشیر زهرالود یکی از خوارج، به اسم ابن ملجم مرادی شد، که سپس از دو روز به شهادت رسید.

امام حسن علیه السلام، امام حسین علیه السلام، محمد حنفیه و عبدالله بن جعفر وی را غسل داده اند.
امام حسن علیه السلام بر وی نماز خواند و ایشان را در نجف اشرف دور و بر کوفه به شکل ناشناس به خاک سپردند، برای اینکه خوارج نبش قبر نکند.

این اولین تجارب فراوان تلخ وی در روبرو شدن با نابسامانی های فکری_ سیاسی مردم عصرش بود و از اون به سپس شاهد محبوب ترین افراد روزگار خود بود که یکی سپس از دیگری در پاس داشت حریم انسانیت شهید شدند.

در بالین امام حسن علیه السلام

زمانی که امام حسن علیه السلام در مدینه «در سال ۴۹ قمری» در زمانی که ۵۱ سال سن داشت برای سمی که همسر وی جعده دختر اشعث با همدستی معاویه به ایشان دادند مریض شد، محمد بن حنفیه در کشتزار خود مشغول به کوشش بود که سپس از خبر رسانی بر بستر برادر خود وجود یافت.
در واقع در حالی که امام حسین علیه السلام به سو راست بالین ایشان نشسته بود.
امام حسن علیه السلام به امام حسین علیه السلام فرمود ای برادر! تو را درباره برادر خود محمد توصیه به خیر و نیکی می نمایم که وی همانند پوست و پرده بین دو چشم می باشد و پس از اون فرمود ای محمد تو را نیز به ملازمت حسین علیه السلام توصیه می نمایم همیشه دنبال و یاور ایشان باش.

شاهد سفارش امام حسین علیه السلام

۱۱ سال پس از اون نوبت به امام حسین علیه السلام رسید تا نزد از خروج از مدینه به برادر خود محمد حنفیه سفارش نماید و از ایشان قول بگیرد که برای اصلاح امت جد خود، حضرت محمد (ص) و امر به سرشناس و نهی از منکر، خود و بهترین شاه کار های خلقت را آماده جان باختن نموده است.

تاریخ حکومت یزید

تاریخ شهید شدن امام حسین علیه السلام در کربلا، محمد حنفیه در مکه آماده بود.
سپس از فوت یزید در تاریخ «اول بهار الآخر ۶۴ هجری»، ابن زبیر در شهر مکه از مردم برای خودش بیعت دریافت کرد و اعلام خودمختاری نمود.

وی به اجباراز محمد حنفیه که در مکه بود بیعت گرفت، برای اینکه ایشان امتناع نمود و وی و اشخاصی از خاندان او را که با ایشان بودند و هم به ۱۷ نفر از سران کوفه را که از بیعت با ایشان سر دوباره زده و به مرقد فرار نموده بودند، زندانی نمود و سوگند خورد اگر بیعت ننماید، آنان را در آتش بیاندازد.

محمد حنفیه سه نفر از مردم کوفه را با یک نامه نزد مختار فرستاد، مختار چندی را به کمک وی فرستاد.
آنها محمد و همراهان وی را آزاد نمودند و تصمیم گرفتند با زبیر به جنگل بروند، ولی محمد بن حنفیه که جنگ در مرقد خدا را دوست نداشت سد اون شد.
پس از اون محمد حنفیه به همراهی چهار هزار فرد به دره علی علیه السلام پا نهادند.

منظور میکنیم ببینید:

ایستادن مختار

زمانی که مختار قیامش را به خون خواهی امام حسین علیه السلام شروع نمود،محمد حنفیه ایستادن وی را پذیرفت و مسلمانان را به کمک ایشان دعوت نمود و مختار برنده شد بیشتر افرادی را که در اتفاق کربلا و شهادت امام حسین علیه السلام و یاران ایشان مشارکت داشته‌اند، از بین ببرد.

اعتقاد به امامت ایشان

برخی گفته‌اند که محمد حنفیه با اینکه امام سجاد علیه السلام بوده است ادعای امامت و مهدویت نمود.

با توجه در منابع تاریخی و هم روایت ها بیان شده، میتوان فهمید که نه محمد حنفیه نسبت به امامت امام سجاد علیه السلام که خودش معترف اون بوده، هیچ گونه ادعایی داشته و نه مختار در مورد محمد بن حنیفه یا خود عقیده ای ناصحیح بیان نمود، بلکه با بودن پادشاهان زمام گسیخته ای که هیچگونه حرمتی و قداستی راپاس نداشته اند و خاندان اهل بیت علیه السلام را به بد ترین شکل به شهادت رساندند «اتفاق‌ی دهم محرم سال ۶۱ هجری قمری.» و پس از اون اتفاق حره را ساختن نمودند، که سبب شد چهارمین پیشوای مسلمانان، امام سجاد علیه السلام از هر طور کار آشکار سیاسی فاصله بگیرد و مسلمانان عراق که در تب و تاب انقلاب در جستجوی رهبری بوده‌اند که فراوان آشکار رهبری ایستادن را هدایت نمود، به سو محمد حنفیه سوق داده شدند.
لذا بر پایه روایت ها فقط تقریباً سه یا پنج فرد از مسلمانان در ایام اول امامت وی با اون حضرت بودند
و برای جو فشار و اختناق و نگهداری جاسوس های اموی بر کارهای امام ممکن طرح امامت وی نبوده و زیادتر مسلمانان محمد حنفیه را به نام عظیم خاندان اهل بیت علیه السلام مطرح نمودند .

طرح این مسئله با بودن امام سجاد علیه السلام این داستان را به وجود آورد که واجب نمی‌باشد امام حتما از نسل حضرت فاطمه درود خدا علیها و حضرت علی علیه السلام باشد و این زمینه‌ای شد تا طرفداران مختار که محمد بن حنفیه را پیشوای خودشان می‌خوانند، سپس از فوت ایشان در سال ۸۱ هجری به طرح دعاوی در مورد شخصیت ایشان بپردازند و ایشان را که فرزند حضرت علی از غیر فاطمه درود خدا بوده، مهدی موعود بخوانند و عقیده های انحرافی خود را در بین مسلمانان عراق فراوان نمایند.

تاریخ حکومت عبدالملک

با شهید نمودن مختار به دست ابن زبیر، ایشان بر تمامی سرزمین ها به جز غذا چیره شد.
برای همین عبدالملک بن مروان ، برادرها و عظیم های خاندان خودش را دور هم گرد آورد و به آنها افزود مصعب بن زبیر مختار را به کشتن رسانید و سرزمین عراق و نقطه‌ های دیگر در دست ایشان می باشد.
شاید در حالی که شما در منازل خود می باشید بر سر شما یورش آورد.

پس عبدالملک در تاریخ روز پنجشنبه نیمه جمادی الاولی سال ۷۲ مصعب را به کشتن رسانید و یاران وی را امان نامه داد.

سپس از مستقر شدن حکومت بر عبدالملک بن مروان، او یک نامه به حجاج بن یوسف فرستاد تا با نرمی و مدارا از محمد حنفیه بیعت دریافت نماید.

پس از اون عبدالله بن عمر از محمد بن حنفیه در خواست نمود تا با عبدالملک بیعت نماید.
محمد حنفیه در پاسخ عبدالملک این گونه بیان نمود:
«…. هنگامی که مردم با تو بیعت نموده اند من نیز، همانند مردی از او در کوشش های خوب ای که مشارکت نمودند مشارکت می نمایم.
در واقع این که با تو به بیعت می نمایم…. اما ما می‌خواهیم که به ما امان بدهی وعهد و میثاقی بر وفاداری خودمان به ما ارزانی بدهید که فریب گری هیچ گونه خیری نمی باشد و اگر از این کوشش اجتناب نمایی سرزمین خدا وسیع می باشد.»

برای این که عبدالملک نامه را خواندند، قبیصه بن ذویب وروح بن زنباع با ایشان بیان نمودند، انتقاد نکند،برای اینکه اگر می‌خواست در کار خلافت اخلال نماید، می‌توانست و حالا اون که در حال آماده تسلیم شده و بیعت نموده است.

عبدالملک برای وی و یاران ایشان امان نامه‌ای نوشته به شرطی که هیچ فردی از وی و یاران ایشان بر ضد وی اقدامی ننمانید.
سپس ایشان را آزاد نمود تا به هر جا که دوست دارد، برود.
سپس محمد بن حنفیه به مدینه برگشت.
عبدالملک به حجاج نیز بیان نمود که با ایشان خوش رفتار باشد و وی را گرامی بدارند.

برگشت به مدینه

زمانی که محمد بن حنفیه به مدینه برگشت و منزلش را در دور و بر بقیع ساخت، یک نامه به عبدالملک نوشت و از ایشان اجازه گرفت که نزد وی برود.

عبدالملک این اجازه را دارد و محمد به سال ۷۸ هجری به دمشق نزد عبدالملک مسافرت نمود و به وی فرمان داد یک خانه در نزدیکی خانه خود برای محمد حنفیه بسازند.

محمد بن حنفیه یک ماه سپس از مستقر شدن در ملاقات با عبدالملک از ایشان درخواست نمود تا گرفتن خود را ادا نماید و هم برای موالی ایشان مقرری تعیین نماید.

عبدالملک تمامی موردها را قبول نموده، اما درباره موالی که آنها را فاقد هر طور حقوق اجتماعی می خواند، مقاوم گیری نمود.
محمد یک مرتبه دیگر درباره وی سخن کرد و وی مقرری کمی تعیین نمود.
اون موقع محمد به مدینه برگشت.

درگذشت محمد حنفیه

در آخر محمد حنفیه در محرم سال ۸۱ هجری به روایاتی در مدینه فوت نموده و امام محمد باقر علیه السلام، یا ابان بن عثمان «پادشاه مدینه» بر ایشان نماز خواند.
و بنا به روایات سایر در طایف فوت نموده و ابن عباس بر ایشان نماز گذارد.

فیلم سوختن اکسید مس که در شبکه های اجتماعی دست به دست می‌شود عده‌ای را به اشتباه انداخته است. این داستان در رسانه های اجتماعی مورد توجه بسیاری قرار گرفته و بازتاب پهناور ای داشته است. در ادامه با این مطلب دنبال باشید تا زیادتر این داستان را بررسی کنیم.

در این ویدیو دیگ غذای نذری روی آتش قرار گرفته و شعله اون به رنگ سبز درآمده است که به همین دلیل افراد آماده خیال می کنند که این اتفاق بر دلیل‌ شگفتی چهره داده است.

ضریح امام حسین را که دید می کنیم، معجزات حس و حال خوب را درک می کنیم. گوشه ای از معجزات ضریح امام حسین علیه السلام که در کتاب «پنجره های تشنه» منتشر شده است.  این کتاب سال قبل در وجود رهبر معظم انقلاب در جوار مرقد سیدالشهدا (ع) رونمایی شد.

سوختن اکسید مس یا شگفتی امام حسین (علیه السلام) در محرم 1401

در روایات آمده امام محمد باقر (ع) فرمودند: پیامبر (ص) در خانه ام‌سلمه بود و به او توصیه نمود که کسی نزد اون حضرت نیاید؛ امام حسین (ع) اون تاریخ کودک بود درون شد. ام‌سلمه نتوانست جلو ایشان را بگیرد ولی دنبالش آمد. دید حسین (ع) روی سینه اون حضرت است و اون جناب گریه می کند و چیزی در دست دارد و اون را می بوسد.

پیامبر (ص) فرمود: ای ام‌سلمه! این فرشته‌ جبرئیل است که به من خبر می دهد این حسین (ع) کشته می شود و این خاکی است که روی اون به شهادت می رسد اون را نزد خود نگهدار چون تبدیل به خون شد بدان حبیبم کشته شده است.

ویدیوی منتشر شده را در ادامه دید کنید:

.

آخر خبر/

در این مطلب از صفحه اقتصاد به توضیحاتی درباره غزلی از حافظ برای امام حسین علیه السلام خواهیم پرداخت، با ما دنبال باشید.
به نام سخنران دعوت داشتم ، مراسمی ویژه با وجود تعداد زیادی تحصیل کرده و به اصطلاح روشنفکر و البته تعدادی از مردم عادی، نگاهی به بنر تبلیغاتی که اسم و عکسم را روی اون زده بودن انداختم و درون عبادتگاه شده و در گوشه ای نشستم.
دنبال موضوعی برای شروع سخنرانی ام می گشتم .. موضوعی که بتواند مردم عزادار را در این روز ویژه جاذبه کند ، برای همین نمی خواستم، فعلا کسی متوجه حضورم بشود، هرچه زیادتر فکر می کردم ، کمتر به نتیجه می رسیدم ، ذهنم واقعا مغشوش شده بود که پیرمردی که بغل دستم نشسته بود با پرسشی رشته افکارم را پاره کرد :

ببخشید شما استاد زرین کوب هستید ؟

گفتم: استاد که چه عرض کنم، ولی زرین کوب هستم
خوشحال شد، شروع کرد به شرح این که چقدر دوست داشته، بنده را از نزدیک ببیند، همین طور که صحبت میکرد، دقیق نگاهش می کردم، این بنده خدا برای چی باید آرزوی دیدن من را داشته باشد ؟ چه وجه اشتراکی بین من و او وجود دارد ؟

پیرمردی روستایی با چهره ای چین خورده و آفتاب سوخته، متین و سنگین، اما باوقار

می گفت مدرسه رفته و عم جزء خوانده و در زمان‌ بیکاری یا قرآن میخواند یا غزل حافظ و شروع به خواندن چند بیت جسته و گریخته از غزلیات خواجه و چه زیبا غزل حافظ را میخواند
پرسیدم: الآن برای چی با شادی دیدن بنده بودید ؟
گفت: سؤالی داشتم و سپس سوال کرد : شما به فال حافظ اعتقاد دارید ؟
گفتم: خب بله، صددرصد … گفت : ولی من اعتقاد ندارم !
پرسیدم: من چه کاری میتونم انجام بدم ؟ از من چه خدمتی بر میاد ؟
( عاشق مرامش شده بودم و از گفتگو با او خوشی می بردم )

گفت: فراوان دوست دارم معتقد شوم، یک زحمتی برای من می کشید ؟
گفتم: اگر از دستم بر بیاد، حتما ، برای چی که نه
گفت : یک فال برام بگیر
گفتم ولی من دیوان حافظ پیشم نیست
بلافاصله دیوانی کوچک از جیبش درآورد و به طرفم گرفت و گفت : بفرما
مات و مبهوت نگاهش کردم و گفتم، نیت کنید
فاتحه ای زیر لب خواند و گفت : برای خودم نمیخوام، میخوام ببینم حافظ در مورد امروز ( روز عاشورا ) چی می گه ؟؟
برای ثانیه ای کپ کردم و مردد در گرفتن فال
حافظ …عاشورا ، اگه پاسخ نداد چی ؟ عشق و علاقه این مرد به حافظ چی ؟
با وجود اینکه دفعات و دفعات غزلیات خواجه را کلمه به کلمه خوانده و در معنا و مفهوم آنها فکر بودم، غزلی به ذهنم نرسید که به طور مخصوص به این موضوعات پرداخته باشد

متوجه تردیدم شد، گفت : چی شد استاد ؟ گفتم : هیچی، الان

چشمان را بستم و فاتحه ای قرائت و به شاخه نباتش قسمش دادم و صفحه ای را دوباره کردم :

زان یار دلنوازم شکریست با شکایت
گر نکته دان عشقی خوش بشنو این سخن پند آموز

بی پاداش بود و منت هر خدمتی که کردم
یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت

رندان تشنه لب را آبی نمی‌دهد کس
گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت

در زلف چون کمندش ای قلب مپیچ کانجا
سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت

چشمت به غمزه ما را خون خورد و می‌پسندی
جانا روا نباشد خونریز را حمایت

در این شب سیاهم گم گشت راه خواسته
از گوشه‌ای برون آی ای کوکب هدایت

از هر سو که رفتم جز وحشتم نیفزود
زنهار از این بیابان وین راه بی‌نهایت

ای آفتاب خوبان می‌جوشد اندرونم
یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت

این راه را نهایت شکل کجا توان بست
کش صد هزار منزل بیش است در بدایت

هر چند بردی آبم روی از درت نتابم
نوع از حبیب خوشتر کز مدعی رعایت

عشقت رسد به داد ار خود به سان حافظ
قرآن ز بر بخوانی در چارده روایت

خدای من این غزل موضوعش امام حسین و وقایع روز و شب یازدهم نیست، پس چیست ؟ سالها خود را حافظ پژوه می فهمیدم و هیچ وقت حتی یک بار هم به این غزل، از این زاویه دید نکرده بودم، این غزل مخصوص برا همین مناسبت سروده شده !

بیت اولش را خواندم از بیت دوم این مرد شروع به صدای آهسته کردن با من کرد و از نگه داری با من همخوانی و گریه میکرد، طوری که تمام بدنش میلرزید انگار روضه می خواندم و او هم پای روضه ی من بود .

متوجه شدم عده ای دارند مارا دید میکنند که مجری برنامه به نام سخنران من را دعوت کرد و عذرخواه که متوجه حضورم نشده ، الآن دیگر میدانستم سخنان خود را چگونه شروع کنم .

بلند شدم، دستم را گرفت و می خواست ببوسد که سد شدم، خم شدم، دستش را به علامت ادب بوسیدم .

گفت معتقد شدم، معتقد بووودم، اعتقاد پیدا کردم استاد، گریه امانش نمی داد !

اون روز من روضه خوان امام شهید شدم و کسانی پای روضه من گریه کردند که پای هیچ روضه ای به قول خودشان گریه نکرده بودند .

منظور میکنم هر وقت حال خوشی داشتید، این غزل را بخوانید.

یاحق

براساس خاطره ای از پزشک زرین کوب