برچسب: سوراخ

در جریان دوران جنگ سرد، ارتش ایالات متحده مکرراً تلاش داشت بمبی موسوم به foxhole به معنای حفره یا سوراخ روباه را توسعه دهد، بمبی انفجاری برای اینکه به سرعت سوراخی سنگرگونه در زمین بسازد که برای سنگر گرفتن یک سرباز کافی باشد. در حالی که ایالات متحده هیچ وقت نتوانست با موفقیت چنین بمبی بسازد اما روس ها در این امر برنده بودند و به نظر می رسد که در زمستان جاری شاهد ظاهر شدن این بمب سنگرکَن در اوکراین باشیم. در این شرایط، توسعه بمب foxhole به اندازه توسعه پهپادی و مهمات های هوشمند مورد توجه نبوده است.

با این وجود، سنگرهای انفرادی هنوز هم یکی از اصلی ترین موقعیت های جنگ در میدان های جنگ مدرن است. سربازان حفره ای را در زمین ساختن می کنند که معمولاً تا زیر بغل فرد ارتفاع دارد. با استفاده از خود زمین به نام عامل محافظ، هدف سوراخ روباه، آماده کردن امکان نگهداری از موقعیت است که در شکل نداشتن این سنگر کوچک، امکان نگهداری از اون و خود سرباز وحود ندارد. سوراخ های روباه دلیل ساختن امنیت در برابر آتش مستقیم سلاح های سبک، شلیک تانک ها، راکت ها و همچنین آتش مستقیم همانند توپ ها، خمپاره ها و توپخانه راکتی می شود.

سوراخ روباه هم محبوب و هم منفور هستند زیرا بیشتر تنها چیزی هستند که از سربازان پیاده در برابر آتش دشمن محافظت می کنند. منفور از اون جهت که سربازان باید خودشان این سنگرهای یک نفره را حفر کنند و ارتشی که به شکل روزانه در حال حرکت است، به سربازی نیاز دارد که روزی چند سوراخ روباه با ارتفاعی به اندازه حدود یک و نیم متر حفر کند. در دهه ۱۹۵۰، ساخت ابزاری برای حفر سریع و یکباره سوراخ روباه، ایده ای فراوان حیاتی و مرسوم بود.

یک سرباز می توانست ابزار انفجاری کوچک و فشرده ای با خودش حمل کرده و زمانی تاریخ حفر سوراخ روباه فرا می رسید، از اون برای ساختن یک موقعیت دفاعی مناسب در اسرع وقت استفاده می کرد. دهه ها نزد، این ابزار همیشه در کیت اصلی غالب نیازمندی های سربازهای آینده وجود داشت. در تصویری که در بالا می بینید و در نوامبر ۱۹۵۶ در مجله Army منتشر شده، سربازی را علامت می دهد که یک بازوکای کوچک برای حفر اتوماتیک سوراخ روباه را حمل می کند، ابزاری که خرج انفجاری اش را رو به زمین شلیک می کند.

در نتیجه حفره ای ساختن می شود که با یک بیلچه دستی کوچک می توان اون را بهبود بخشید. دوام ایده ابزاری برای ساختن حفره ای سریع برای سربازان به چندین سبب تاکنون دوام داشته است. اول این که در اون تاریخ ایالات متحده در عصر فضا به سر می برد و انواعی از ایده های با تکنولوژی بالا، از موتورهای جت تا راکت ها و ماهواره ها، برای انواع مختلفی از سربازان به بار می نشست، البته به غیر از نیروهای ساده پیاده نظام که کیت اصلی اون ها از دوران جنگ جهانی دوم تغییر چندانی نکرده است. دوم اینکه استراتژی دفاعی رییس جمهور آیزنهاور با نام «دید جدید» فراوان زیاد به سلاح های اتمی وابسته بود و سرباز باید به سرعت پناهگاهی برای خود بسازد تا از حمله های اتمی در امان باشد.

سوم اینکه فرماندهان میدانی ارتش ایالات متحده در جنگ جهانی دوم آرام آرام از رده های پایین بالا آمده و سرهنگ ها و ژنرال ها و سروان ها و ستوان ها نیز از کندن حفره روباه با دست هایشان بیزار بودند. در سال ۱۹۵۹، در مجله Military Police Journal مقاله متفاوتی با عنوان «سربازان آینده» منتشر شد که کمی متفاوت بود. در این مورد یک ابزار برای حفر سریع سوراخ روباه در اختیار سرباز قرار داشت که با فعال کردن فیوزش به سرعت انفجاری چهره می داد و حفره ساختن شده از سرباز در برابر حمله اتمی محافظت می کرد.

علیرغم نیاز مبرم به چنین سلاحی در جنگ های بعدی، ایالات متحده هیچ وقت یک بمب سوراخ روباه را برای استفاده قطعی در میدان جنگ توسعه نداد اما ارتش روسیه این کار را کرد. قسمت زیادی از خاک روسیه در دوره زمستان یخ می زند و حفر سوراخ روباه با ارزش و مهم بودن دوچندانی دارد. اخیراً خبرهایی در مورد یک ابزار حفر سوراخ روباه روسی به نام OZ-1 منتشر شده است، یک ابزار حفره کنی با انفجار بالا که برای ساختن سوراخی برای دو یا سه نفر طراحی شده است و از یک خرج انفجاری ۱.۲ کیلوگرمی تشکیل شده است و سه برابر زیادتر از ماده انفجاری مشابه آمریکایی ها که شکست خورد، قدرت انفجار دارد.

بعید نیست که در زمستان سال جاری شاهد استفاده از OZ-1 در اوکراین باشیم، در صورتی که جنگ روسیه و اوکراین درون دوره زمستان نیز بشود. سوراخ های روباه حافظ موثر و ساده ای برای سربازان در میدان جنگ هستند اما تکنولوژی های جدید ممکن است این عامل محافظ را بی استفاده کنند. ارتش های دنیا در حال توسعه کوادکوپترهای کم ارزش قیمت با قابلیت کنترل از راه دور هستند که به بمب دستی های دستی مجهز هستند و به اپراتورها امکان می دهند تا این بمب دستی ها را مستقیماً از بال روی سوراخ های روباه و خندق های دشمن بیندازند.

توپ های با کالیبر بالا و سرعت شلیک بالا همانند توپ XM813 Bushmaster می توانند گلوله های ۳۰ میلیمتری خود را به شکل الکترونیکی برنامه ریزی کنند تا روی سوراخ روباه سربازان دشمن منفجر شوند و سربازان درون اون را آماج بارانی از ترکش قرار دهند. اگر ایالات متحده بخواهد بار دیگر به جستجو ابزاری برای کندن سوراخ های روباه برود باید به ایده ای برای ساختن سقفی روی اون نیز دست پیدا کند.

به گفته کارشناسان هوانوردی، حفره کوچک روی پنجره هواپیماهای مسافربری تجاری که به «سوراخ خونریزی» سرشناس است در واقع یک ویژگی ایمنی مهم به شمار می‌رود.

به شرح وقت سحر به تعریف از روزیاتو، این سوراخ به تنظیم فشار درون شده از کابین به شیشه های پنجره کمک می‌کند و این اطمینان را به وجود می‌آورد که اگر پنجره شکسته شود ابتدا شیشه بیرونی فرومی‌ریزد. بنابراین خوب تر است به هیچ وجه به این سوراخ دست نزنید و اون را نپوشانید تا زمانی که در هوا هستید بتواند کار خود را به‌طور موثری انجام بدهد.

به نظر می‌رسد که این اطلاعات که به تازگی در فضای غیر واقعی دست به دست می‌شود ذهن کاربران را فراوان مشغول کرده است. بسیاری اعتراف کردند که تا به حال هیچ وقت متوجه این سوراخ‌ها نشده بودند و برخی دیگر این سوال را مطرح کردند که چه اتفاقی می‌افتد اگر همه مسافران این سوراخ ها را بسته کنند.

زمانی که این اختراع در سال ۱۹۹۷ توسط شرکت آلمانی Daimlerchrysler Aerospace Airbus ثبت شد، این‌طور توضیح داده شد که این مجرای هوا به نگه داری فشار اتمسفر خارجی درون شیشه ها کمک می‌کند.

درون هواپیما هوا توسط موتورهایی تحت فشار قرار می‌گیرد که وقت حرکت از راه مجموعه ‌ای از فن‌ها اون را فشرده می‌کنند. برای نگه داری فشار کابین، حتی در ارتفاعات بالا، این هوای ورودی با استفاده از چیزی که دریچه خروجی نامیده می‌شود درون کابین محافظت می‌شود و به روشی مشابه نحوه باد کردن تایر عمل می‌کند. هوای پرفشار به درون کابین پمپاژ می‌شود و این هوا از متراکم سازی موتورها می‌آید.

دلیل جذاب سوراخ کوچک روی شیشه پنجره هواپیما

سنسورها میزان فشار درون کابین را اندازه گیری می‌کنند و این دریچه، هوا را به میزانی آزاد می‌کند که این فشار کنترل شود. هنگامی که هواپیما پابرجا است این دریچه دوباره است و تنها زمانی شروع به بسته شدن می‌کند که هواپیما از روی زمین بلند شود.

به دلیل کمبود اکسیژن در ارتفاعات، هواپیما باید به گونه‌ای تحت فشار باشد که برای مسافران راحت و ایمن باشد. فشار کم، نقطه جوش درون بدن را کاهش می‌دهد و این می‌تواند دلیل جوشیدن خون و اشک شود.

هواپیماها آنقدر بالا نمی‌روند اما ارتفاع پرواز آنها معمولا بالاتر از قله اورست است و هوای کابین را از موتورها می‌گیرند. این موتورها تاریخ خود را صرف فشرده سازی هوا در جلوی هواپیما برای ساختن نیروی رانش می‌کنند اما در این فرآیند کمی از اون هوا را نیز خارج می‌کنند، رطوبت را می‌گیرند و برای تامین فشار اون را به درون کابین پمپاژ می‌کنند.

دلیل جذاب سوراخ کوچک روی شیشه پنجره هواپیما

فشار هواپیماها در درون زیادتر از خارج است و این تغییر فشار همان چیزی است که دلیل می‌شود افراد حین پرواز در گوش‌های خود حس گرفتگی کنند. برای کنترل این فشار، پنجره‌های هواپیماهای تجاری معمولا از سه جداره بیرونی، میانی و داخلی و از جنس شیشه و اکرلیک ساخته می‌شوند.

این سوراخ های کوچک به کنترل اختلاف فشار کمک کرده و اون را به جای شیشه داخلی به سو شیشه بیرونی هدایت می‌کند. اگر این سوراخ وجود نداشت تمام فشار درون کابین به شیشه داخلی درون می‌شد. در صورتی که این فشار شیشه را منفجر کند، قاب داخلی همچنان آنقدر توانا است که بتواند فشار را نگه داری کند.

به گفته کارشناسان هوانوردی، حفره کوچک روی پنجره هواپیماهای مسافربری تجاری که به «سوراخ خونریزی» سرشناس است در واقع یک ویژگی ایمنی مهم به شمار می‌رود.

این سوراخ به تنظیم فشار درون شده از کابین به شیشه های پنجره کمک می‌کند و این اطمینان را به وجود می‌آورد که اگر پنجره شکسته شود ابتدا شیشه بیرونی فرومی‌ریزد. بنابراین خوب تر است به هیچ وجه به این سوراخ دست نزنید و اون را نپوشانید تا زمانی که در هوا هستید بتواند کار خود را به‌طور موثری انجام بدهد.

به نظر می‌رسد که این اطلاعات که به تازگی در فضای غیر واقعی دست به دست می‌شود ذهن کاربران را فراوان مشغول کرده است. بسیاری اعتراف کردند که تا به حال هیچ وقت متوجه این سوراخ‌ها نشده بودند و برخی دیگر این سوال را مطرح کردند که چه اتفاقی می‌افتد اگر همه مسافران این سوراخ ها را بسته کنند.

زمانی که این اختراع در سال ۱۹۹۷ توسط شرکت آلمانی Daimlerchrysler Aerospace Airbus ثبت شد، این‌طور توضیح داده شد که این مجرای هوا به نگه داری فشار اتمسفر خارجی درون شیشه ها کمک می‌کند.

درون هواپیما هوا توسط موتورهایی تحت فشار قرار می‌گیرد که وقت حرکت از راه مجموعه ‌ای از فن‌ها اون را فشرده می‌کنند. برای نگه داری فشار کابین، حتی در ارتفاعات بالا، این هوای ورودی با استفاده از چیزی که دریچه خروجی نامیده می‌شود درون کابین محافظت می‌شود و به روشی مشابه نحوه باد کردن تایر عمل می‌کند. هوای پرفشار به درون کابین پمپاژ می‌شود و این هوا از متراکم سازی موتورها می‌آید.

سنسورها میزان فشار درون کابین را اندازه گیری می‌کنند و این دریچه، هوا را به میزانی آزاد می‌کند که این فشار کنترل شود. هنگامی که هواپیما پابرجا است این دریچه دوباره است و تنها زمانی شروع به بسته شدن می‌کند که هواپیما از روی زمین بلند شود.

به سبب کمبود اکسیژن در ارتفاعات، هواپیما باید به گونه‌ای تحت فشار باشد که برای مسافران راحت و ایمن باشد. فشار کم، نقطه جوش درون بدن را کاهش می‌دهد و این می‌تواند دلیل جوشیدن خون و اشک شود.

هواپیماها آنقدر بالا نمی‌روند اما ارتفاع پرواز آنها معمولا بالاتر از قله اورست است و هوای کابین را از موتورها می‌گیرند. این موتورها تاریخ خود را صرف فشرده سازی هوا در جلوی هواپیما برای ساختن نیروی رانش می‌کنند اما در این فرآیند کمی از اون هوا را نیز خارج می‌کنند، رطوبت را می‌گیرند و برای تامین فشار اون را به درون کابین پمپاژ می‌کنند.

فشار هواپیماها در درون زیادتر از خارج است و این تغییر فشار همان چیزی است که دلیل می‌شود افراد حین پرواز در گوش‌های خود حس گرفتگی کنند. برای کنترل این فشار، پنجره‌های هواپیماهای تجاری معمولا از سه جداره بیرونی، میانی و داخلی و از جنس شیشه و اکرلیک ساخته می‌شوند.

این سوراخ های کوچک به کنترل اختلاف فشار کمک کرده و اون را به جای شیشه داخلی به سو شیشه بیرونی هدایت می‌کند. اگر این سوراخ وجود نداشت تمام فشار درون کابین به شیشه داخلی درون می‌شد. در صورتی که این فشار شیشه را منفجر کند، قاب داخلی همچنان آنقدر توانا است که بتواند فشار را نگه داری کند.

زیادتر بخوانید:

برای چی سرعت هواپیماهای مسافربری برخلاف نمونه های نظامی هیچ وقت افزایش نمی یابد؟