برچسب: ننه

ننه حسن رنگزن کیست بیوگرافی منور رمضانی و همسر و فرزندانش + ماجرای فوت کرد

ننه حسن رنگزن خودآموخته کیست؟ بیوگرافی ننه حسن رنگزن (منور رمضانی) و همسر و فرزندانش + ماجرای فوت کرد و دلیل فوت ننه حسن رنگزن سرشناس دنبال با سوابق و آثار نقاشی و زندگینامه اش در ادامه مطلب با عکس ها و تصاویر و فوت کرد ننه حسن رنگزن در ۳۱ مرداد ۱۴۰۱ در سن ۸۵ سالگی ببینید

منور رمضانی سرشناس به ننه حسن متولد سال ۱۳۱۶ در روستای سهرورد از توابع شهرستان خدابنده استان زنجان، رنگزن و آرتیست قالی باف اهل ایران بود که روز در ۳۱ مرداد در سن ۸۵ سالگی فوت کرد. دلیل فوت این بانوی آرتیست کهولت سن عنوان شده است. از مرحومه منور رمضانی آثار نقاشی و تابلوهای زیادی به یادگار مانده است.

ننه حسن رنگزن خودآموخته کیست

ننه حسن اهل شهر قیدار شهرستان خدابنده در استان زنجان بود که بوطر خودآموز نقاشی می کرد. او بدون کلاس های نقاشی و استاد، اقدام به کشیدن نقاشی های شغل ای می کرد. هر چند دیر اما موفقیتش در طول وقت کوشش های هنری ننه حسن مثال زدنی است. و تاکنون او از سن ۷۰ سالگی شروع به کشیدن نقاشی کرد و با کشیدن آثاری از قصـه‌ها، باورها و راه زندگی مردم روستاهای آذربایجان، قسمت مهمی از ادبیات شفاهی پیرامون خود را به عکس می‌کشید.

همسر و فرزندان منور رمضانی سرشناس به ننه حسن

ننه حسن در اوج جوانی ازدواج کرده و مالک اولاد و نوه بود. حسن رجبی فرزند منور رمضانی که خود نیز آرتیست است مشوق و ناظر مادرش برای نقاشی بود. رجبی تیرماه سال ۱۳۹۳ در نمایشگاهی از آثار ننه حسن که در گالری شیرین برگزار شد، درباره علاقه مادرش به هنر نقاشی گفت: مادرم از سال ۱۳۸۷ شروع به نقاشی با خودکار کرد و با دنیا‌بینی خودش را روی کاغذ آورد. من زمانی علاقه و استعدادش را دیدم، متریال‌های دیگر را به او معرفی کردم. حالا او با مواد دیگری همانند اکریلیک کار می‌کند.

دوشنبه سی و یکم مردادماه ۱۴۰۱ خانم «منور رمضانی» معروف به «ننه حسن» رنگزن خودآموخته فوت کرد. به همین دلیل تلاش کرده‌ایم، نگاهی داشته باشیم به آثار و زندگی این آرتیست ویژه. هنرمندی که اگرچه دیر و در قدیمی سالی به عرصه نقاشی و هنر درون شد اما در همان وقت کم، عمر هنری تاثیرگذار و به یادماندنی‌ای را سر گذراند.

قالی بافی

ننه حسن با نام اصلی منور رمضانی قالی باف شغل ای بود و از هفت سالگی قالی می‌بافت. نقش‌هایی که آنان در فرشهایشان می‌بافتند سینه به سینه منتقل شده و به او رسیده است و حالا او آنها را روی بوم می‌آورد.

او برای قالیبافی خودش رنگ صحیح می‌کرد و همین دلیل شد او در زمینه رنگ استاد باشد و دنیای آنها را خوب بشناسد و این هنر او کاملا تجربی و بدون رد کردن دوران آموزشی است. او پس از چند سال برای خودش یک سبک ویژه دارد و کاملا خلاقانه کار می‌کند.

نخستین نمایشگاه «ننه حسن» تیرماه ۱۳۹۲ در خانه هنرمندان برگزار شد و مورد استقبال قرار گرفت. بعدها آثار این آرتیست در گالری‌هایی از جمله  اصفهان، گالری شیرین (تهران) و نمایشگاهی در لس‌آنجلس به نمایش گذاشته شد.

گفتگو و مصاحبه منور رمضانی

ننه حسن در گفتگو و مصاحبه خود اینگونه خودش را معرفی می کند: «من منور رمضانی هستم. متولد روستای سهرورد از توابع زنجان. کنار خانواده‌ام فرش می‌بافتم و نقوش فرش‌ها را رنگ‌آمیزی می‌کردم. شیر و پلنگ و اسب می‌کشیدم و جیران و خاتون‌ها را رنگ‌آمیزی می‌کردم. هر چیزی که به ذهنم می‌رسد، نقاشی می‌کنم. از کتاب‌های کهنه، شمشیرها و جنگ‌ها و یا رسم و رسوم خانواده‌ها را دوست دارم نقاشی کنم.

«یک بار خواب دیدم که به مکه و برای بازدید می‌خواهم بروم. من و پسرم در راه مکه بودیم که یک راه سفیدرا پسرم رفت و انتهای جاده ماه بود که آنجا رسید اما من از راهی رفتم که به مکه نرسیدم و برگشتم. در همان ثانیه از خواب بیدار شدم.»

«خدا در این سن و سال به من ذهن داده است تا من نقاشی بکشم. من که رفتنی هستم و این‌ها باقی می‌ماند. من قصـه‌هایی را می‌کشم که در ذهن‌ها باقی بماند. گاهی با نقاشی کردن تخلیه روحی می‌شوم و یا اگر خدایی نکرده عزیزی را از دست می‌دهم، ترجیح می‌دهم در اون شرایط نقاشی بکشم. تنها راه فرار از فشار و غم در ثانیه‌هایی برایم ترسیم نقاشی است.»

منور رمضانی سرشناس به «ننه حسن» یکی از نقاشان شغل ای کشورمان که به شکل خود آموز و تجربی این شغل را آموخته بود در سرخودآموخته در سن 84 سالگی فوت کرد. به همین مناسبت مروری می اندازیم به آثار و زندگینامه این آرتیست ویژه کشورمان که بدون شک  پندهای زیادی میتوان از اون یادگرفت.

بانوی نقاشی که هرچند فراوان دیر پا به هنر گذاشت اما در همان دوران کم آثار فراوان مهمی را در کارنامه خود به ثبت رساند.

بیوگرافی ننه حسن

منور رمضانی به ننه حسن شهرت داشت و در ۱۳۱۶ خورشیدی در سهرورد چشم به دنیا دوباره کرد.

او ساکن شهرستان خدابنده در شهر قیدار از توابع استان زنجان بود که نقاشی به شکل تجربی و بدون وجود در کلاس های شغل ای آمخت.

منظور میکنیم ببینید:

او نقاشی را در سن کهنسالی یعنی ۷۰ سالگی استارت زد.

داستان نقاشی‌های قصـه‌ها، باورها و راه زندگی مردم روستاهای آذربایجان بود که به نام سنت های ایرانی شناخته میشدند.

سوابق و آثار

جذاب است بفهمید قطعه زیادی نقاشی او را ادبیات شفاهی پیرامون او که در خطر فراموشی بودند، تشکیل می‌دهد.

حسن رجبی پسر او نیز در زمینه نقاشی کوشش میکرد که البته در هنر نقاشی به مادرش کمک شایانی کرد.

حسن یک نمایشگاه برای مادرش در سال 1393 برگزار کرد از آثار مادرش که به نام گالری شیرین نامگذاری شد میگوید:

مادرم در سال ۸۷ نقاشی را شروع کرد و افکار خود را بر روی کاغذ نقش داد من زمانی علاقه و توانایی مادرم را مشاهده کردم لوازم مورد نیاز را در اختیار او قرار دادم و و توضیحاتی درباره استفاده از این لوازم به او دادم الآن او با موارد مجزایی همچون اکریلیک کوشش میکرد. در سال ۷۸ بنده با سیاه‌قلم نقاشی میکشیدم و مادرم در کنار من کارهای دیگر ی را انجام میداد که علامت میداد توانایی زیادی در نقاشی دارد. کارهایش از دید من فراوان ویژه بودند پس تشویقش کردم که زیادتر کار کند و نقاشی بکشد.

وی افزود: «قصـه‌ها و خاطرات دوران مختلف زندگی، اسطوره‌های مردمی و بومی و خواب‌هایی که مادرم می‌بیند بیشترین تاثیر را در نقاشی‌هایش دارد. مادرم از هفت سالگی قالی می‌بافت. نقش‌هایی که آنها در فرشهایشان می‌بافتند سینه به سینه منتقل شده و به او رسیده است و الآن او اون‌ها را روی بوم می‌آورد. او برای قالیبافی خودش رنگ صحیح می‌کرد و همین دلیل شد مادرم در زمینه رنگ استاد باشد و دنیای اون‌ها را خوب بشناسد. کار مادرم کاملا تجربی بود. نقش‌هایی که در فرشهایش به کار می‌برد امروزه درنقاشی‌هایش دیده می‌شود. او پس از چند سال برای خودش یک سبک ویژه دارد و کاملا خلاقانه کار می‌کند.»

وی به زندگی‌ پر بالا و نشیب مادرش و رابطه اون با آثار و مفاهیم نقاشی‌های او نشانه کرد و گفت: مادرم لبریز از تجربیات و آموخته‌هایی است که از گذشته و از گذشتگان خود به ارث برده است که این آموخته‌ها شامل قصـه‌ها و آیین‌های قدیمی است که این دانسته‌های ذهنی مادرم را می‌توان در قطعه آثار نقاشی دید، دانسته‌هایی که علامت‌دهنده اصالت هنری مادرم است.

ننه حسن خودش هم برای نمایشگاهش در خانه هنرمندان تهران وجود داشت. افتتاحیه شلوغ بود و همه از دیدن ننه حسن و آثارش خوشحال بودند. او هم مشغول نقاشی کردن از فضای نمایشگاه بود.