امنیت غذایی و معیشت کشاورزان مسئله این است؟!

امنیت غذایی از جمله موارد چالش‌برانگیز کشورها به شمار می‌رود. این در حالی است که بروز درگیری و بحران بین روسیه و اوکراین دلیل شده تا این چالش زیادتر هم شود. به طوری که دلیل کاهش عرضه محصولات عمده همچون غلات به کشورها و از سوی دیگر افزایش قیمت‌ها شده است.

از آنجا که این دو سرزمین از جمله کشورهای مهم صادرات غلات به شمار می‌روند. از این رو بسیاری از کشورها که واردکنندگان اون‌ها بوده‌اند همچون کشورهای آفریقایی و خاورمیانه از این مسئله صدمه خواهند دید.

باید نشانه کرد اوکراین هفتمین تولیدکننده عظیم و چهارمین صادرکننده عظیم ذرت در دنیا است که مسئول ۱۳ درصد صادرات جهانی در سال ۲۰۲۰ –۲۰۲۱ بوده است این در حالی است که عمده صادرکنندگان اش به کشورهای چین، اتحادیه اروپا و ایران (با میزان 40 درصد) بوده است.

بنابراین ایران از جمله شرکای تجاری اوکراین است که 40 درصد ذرت خود را از این سرزمین تامین می‌کند به طوری که با کاهش عرضه این محصول در تولیدات جانبی همچون روغن گیاهی وابسته مشکل می‌شود. به طوری که شاهد این مسئله با کاهش عرضه و یا افزایش قیمت این محصول طی چند وقت بوده‌ایم.
همچنین بررسـی آمـار گمرک ایـران نیـز نشـان می‌دهد بیشـترین میـزان واردات گنـدم طـی سـال 1400 توسط روســیه با میزان 30 درصد بوده است که می‌تواند با کاهش واردات این محصول به ایران به بروز ناامنی غذایی منجر به مخصوص در بین افراد صدمه‌پذیر جامعه بینجامد.

این در حالی است که به تازگی سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) تخمین زده است که اوکراین 20 تا 30 درصد گندم، ذرت و آفتابگردان خود را از دست خواهد داد. در عین حال که کاهش تولید محصولات کشاورزی و افزایش شدید قیمت مواد غذایی و انرژی صبر می‌رود چندین سال ادامه یابد.

از این رو به نظر می‌رسد کشورهایی که به واردات محصولات کشاورزی وابسته باشند ضربه بیشتری خواهند دید.
با توجه به اینکه ایران هم جزو واردکنندگان برخی محصولات کشاورزی همچون ذرت و گندم است صبر می‌رود با بروز این بحران زیادتر با چالش امنیت غذایی روبرو شود.

در اینجا مسئله‌ای دیگر هم نباید نادیده گرفته شود که این امنیت غذایی از سوی کشاورزان سرزمین هم به دست می‌آید به طوری که در رسانه‌های سرزمین معاون توسعه مدیریت و منابع انسانی وزیر جهاد کشاورزی به تازگی اعلام کرد امنیت غذایی سرزمین در دست ۴.۵ میلیون کشاورز ایرانی است.

اما برای تامین این امنیت توسط کشاورزان سوال‌هایی مطرح است: چه میزان رفاه معیشت و بیمه کشاورزان و خانواده‌های آنها از سوی دولت ارگان‌های ذیربط حمایت شده است؟
چه میزان در قسمت ارایه راهکارهای نوین کشاورزی و مشاوره و یا برگزاری کلاسهای متعدد آموزشی در روستاها و یا حتی در تاریخ کاشت، داشت و برداشت اقدام شده است؟
چقدر زنجیره تولید تا مصرف به شکلی شفاف تحت نظارت مسئولان امر بوده تا از هرگونه دلالی و واسطه‌گری که هم به مصرف‌کننده هم تولیدکننده زیان می‌زند، پیشگیری شود؟

این موارد البته برخی از چالش‌های صنعت کشاورزی ایران است که می‌تواند با راهکارهایی بهبود یابد. همچون فراهم‌ و حمایت نیازهای معیشتی و زیر لباس قرار دادن کشاورزان تحت صندوق‌های گرفتن‌الحسنه و یا بیمه‌های مختلف کشاورزی که می‌تواند هم برای سلامت کشاورزان و خانواده‌هایشان و هم برای محصولاتشان و یا برای خرید تجهیزات جدیدتر استفاده شود.
همچنین با به کار گرفتن علم‌آموختگان دانشگاهی در رشته‌های مختلف کشاورزی و با برگزاری کلاس‌های آموزشی در روستاهای سرزمین همچنین با تشویق و ترغیب کشاورزان برای وجود در این کلاسها با انواع علمی نوین و تجهیزات بروز و راهکارهایی ساده دوست شوند تا در جهت بهبود و کارایی بازده محصولاتشان به کار برند.