برچسب: شانگهای

معاون کل اسبق سازمان توسعه معامله بیان کرد: پیمان شانگهای یک بلوک اقتصادی فراوان مهم بشمار می آید. به لحاظ اینکه از نظر همسایگی و جغرافیایی قرابت‌ها و نزدیکی‌های زیادی با سرزمین ما دارد.

کیومرث کرمانشاهی معاون کل اسبق سازمان توسعه معامله در گفتگوی اختصاصی با صفحه اقتصاد، در خصوص پیوستن به پیمان شانگهای و اقداماتی که در این باره باید انجام شود گفت: قبل از پیمان شانگهای که اخیرا به اون پی در پی‌ایم، موافقت نامه‌های تجاری دو جانبه و چند جانبه داریم که در آنجا برای هرکدام از این پیمان‌ها تعداد زیادی سند امضا شده که در هر کدام از این هیات‌ها مخصوصا دو جانبه‌ها و حتی چند جانبه‌ها تعداد زیادی مواجهه نامه و تفاهم نامه و موافقت نامه بین طرفین امضا می شود.

وی ادامه داد: صرف اینکه ما یک توافق نامه‌ای را امضا کنیم کفایت نمی کند و عزم ما باید براین باشد که اون موافقت نامه‌ای که امضا می کنیم را اجرایی کنیم و هر کدام از این موافقت نامه‌ها یک دستگاه یا چند دستگاه مسئول و همکار دارد. همچنین یک هماهنگ کننده می خواهد که می تواند معاونت اقتصادی قسمت اجرایی سرزمین باشد تا ببیند تکلیف این موافقت نامه‌ها چه هست.

او تصریح کرد: اگر بین کشورهای عضو موافقت نامه هایی انجام شود باید دنبال و پیگیری کرد و در حد تعارفات و مباحثی که در این اجلاس مطرح می شود نباید بماند. باید رفت به سو اینکه مباحث در مسائل مراودات اقتصادی و روابط بین بانکی همچنین مسائل پولی مالی و اندوخته ای، اندوخته گذاری مشترک و توسعه حمل و تعریف بین کشورهای عضو شکل بگیرد.

کرمانشاهی بیان کرد: توسعه روابط با این کشورها که یا بعضا توسعه یافته هستند یا در حال توسعه هستند فراوان مهم است و تبعا برای انجام کارهای مهم نیاز به افراد زبده و خبره و شایسته است. قطع و یقین باید از افراد خبره و از مالک نظران کسانی که می توانند کمک کنند استفاده شود.

وی خاطرنشان کرد: در حال آماده ده‌ها موافقتنامه داریم که اجرایی نشده و برای پیمان شانگهای نیز اینگونه است. در رابطه با مباحث تجاری اجلاس شانگهای اگر قرار است که مسائل تجاری‌ را حل و دوره کنیم و تعرفه‌های ترجیحی برقرار شود و مواجهه نامه‌های گمرکی مبادله شود. همچنین بانک مشترک، پول مشترک و اندوخته گذاری مشترک با این کشورها داشته باشیم لازمه اون این است که به محض توافق و به محض اجرا یک رتبه اجرایی بالا دست تماشاگر باشد و دستگاه‌های مسئول و دستگاه‌های همکار را مشخص و یک برنامه تاریخ بندی شده تدوین کند تا این موافقت نامه‌ها و این تعهداتی که طرفین به هم دادند در حد سخن و شعار جلوی دوربین باقی نماند و اینها عملیاتی شود.

معاون کل اسبق سازمان توسعه معامله اظهار کرد: اگر این کار انجام شود خصوصا در این شرایطی که برجام به نتیجه نرسیده است و تحریم وجود دارد می تواند یک بخشی از مشکلات را حل و دوره کند و دلیل افزایش حجم معامله شود و طبیعتا این مواجهه نامه‌ها و توافق نامه‌ها باید به شکل برد برد امضا شود.

این کارشناس در خصوص استراتژی که دولت باید در این راستا اجرایی کند پاسخ داد: اگر استراتژی تجاری نداشته باشیم تمام این سخن‌هایی که روزمره می‌زنیم و هرکسی که می آید به شکل سلیقه‌ای یک حرفی را در مورد توسعه و معامله می زند اشتباه است. ما نیاز به استراتژی اجرایی داریم همانطور که نیاز به استراتژی صنعتی و استراتژی معدنی و استراتژی کشاورزی داریم و باید بر پایه برنامه کار کنیم.

او بیان کرد:این نکته را نیز نشانه کنم، همه کشورهایی که توسعه پیدا کردند با برنامه توسعه پیدا کردند ولی متاسفانه در ایران برنامه می نویسیم و سند 20 ساله و سند چشم انداز ۵ ساله و .. داریم ولی در حد سخن و شعار در کتابداری‌ها می ماند و زمانی یکی سر کار می آید می خواهد سلیقه‌ای یک کاری کند.

معاون کل اسبق سازمان توسعه معامله براین اعتقاد است: دولت باید طرح و برنامه در این زمینه داشته باشد. به هر حال سرزمین زمانی می تواند مشکلات موجود فعلی در حوزه اقتصاد را به حداقل برساند که ما از دیدگاه و نظرات افراد خبره و دلسوز و شایسته در همه حوزه های اقتصادی استفاده کنیم و فقط مباحث در حد سخن و تعارف نماند و اجرایی کرد. چنین موضوعی برمی گردد به هماهنگی تیم اقتصادی که باید اتفاق بیفتد.

وی درباره اینکه تیم اقتصادی چنین قابلیتی دارد پاسخ داد: نمی توان تایید یا رد کرد. در بدنه حتما افراد خبره وجود دارند و باید از دیدگاه نخبگان مالک نظران اقتصاددان ها در سرزمین استفاده کرد. گفت و گو، گفت و گو منافع مردمی سرزمین است و طبیعتا یک دیدگاه و یک جریان نمی تواند همه منافع عمومی سرزمین را تامین کند. بنابراین، انجام کار عظیم نیاز به آدم های عظیم و خوش فکر دارد. یکسال از عمر این دولت می گذرد ما هنوز امیدواریم که ان شالله به مباحثی که گفتند عملیاتی شود.

کرمانشاهی ادامه داد: پیمان شانگهای یک بلوک اقتصادی فراوان مهم بشمار می آید. به لحاظ اینکه از نظر همسایگی و جغرافیایی قرابت‌ها و نزدیکی‌های زیادی با سرزمین ما دارد. همچنین به لحاظ مرزی کشورهایی عضو اون هستند که عمدتا با کشورهای غربی وابسته مشکلات سیاسی هستند که از این نظر با ارزش و مهم بودن زیادی در بر دارد.

معاون کل اسبق سازمان توسعه معامله در آخر خاطرنشان کرد: در حال آماده چین و روسیه دو سرزمین مهم در شانگهای هستند که به دلیل تناقضات سیاسی که با امریکایی‌ها و اروپایی‌ها دارند می توانند براساس قراردادهای بلندمدتی که با ایران دارند همچنین بخاطر همکاری‌هایی که از قبل با ما داشتند نقش مهمی در حوزه اقتصادی باهم داشته باشیم. فلذا ایران باید از ظرفیت‌هایی که در این کشورها دارد نهایت استفاده را ببرد.

بر پایه گفته ی رئیس دانشکده اقتصاد دانشگاه لوترن کالیفرنیا، پیوستن ایران به سازمان شانگهای در جهت منافع ایران است.
به شرح صفحه اقتصاد، «جمشید دموئی»، استاد اقتصاد و رئیس دانشکده اقتصاد، امور مالی و حسابداری در دانشگاه لوترن کالیفرنیا است.
دموئی معتقد است ایران می‌تواند با عضویت در این سازمان به معامله خود رواج بیشتری ببخشد، هرچند بر این اعتقاد است که فواید وجود ایران در سازمان همکاری‌های شانگهای در بلندمدت خود را علامت خواهد داد.

وی یادآور می‌شود در آینده‌ای نه چندان دور قدرت اقتصادی و سیاسی سازمان همکاری‌های شانگهای به مراتب زیادتر از امروز خواهد شد. البته مشروط بر آنکه اعضای سازمان بیش از نزد به سو همبستگی، دوستی و همکاری‌های مشترک حرکت کنند.

دیگر نظرات وی را در این خصوص، که بیان شده است، در ادامه می‌خوانید.

در آینده‌ای نه چندان دور قدرت اقتصادی و سیاسی سازمان همکاری‌های شانگهای به مراتب زیادتر از امروز خواهد شد

اعضای سازمان بیش از نزد به سو همبستگی، دوستی و همکاری‌های مشترک حرکت کنند

مزایا و مضرات پیوستن ایران به سازمان همکاری‌های شانگهای چیست؟

در مورد مزایای پیوستن به این سازمان به نکات متعددی می‌توان نشانه کرد. سازمان همکاری‌های شانگهای، سازمانی است با قدرت سیاسی، اقتصادی و فرهنگی پهناور در آسیا و اروپا (اروآسیا) که فراوانی کشورهای عضو اون در تاریخ آماده و براساس دانسته‌های سال 2021، 42.5% فراوانی دنیا را شامل می‌شود. زیادتر از 24 درصد تولید ناخالص دنیا در کشورهای عضو اون تولید می‌شود.

20درصد ذخایر نفت دنیا و 44 درصد ذخایر گاز دنیا در کشورهای عضو این سازمان است. میزان معامله بین کشورهای اون حدود 6 تریلیون دلار است که از تاریخ تشکیل اون در 2001 تا به حال حدود 9 برابر شده است.

این شرایط حال آماده است و براساس هر نوع تخمینی که بخواهیم مورد استفاده قرار دهیم، قدرت اقتصادی و سیاسی این سازمان در طی سال‌های نه چندان دور به مراتب زیادتر از امروز خواهد شد.

البته نباید آینده این سازمان را آینده‌ای قطعی و بدون شک و تردید فهمید. امکان گرفتاری و ساختن اختلاف در بین اعضای این سازمان کم نیست و این امکانات می‌تواند موجب خدشه و گرفتاری‌های عدیده این سازمان طی سال‌های آینده باشد.

نکته عمده‌ای که نباید از نظر دور داشت، این است که دنیا کنونی نیازمند ساختن روابط همبستگی و دوستی و همکاری‌های مشترک است و اعضای این سازمان صرفاً عضو این مجموعه نیستند و در سازمان‌های دیگر نیز شرکت دارند. امید است که سازمان‌های بین‌المللی در جهت نزدیک شدن به هم قدم بردارند و نه نفاق و چند دستگی.

مسأله‌ای که می‌تواند علامت‌دهنده ساختن شکاف زیادتر در آینده باشد و نه توافق و همبستگی، نقش نظامی و قدرت نظامی حال و آینده سازمان است. یکی از آثار این سازمان ساختن قدرتی است مقابل سو‌گیری غرب از راه ناتو و این رقابت طی سال‌های آینده می‌تواند اهمیتی به مراتب زیادتر کسب کند. به این مسأله از دو سو می‌شود دید کرد. یک سوی اون ساختن توازن زیادتر در نیروهای نظامی در دنیا و سوی دیگر اون امکان زیادتر شکاف و بروز خشونت و جنگ است.

جراحت خاصی در عضویت در سازمان همکاری‌های شانگهای نمی‌بینم

عضویت در این سازمان نباید دلیل کم شدن کوشش ایران در مجامع بین‌المللی دیگر شود

در مورد مضرّات، من ضرری خاصی را در عضو شدن در این سازمان نمی‌بینم مگر آنکه عضویت در این سازمان موجب کم شدن کوشش ایران برای بودن در مجامع بین‌المللی دیگر شود.

عضویت در سازمان همکاری‌های شانگهای نباید دلیلی برای ادامه ندادن مذاکرات برای حل و دوره برجام باشد و یا نزدیکی به دیگر کشورهای دنیا و این می‌تواند شامل همه کشورهای دنیا از جمله آمریکا باشد. نمونه خوب اون را می‌توان در اعضای دیگر این سازمان همانند هند مشاهده کرد.

چین و روسیه هم تمام توجه خود را در طی تاریخ صرفاً در بودن در این سازمان ندیدند و براساس شرایط آینده شکی نیست که در تمامی زمینه‌های سیاسی و اقتصادی دیگر دنیا فعال خواهند بود. ایران هم باید چنین مسیری را دنبال کند.

چه تأثیری می‌تواند این پیوستن، روی وضعیت اقتصادی ایران داشته باشد؟

ایران می‌تواند به معامله خود رواج بیشتری دهد. زمینه‌های اندوخته‌گذاری زیادتر در ایران آماده خواهد آمد؛ شاید بتواند نفت خود را در بین اعضای سازمان بفروشد ولی شک دارم که بتواند پیشرفت‌های چندانی در تاریخ کنونی با وجود روسیه و شرایط روسیه در دنیا در این زمینه داشته باشد.

نکته مهم این است که فواید ایران با بودن در این سازمان، فواید در طی سال جاری و یا سال آینده نخواهد بود؛ فواید ایران در این سازمان بلندمدت‌تر است. گشایش‌هایی در طی تاریخ ساختن خواهد شد، نه بالافاصله.

البته ایران در طی سال‌های اخیر روابط اقتصادی خود را با چین گسترش داده و این روابط به نزد خواهد رفت. ایران اخیراً روابط اقتصادی خود را با روسیه رواج داده و این زمینه دیگری خصوصاً در مورد نفت و گاز است.

نقش این سازمان در مورد گسترش زیادتر معامله و اندوخته‌گذاری بدون اتّکا به دلار آمریکا می‌تواند امکانات مناسبی را برای همه اعضا به وجود آورد

ایران می‌تواند از اندوخته‌گذاری‌های زیربنایی درون این سازمان در مورد ساختن راه و ارتباط فواید زیادی داشته باشد. نقش این سازمان در گسترش زیادتر معامله و اندوخته‌گذاری بدون اتّکا به دلار آمریکا می‌تواند امکانات مناسبی را برای همه اعضا به وجود آورد. اینها همه امکانات موجود در طی سال‌های آینده است و نه چند روزه و یا چند ماهه آینده.

برای نگه داری این وجود چه باید کرد؟ چه در مورد دولت و چه قسمت خصوصی؟

کشورهای عضو باید در توافق اقتصادی و سیاسی با یکدیگر از نظر روابط و همکاری‌های چندجانبه باشند. یکی از شرایط امضا کردن تفاهم‌نامه این است که براساس اون، کشورهای عضو باید بر علیه تروریسم و کوشش‌های سیاسی افراطی و دوری‌طلبی اقدام کنند.

البته تعبیر این کارها قابل گفت و گو است که نمی‌توان در مورد آنها به توضیح چندان در این زمان کوتاه مبادرت کرد. پذیرفتن شرایط ضد تروریستی و به مخصوص مسأله توافق با گروه مخصوص اقدام مالی مسأله است که ایران با اون مواجه خواهد بود. به نظر من پذیرش این توافق بین‌المللی و مخصوصا مؤکداتی که مورد تأیید سازمان ملل متحد است در دستور کار کارها ایران قرار خواهد گرفت. البته شکی نیست که زیر پا گذاشتن مؤکدات سازمان‌های بین‌المللی همیشه مورد پذیرش کشورهای عضو این سازمان‌ها نبوده است ولی لزوم پذیرش آنها مسأله‌ای جدا و قابل توجه است.

در مورد قسمت خصوصی، شکی نیست که اندوخته‌گذاری‌های منطقه‌ای موجبات گشایش‌های قابل توجهی در این زمینه‌ها خواهد بود.

مشکل فعلی ایران عدم ظرفیت قسمت خصوصی برای استفاده از این امکانات است. اقتصاد ایران عمدتاً در دست قسمت دولتی، شبه دولتی و بنیادهاست و قسمت خصوصی ایران از ظرفیت اجرایی فراوان نازلی برخوردار است.

نزدیکی زیادتر به گروه‌های کشورهای اتحادیه کشورهای جنوب شرقی آسیا، به حیطه روابط بین‌المللی ایران و گسترش امکانات اقتصادی اون خواهد افزود

این پیوستن چه مسیرهای جدیدی برای همکاری با اعضا یا اتحادهای همکاری ساختن می‌کند؟

ایران در طی سال‌های اخیر روابط اقتصادی خود را با چین گسترش داده است. ورود ایران به این سازمان به تحکیم این روابط کمک زیادی خواهد کرد. اما شاید این امکانات با دیگر کشورهای عضو و ناظر و حتی در مذاکره با این سازمان خواهد بود. لیست این کشوها درازتر از لیست اعضا است. البته این امکانات در طی تاریخ ساختن خواهد شد نه طی کوتاه‌زمان.

یکی از سازمان‌های مرتبط با پیمان همکاری‌های شانگهای، سازمان ASEAN است. نزدیکی زیادتر با اتحادیه کشورهای جنوب شرقی آسیا به حیطه روابط بین‌المللی ایران و گسترش امکانات اقتصادی اون خواهد افزود.

عضویت در چه سازمان‌هایی و یا ورود به چه سازمان‌هایی می‌تواند به بهبود وضعیت اقتصادی ایران کمک کند؟

یکی از اهداف این سازمان حمایت از کوشش‌هایی است که منجر به گسترش کوشش‌های اقتصادی در اوراسیا می‌شود. این هدف می‌تواند موجب نیرومند خطّ زنجیره فراهم‌ در منطقه شود که فواید زیادی را برای ایران خواهد داشت. چنین توجهی می‌تواند موجب افزایش امکانات ایران در جهت فراهم‌ امنیت تولید غذا، انرژی و بسیاری از نیازهای آینده در منطقه باشد. یکی دیگر از امکانات مناسب این سازمان، ساختن امکانات حمایت از روابط سیاسی مناسب بین اعضا در جهت نگه داری دوستی در منطقه است. به هر حال نباید یاد بردن کرد که گسترش امکانات تولید، ارتباطات، بازار منطقه ای و نیرومند امنیت و پیشگیری از جنگ در یک منطقه دنیا آماده آورنده امکانات خوب تر برای توسعه اقتصادی است.

شکی نیست که نقش چین در این سازمان نقشی کلیدی است و شرایط اقتصادی و سیاسی چین در آینده نشان به سزایی بر شرایط این سازمان خواهد داشت. این نکته را باید در مورد سرزمین دیگری همانند هندوستان نیز در نظرداشت. در طی دهه آینده چین و هندوستان نفوذ اقتصادی قابل توجه ای را در اقتصاد دنیا خواهند داشت.

با تمام نکات مثبتی که در مورد این سازمان می توان بیان کرد. باید جنبه های دیگر یک سازمان منطقه ای را در نظر داشت و اون سوق یافتن چنین سازمانی به سو اهداف نظامی است. این سو گیری در شرایط موجود دنیا فراوان زیاد واقعیت دارد. متأسفانه دنیا کنونی با وجود نیازهای غیرقابل انکار اون به همستگی و مشارکت در جهت کمک به ساختن مکان زیست خوب تر برای دنیا با شتاب هرچه زیادتر به سو جنگ و نقاق و خشنونت به جلو می رود و تحولات سیاسی تاریخ آماده دوام زندگی و ادامه استفاده گیری از امکانات پهناور نوآوری های علمی و صنعتی را برای ساختن یک دنیا خوب تر از نظر زندگی انسانها فراوان زیاد کاهش داده است و خطر جنگ زیادتر ازهر تاریخ قبل نزدیک در جلوی بشریت قرار گرفته است.

الزامات اینگونه حضورها چیست؟

کشورهای عضو این سازمان همانند اعضای تمام جوامع و پیمانهای جهانی در جهت مناقع خود قدم بر می دارند. نگاهی به اعضای موجود نظیر چین، هندوستان و روسیه این نکته را به شکل مشخص علامت می دهد. لازمه بودن در این سازمان نگه داری روابط دوستانه و همکاری با دیگر کشورهای وجود است.

کوشش در مبارزه fا تروریسم جهانی، عدم کمک به جنبشهای علیه امنیت منطقه ای، رعایت کنوانسیونهای بین المللی در مبارزه یا تروریسم. در این سازمان اعضای اون در امور داخلی کشورهای دیگر عضو دخالت نمی کنند.مرزهای موجود را می پذیرند و خواهان رفع مشکلات از راه مذاکره هستند. از آنجانیکه چندین قدرت اتمی عظیم دنیا در عضویت این سازمان هستند این سازمان می تواند وزنه عمده ای در جهت پیشگیری از جنگ اتمی در دنیا باشد.

بودن ایران در این سازمان قدم مثبتی است در بسیاری از جهات ولی مشکلات اقتصادی ایران با ورود به این سازمان در زمان کوتاه حل نخواهد شد. ایران برای منافع خود باید در تمام جوامع جهانی چه از نظر سیاسی و چه از نظر اقتصادی نقش فعال داشته باشد. مشکلات کنونی اقتصادی ایران با رسیدن به توافق در مذاکرات برجام در کوتاه زمان تر به نتایج بهتری خواهد رسید. در غایت سخن مشکلات اقتصادی ایران از بسیاری جهات ساختاری است و با ورود به یک سازمان حل نخواهد شد و باید برای رفع این مشکلات ساختاری اقدام واجب به عمل آید که متاسفانه برای سالیان طولانی در مدنظر آنچنانی نبوده است.

پیوستن به سازمان همکاریهای شانگهای اقدامی صحیح در جهت منافع حال و آینده ایران است و در اون نباید شک کرد

توصیه تان به دولت و مردم در این خصوص چیست؟

پیوستن به سازمان همکاریهای شانگهای اقدامی صحیح در جهت منافع حال و آینده ایران است و در اون نباید شک کرد. بودن ایران در این سازمان به مخصوص در طی تاریخ آینده موجب گشایشهای عمده ای در جهت کمک به اقتصاد ایران و گسترش روابط دوستی آمیز اون با دیگر کشورهای منطقه خواهد بود. امید است که سازمانهای جهانی در جهت همکاری با هم قدم بردارند و نه نفاق و جنگ هرچند که واقعیتهای دنیا امروز متاسفانه نشانگر مسیری در جهت تنش، جنگ و عدم توجه به رفع مشکلات دنیا در مواجهه با دشواریهای مکان زیست که تمامی مردم دنیا با اون مواجه هستند است.

بزرگترین توصیه به دولت این است که پیوستن به پیمان همکاریهای شانگهای را دلیلی برای عدم کوشش در مجامع دیگر بین المللی تلقی نکند. بهبود روابط اقتصادی، سیاسی، اجتماعی با تک تک کشورهای دنیا یک الزام برای یک سرزمین است نه چیزی دیگر.

منبع: تسنیم

 

به شرح صفحه اقتصاد ، محسن زنگنه در گفتگو با خبرنگار مهر، با نشانه به عضویت جمهوری اسلامی ایران در سازمان شانگهای، اظهار داشت: پیمان شانگهای یکی از پیمان‌های عظیم دنیا محسوب می‌شود و می‌تواند در راستای رفع مشکلات ناشی از تحریم‌ها برای جمهوری اسلامی ایران سودمند باشد.

نایب رئیس کمیسیون برنامه و بودجه مجلس شورای اسلامی تصریح کرد: یکی از مشکلاتی که در حوزه تحریم داریم، مربوط به مبادلات بانکی و پولی است. عضویت ایران در پیمان شانگهای و انعقاد تفاهم نامه‌هایی در حوزه پولی و مالی، می‌تواند ما را به مراودات جهانی وصل کند. در واقع، پیوستن به پیمان شانگهای یکی از معضلات و مشکلات اصلی ما درباره تبادلات پولی و بانکی را برطرف خواهد کرد.

نماینده مردم تربت حیدریه در مجلس شورای اسلامی ادامه داد: همچنین ما تحریم‌هایی در حوزه صادرات کالا داریم. امروز جمهوری اسلامی ایران در حوزه پزشکی، خدمات فنی و مهندسی، هسته‌ای و صنایع هوایی، توانمندی‌های فراوان بالایی دارد و حتی در برخی از قسمت‌ها قابل رقابت با بهترین محصولات دنیا است، اما تحریم دلیل شده است که نتوانیم به شکل مستقیم صادرات داشته باشیم. پیوستن به شانگهای دلیل می‌شود بسیاری از محدودیت‌های صادراتی بین کشورهای عضو شانگهای برداشته می‌شود و امکان تهاتر کالاها هم وجود دارد که برای فراهم‌ کالاهای اساسی و محصولات تولیدی ما با ارزش و مهم بودن زیادی دارد.

وی ادامه داد: نکته بعدی اون است که پیوستن جمهوری اسلامی ایران به پیمان شانگهای در شرایطی که غرب، آمریکا و رژیم صهیونیستی به دنبال انزوای ایران هستند، پیام مهمی به دنیا است و می‌تواند بسیاری از محدودیت‌های تحریمی را از بین ببرد.

زنگنه یادآور شد: مسئله مهم‌تر دیگر اون است که این مسئله دلیل می‌شود بار روانی مثبتی به تجار و تولیدکنندگان ما تزریق شود و اندوخته اجتماعی و اقتصادی سرزمین افزایش یابد. در همین چند روز قبل کاملاً این ابراز رضایت را در قسمت خصوصی خود مشاهده کردیم.

نایب رئیس کمیسیون برنامه و بودجه مجلس شورای اسلامی تاکید کرد: پیوستن به پیمان‌های بین‌المللی واجب است اما کافی نیست و اگر بخواهیم این راه را تکمیل کنیم و ارزش اضافه پیوستن به پیمان‌ها را افزایش دهیم، باید وزارتخانه‌ها و سازمان‌های ما زیرساخت‌های واجب را برای استفاده از این زمان در خود ساختن کنند.

نماینده مردم تربت حیدریه در مجلس شورای اسلامی یادآور شد: در سال‌های قبل مواردی وجود داشته که زمان‌های بین‌المللی خوبی برای جمهوری اسلامی ایران نزد آمده است، اما بنا به دلایلی از جمله عدم آمادگی ساختارهای دولتی و وزارتخانه‌های و بروکراسی‌های داخلی خودمان نتوانستیم از این زمان‌ها استفاده کنیم.

وی با بیان اینکه ما باید از زمان عضویت در شانگهای نهایت استفاده را ببریم، تاکید کرد: منظور بنده اون است که بانک مرکزی بلافاصله خودش را با شرایط موجود وفق دهد، بروکراسی‌های داخلی را حذف کند و امکان جاذبه اندوخته و اندوخته گذاری را برای قسمت خصوصی آماده کند.

زنگنه گفت: همچنین وزارتخانه‌هایی همانند وزارت امور خارجه و وزارتخانه‌های اقتصادی هم باید کمیته‌های مخصوص‌ای را برای پیگیری این داستان بگذارند. حتی واجب است معاونت و یا ساختاری در وزارتخانه‌ها فقط برای استفاده از ظرفیت پیمان‌های بین‌المللی از جمله پیمان شانگهای ساختن کنیم.

به شرح صفحه اقتصاد ، محسن زنگنه در گفتگو با خبرنگار مهر، با نشانه به عضویت جمهوری اسلامی ایران در سازمان شانگهای، اظهار داشت: پیمان شانگهای یکی از پیمان‌های عظیم دنیا محسوب می‌شود و می‌تواند در راستای رفع مشکلات ناشی از تحریم‌ها برای جمهوری اسلامی ایران سودمند باشد.

نایب رئیس کمیسیون برنامه و بودجه مجلس شورای اسلامی تصریح کرد: یکی از مشکلاتی که در حوزه تحریم داریم، مربوط به مبادلات بانکی و پولی است. عضویت ایران در پیمان شانگهای و انعقاد تفاهم نامه‌هایی در حوزه پولی و مالی، می‌تواند ما را به مراودات جهانی وصل کند. در واقع، پیوستن به پیمان شانگهای یکی از معضلات و مشکلات اصلی ما درباره تبادلات پولی و بانکی را برطرف خواهد کرد.

نماینده مردم تربت حیدریه در مجلس شورای اسلامی ادامه داد: همچنین ما تحریم‌هایی در حوزه صادرات کالا داریم. امروز جمهوری اسلامی ایران در حوزه پزشکی، خدمات فنی و مهندسی، هسته‌ای و صنایع هوایی، توانمندی‌های فراوان بالایی دارد و حتی در برخی از قسمت‌ها قابل رقابت با بهترین محصولات دنیا است، اما تحریم دلیل شده است که نتوانیم به شکل مستقیم صادرات داشته باشیم. پیوستن به شانگهای دلیل می‌شود بسیاری از محدودیت‌های صادراتی بین کشورهای عضو شانگهای برداشته می‌شود و امکان تهاتر کالاها هم وجود دارد که برای فراهم‌ کالاهای اساسی و محصولات تولیدی ما با ارزش و مهم بودن زیادی دارد.

وی ادامه داد: نکته بعدی اون است که پیوستن جمهوری اسلامی ایران به پیمان شانگهای در شرایطی که غرب، آمریکا و رژیم صهیونیستی به دنبال انزوای ایران هستند، پیام مهمی به دنیا است و می‌تواند بسیاری از محدودیت‌های تحریمی را از بین ببرد.

زنگنه یادآور شد: مسئله مهم‌تر دیگر اون است که این مسئله دلیل می‌شود بار روانی مثبتی به تجار و تولیدکنندگان ما تزریق شود و اندوخته اجتماعی و اقتصادی سرزمین افزایش یابد. در همین چند روز قبل کاملاً این ابراز رضایت را در قسمت خصوصی خود مشاهده کردیم.

نایب رئیس کمیسیون برنامه و بودجه مجلس شورای اسلامی تاکید کرد: پیوستن به پیمان‌های بین‌المللی واجب است اما کافی نیست و اگر بخواهیم این راه را تکمیل کنیم و ارزش اضافه پیوستن به پیمان‌ها را افزایش دهیم، باید وزارتخانه‌ها و سازمان‌های ما زیرساخت‌های واجب را برای استفاده از این زمان در خود ساختن کنند.

نماینده مردم تربت حیدریه در مجلس شورای اسلامی یادآور شد: در سال‌های قبل مواردی وجود داشته که زمان‌های بین‌المللی خوبی برای جمهوری اسلامی ایران نزد آمده است، اما بنا به دلایلی از جمله عدم آمادگی ساختارهای دولتی و وزارتخانه‌های و بروکراسی‌های داخلی خودمان نتوانستیم از این زمان‌ها استفاده کنیم.

وی با بیان اینکه ما باید از زمان عضویت در شانگهای نهایت استفاده را ببریم، تاکید کرد: منظور بنده اون است که بانک مرکزی بلافاصله خودش را با شرایط موجود وفق دهد، بروکراسی‌های داخلی را حذف کند و امکان جاذبه اندوخته و اندوخته گذاری را برای قسمت خصوصی آماده کند.

زنگنه گفت: همچنین وزارتخانه‌هایی همانند وزارت امور خارجه و وزارتخانه‌های اقتصادی هم باید کمیته‌های مخصوص‌ای را برای پیگیری این داستان بگذارند. حتی واجب است معاونت و یا ساختاری در وزارتخانه‌ها فقط برای استفاده از ظرفیت پیمان‌های بین‌المللی از جمله پیمان شانگهای ساختن کنیم.

عضو اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران عنوان کرد: سالانه کشورهای عضو سازمان همکاری‌های شانگهای ۲۱ هزار میلیارد دلار معامله می‌کنند.
به شرح صفحه اقتصاد،«یحیی آل اسحاق» با بیان اینکه سازمان همکاری‌های شانگهای با شرایط فعلی به سو یک پیمان جهانی حرکت می‌کند، اظهار داشت: با ارزش و مهم بودن این پیمان هر روز زیادتر می‌شود و به همین دلیل عضویت در اون ارزش و تاثیر گذاری بسیاری دارد.
وی با نشانه به معامله ۲۱ هزار میلیارد دلاری هشت سرزمین عضو سازمان همکاری‌های شانگهای با کشورهای دنیا، تصریح کرد: حدود ۴۰ درصد مبادلات جهانی در اختیار اعضای این پیمان است، به همین دلیل عضویت در اون می‌تواند شرایط خوب و بزرگی را برای ایران آماده کند تا بتواند بر اقتصاد جهانی تاثیر بگیرد.

اقدام بزرگی که دولت سیزدهم به سرانجام رساند

رییس اتاق بازرگانی مشترک ایران و عراق تاکید کرد: عضویت رسمی در این پیمان اقدام مهم و بزرگی بود که دولت سیزدهم توانست اون را به سرانجام برساند، در حالی که کشورهایی همانند ترکیه و عربستان سعودی همچنان در پی دستیابی به این موقعیت هستند.

وی افزود: با قرار گرفتن در بین اعضای سازمان همکاری‌های شانگهای دلیل‌ گذاری تحریم‌هایی که چندین سال است، بر سرزمین اعمال شده، آخر می‌یابد و عاملی برای شکست آنها محسوب خواهد شد.

آل اسحاق گفت: توسعه مسائل اقتصادی با سازمان همکاری‌های شانگهای در زمینه صادرات و واردات، همکاری اقتصادی، تعاملات بین‌المللی و امور زیربنایی امکان‌پذیر می‌شود و منفعت بسیاری را برای سرزمین به دنبال دارد؛ زیرا ایران به لحاظ استراتژیک، هاب منطقه محسوب می‌شود و می‌تواند دروازه زرد اتصال کشورها به یکدیگر باشد.

این فعال اقتصادی تاکید کرد: باید از زمان عظیم عضویت رسمی ایران در سازمان شانگهای بهترین استفاده‌برداری را در انتقال کالا به کشورهای مختلف ببریم؛ همچنین با استفاده جاذبه اندوخته‌گذاری‌های خارجی می‌توان به توسعه اقتصادی دست یافت.

عضو اتاق بازرگانی ایران با بیان اینکه آماده شدن زیرساخت‌های حمل و نقلی از نیازهای یک پیمان است، اظهار داشت: ایران دارای موقعیت مناسب برای ساختن حمل و تعریف دریایی، ریلی و زمینی است که با جاذبه اندوخته می‌تواند زمان ارسال خدمات و کالا را آماده کند.

وی با بیان اینکه امکان صادرات محصولات صنعتی و مواد معدنی را به کشورهایی همانند چین و روسیه و هند داریم، گفت: موفقیت و بهبود اقتصاد در گرو این دو قسمت است.

عضو اتاق بازرگانی ایران با نشانه به اینکه ایران توانایی و ظرفیت علم بنیان بسیاری در اختیار دارد، تاکید کرد: صادرات خدمات فنی و مهندسی به کشورهای عضو پیمان شانگهای از راهکارهای توسعه مبادلات و توسعه روابط اقتصادی است.

قدم بلندی برای اقتصاد سرزمین

وی با بیان اینکه برای توسعه صادرات، باید قیمت، کیفیت و خدمات پس از فروش کالا قابل رقابت با تولیدات خارجی شود، تصریح کرد: ثبات قوانین و مقررات در معامله در راستای تحکیم موافقت‌نامه‌های همکاری دو و چند جانبه از راهکارهای توسعه روابط و مبادلات با کشورهای عضو شانگهای است.

آل اسحاق با بیان اینکه عملیاتی شدن برنامه‌ها در این پیمان فراوان با ارزش و مهم بودن دارد، خاطرنشان کرد: اگر به درستی اقدام کنیم، زمینه برای وجود در سازمان‌های عظیم‌تر هموار می‌شود، به همین دلیل سازمان همکاری‌های شانگهای قدم بلندی برای اقتصاد سرزمین محسوب می‌شود.

وی افزود: توسعه روابط اقتصادی در ساختن امنیت، رشد فرهنگ، گروه و توسعه یافتگی یک سرزمین تاثیر به سزایی دارد و می‌تواند تعاملات بسیاری را در منطقه و دنیا برای سرزمین به وجود آورد.

منبع: ایرنا

 

صفحه اقتصاد– در روزهای اخیر، کشورهای عضو سازمان همکاری های شانگهای از جمله روسیه، چین، قرقیزستان، ازبکستان و پاکستان، با عضویت کامل ایران در این سازمان موافقت کردند. اولین بار ایران درخواست عضویت خودش را در سال 2005 میلادی به این سازمان تحویل داده بود و هم الآن یعنی در سال 2022 میلادی، پذیرش عضویت ایران پژوهشگر شده.

در گفتگوی اختصاصی «صفحه اقتصاد» با پزشک حشمت خدا فلاحت پیشه، مزایا و منافع اقتصادی و امنیتی عضویت ایران در سازمان شانگهای بررسی شده است. فلاحت پیشه، دکترای علوم سیاسی دارد، سه دوره نماینده مجلس بوده و مدتی نیز در مجلس دهم، رئیس کمیسیون امنیت مردمی و سیاست خارجی بوده است.

****

 

*اعضای سازمان همکاری های شانگهای، در روزهای اخیر با عضویت کامل ایران در این سازمان موافقت کردند. این سازمان هم چند دهه قدمت دارد و در سال 1996 با وجود 5 سرزمین از جمله چین و روسیه تشکیل شده و کم کم اعضای اون افزایش پیدا کرده است.

به نظر شما، عضویت در سازمان های منطقه ای از قبیل سازمان همکاری های شانگهای و به طور کلی همکاری های منطقه ای، چه مزایایی را می تواند برای کشورهای مختلف و همچنین سرزمین ما ساختن کند؟

 

-در ارتباط با مزایای عضویت کشورها در سازمان های منطقه ای باید بگویم که کوشش های سیاست خارجی کشورها بستگی به دو داستان دارد که می تواند مزیت داشته باشد. یک داستان، استفاده گیری از ظرفیت های بین المللی و کاهش تنش در خارج از سرزمین بوده و دیگری دید توسعه ای در درون سرزمین است.

اگر کشورها بر این پایه حرکت کنند، هر گونه کوشش سیاست خارجی می تواند برنده باشد. مقامات هر سرزمین که در سازمان های بین المللی وجود پیدا می کنند باید از ظرفیت های اون سازمان ها استفاده کنند تا زمان های اقتصادی سرزمین خودشان را افزایش بدهند و اون را صرف توسعه در درون سرزمین کنند.

متاسفانه این حلقه مفقوده در ایران وجود دارد، یعنی در ایران و با وجود این که تکاپوی سیاست خارجی فراوان فراوان است ولی برخلاف فراوان از کشورها آثار توسعه ای اون در ایران، گمرنگ است. سبب این وضع، این است که متاسفانه در ایران، هنوز نگرش مبتنی بر تنش در خارج از سرزمین، بر نگرش تنش زدایی حاکمیت دارد و در درون سرزمین نیز، نگرش مبتنی بر توسعه، در کنار قرار دارد.

سازمان شانگهای، یک اتحادیه بوده که در چارچوب نومنطقه گرایانه شکل گرفته است. به هر حال، سازوکارهای نومنطقه گرا، سازوکارهایی هستند که با هدف نیرومند توان چانه زنی کشورهای عضو ساختن می شوند.

در عصر جهانی شدن امروز، برخی از کشورها تلاش می کنند چانه زنی خودشان را نه به شکل انفرادی، بلکه به شکل جمعی نیرومند کنند. به هر حال، ما باید یک تغییر اساسی در راهبرد سبیاستمداران کشورمان داشته باشیم و در نتیجه، باید نگرش مبتنی بر توسعه را نیرومند کنیم.

 

*در قطعه برجام توافق شد که ایران از برخی دستاوردهای اتمی خودش چشم پوشی کند و در مقابل، بتواند از مزایای اقتصادی و همکاری با دنیا استفاده کند و عادی سازی روابط اقتصادی ایران با کشورهای مختلف پژوهشگر شود.

زمانی که آمریکا در دوره ترامپ، به طور یک جانبه از این توافق خارج شد، آیا این وضع دلیل شد دید ایران نسبت به همکاری با کشورهای دیگر تغییر کند و همان چیزی می شود که شما گفتید که نمی توانیم از زمان ها استفاده کنیم؟

-این یک گفت و گو جداگانه هست و ابداً برجام به معنای کاهش تنش بین ایران و آمریکا نبود. تنش های بین ایران و آمریکا ادامه دارد و دو سو هم، فعلاً راهبردی برای کاهش تنش ندارند. در مجموع، برجام یک توافق مبتنی بر منع اشاعه تسلیحات اتمی بود.

آقای ترامپ، در تاریخ ریاست جمهوری خودش، به دوستی بین المللی خیانت کرد و یکی از خیانت هایش خارج شدن از برجام بود. حتی آمریکایی ها، خارج شدن آمریکا از برجام را اشتباه می دانند و می گویند یک اشتباه عظیم بود.

سپس از ترامپ هم، اتفاقاً خیانت دوم را آقای بایدن انجام داد. در تاریخ انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، احیای برجام جزو وعده های انتخاباتی دموکرات ها بود. قرار بود بایدن در همان 20 فرمان اول دوره ریاست جمهوری خودش، برجام را احیاء کند، اما با این حال، نه تنها بایدن، برجام را احیاء نکرد، بلکه همان سیاست فشار حداکثری ترامپ را ادامه داد.

دو سو ایرانی و آمریکایی، در مورد احیای برجام، زمان سوری کردند و سپس از این که تا حدی موضع آمریکا تعدیل شد، برجام تحت الشعاع جنگ روسیه و اوکراین قرار گرفت. هنوز هم این ایران است که بیش ترین صدمه را می بیند.

این داستان، یک گفت و گو دیگر بوده و من در مجموع، اون داستان را در مورد نگرش سیاستمداران سرزمین مطرح کردم. به هر حالت، دید سیاستمداران ما، هنوز دید مبتنی بر توسعه نیست و این یک واقعیت است. سیاستمداران ما حتی در مورد اقتصاد، اون را در حد مسائل معیشتی تصور می کنند و مثلاً می گویند سفره مردم به برجام وصل نشود. در صورتی که گفت و گو اصلی، گفت و گو مسافرت نیست.

سرزمین ما، چهارمین سرزمین دنیا از نظر داشتن ظرفیت های مختلف و ثروت است و مسائل اقتصادی این سرزمین نباید محدود به معیشت شود. ایران به طور جدی باید توسعه پیدا کند و پیشرفته شود. متاسفانه شرایط مطلوب برای توسعه سرزمین ما وجود ندارد و به همین سبب، هزینه های زیادی توسط ایران انجام می شود بدون این که بازگشتی برای منافع مردمی سرزمین ما داشته باشد.

*ما سند چشم انداز 20 ساله سرزمین را داریم که یک برنامه بلند وقت است و بر پایه اون، باید سرزمین ما در سال 1404 سرزمین اول کل منطقه در حوزه های اقتصادی، علمی و علمی شود.

بر پایه این برنامه باید سالیانه رشد اقتصادی 8 درصدی داشته باشیم و با این مقدار رشد، رفاه ساختن می شود و حقوق سرانه در سرزمین بالا می رود. در عمل برای چی در تحقق اهداف به خوبی عمل نمی کنیم و حلقه مفقوده به طور مشخص چه چیزی است که نمی گذارد این اهداف را پژوهشگر کنیم و از شرایط ساختن شده در همکاری ها استفاده نمی کنیم؟

-از نظر من، همان سند چشم انداز 20 ساله سرزمین، توسط دولت هایی که تشکیل شدند اجرایی نشد. چشم انداز 20 ساله می گوید ایران در بین 26 سرزمین منطقه، باید قدرت اول حوزه های علمی، علمی و اقتصادی باشد. در همان سند چشم انداز تاکید بر تعامل سازنده با دنیا شده.

ناگفته نماند که چینی ها در دهه های 50 و 60 میلادی (قرن بیستم)، الگوی توسعه مسالمت آمیز را شروع کردند و ما هم در ایران و در سند چشم انداز 20 ساله، بر تعامل سازنده با دنیا تاکید کردیم. در حالی که در سیاست خارجی ایران، تحقق این تعامل سازنده در دستور کار قرار نگرفت.

سرزمین ما از تاریخ اجرای سند چشم انداز در سال 1384 شمسی، نه تنها تنش ها را کاهش نداده، بلکه بسیاری از تنش ها افزایش پیدا کرده است. در این وقت، افراد زیادی آمده و به سرزمین ما تنش تحمیل کردند. متاسفانه در سال های مختلف، برخی افراد مجدد به وزارت رسیدند و هم برخی وزرای اصلاح طلب در سرزمین ما تکراری شدند و هم وزرای اصول گرا.

به جای این که این وزرا و مقامات پاسخگو باشند که برای چی اهداف قوانین برنامه های پنجساله توسعه همانند رشد اقتصادی 8 درصد و کاهش نرخ بیکاری به 7 درصد را تامین نکردند، هر وقت جناح سیاسی خودشان به قدرت می رسد، همین افراد مجدد وزیر می شوند.

به هر حال، مسئول عدم تحقق این اهداف، همین وزرا هستند ، اما فقط تکرار می شوند و مجدد به قدرت می رسند. زمانی این وزرا، دوباه به قدرت می رسند، انگار پاداش می گیرند برای عدم تامین اهداف برنامه های توسعه سرزمین. سبب این وضع، این است که دیدگاه توسعه ای وجود ندارد و به همین سبب، عملکرد آنها در چارچوب دیدگاه توسعه ای ارزیابی نمی شوند.

*همکاری های اعضای سازمان شانگهای عمدتاً شامل همکاری های امنیتی، سیاسی و اقتصادی است. البته در ابتدای تاسیس این سازمان، این گفت و گو بین کشورهای چین و روسیه و اعضای دیگر مطرح بوده که مرزهای بین خودشان را غیر نظامی کنند. آیا در وضعیت فعلی، جنبه اقتصادی همکاری های اعضای این سازمان نیرومند شده؟

-عصر امروز، عصر رقابت بین کشورهایی است که دنیا گرایانه نزد می روند یا فرماندار بر معادلات جهانی شدن امروز هستند. این نوع کشورها، هم از عصر جهانی شدن و امکانات اون، استفاده می کنند، هم این که در قطعه سازوکارهای نومنطقه گرایانه صدمه پذیری خودشان را کاهش می دهند و هم توان چانه زنی خودشان را گسترش می دهند.

سازمان شانگهای و مهم تر از اون، گروه بریکس (B.R.I.C.S)، سازوکارهایی هستند که ایرانی ها به حق تلاش می کنند به آنها بپیوندند ولی به شرط این که مسئولان سرزمین ما، این همکاری ها را با دید توسعه ای نزد ببرند.

سازمان شانگهای، سازمانی که برای همکاری های امنیتی تاسیس شده ولی به اقتصاد و مناسبات فرهنگی و غیره هم، منتهی می شود. اتفاقاً این سازمان، ظرفیت خوبی است و قدرت های نوظهور دنیا در این سازمان عضویت دارند و ایران هم، می تواند برای کاهش صدمه پذیری خودش، با سازمان شانگهای همکاری کند در دنیایی که کشورهایی همانند آمریکا فراوان زیاد سیاست های تحریمی و دوگانه خودشان را اجرا می کنند.

همکاری با سازمان شانگهای، می تواند ظرفیت های ایران را گسترش بدهد و به مخصوص در حوزه های انرژی، ترانزیت و انتقال علمی و این کار خوبی است. اتفاقاً بنده دفعات تاکید کرده ام که این کار دولت، قابل نگهداری است اگر نتایج عملکرد اون در توسعه بیاید.

کار دوم دولت که باید پیگیری شود، پیوستن به «گروه بریکس» است. کشورهای برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی، گروه بریکس را ساختن کرده اند و ایران و آرژانتین هم تلاش می کنند به این گروه اقتصادهای نوظهور بپیوندند و درخواست عضویت داده اند.

در حال آماده، فعلاً اتفاقی در مناسبات ایران با کشورهای غربی چهره نمی دهد و چالش ادامه دارد لذا سازمان شانگهای، می تواند یک ظرفیت باشد. البته سرزمین ایران، ظرفیت های مردمی خودش را نیرومند کرده و حضورش در اتحادیه های نومنطقه گرایانه با بخت مواجه می شود.

 

*برخی کارشاسان ایرانی اعتقاد دارند که همین سازمان شانگهای، مشکلات تحریمی ایران را حل نمی کند و مسائل تحریم، پهناور تر است. همچنین می گویند سازمان شانگهای، فقط قسمت کوچکی از نیازهای ما به تعاملات اقتصادی را حل می کند، سازمان شانگهای بدیل تعامل با غرب نیست و به کشورهای غیر شرقی هم نیاز داریم.

با توجه به مطرح شدن چنین نظرهایی توسط تحلیلگران ایرانی در مورد قابلیت های سازمان همکاری های شانگهای، جنابعالی قابلیت های مشخص و عینی این سازمان را در چه حد می دانید؟

-من هم چنین اعتقادی دارم و اساساً سازمان شانگهای و گروه بریکس، جایگزینی برای کاهش تنش با دنیای امروز نیست. به هر حال، این ایران است که تحت تحریم بوده و چون ایران تحت تحریم است، کشورها، شرکت ها و بانک های حتی عضو سازمان شانگهای نیز، آماده نیستند تعامل برابری با ایران انجام بدهند.

حتی اگر تعاملی هم وجود دارد، هزینه تعامل به وظیفه ایران است. همه این موارد، واقعیت هایی است که وجود دارد و من اعتقاد دارم که این کار، کار خوبی است، اما تنش زدایی  با کشورهای دیگر نباید نادیده گرفته شود. الان آمریکا با چین و روسیه، چالش دارد و فراوان از آمریکایی ها دوست دارند چالش شان با ایران رفع می شود.

 

*در سال 1400، بیش ترین صادرات کالای ایران به چین انجام شده و 14 میلیارد دلار صادر شده ولیصادرات ایران به کشورهای هند، پاکستان و روسیه و ازبکستان به نام دیگر کشورهای عضو سازمان شانگهای، فراوان نیست.

برخی تحلیلگران می گویند برای نیرومند رابطه با سازمان شانگهای و اعضای اون، نیاز است ما عضو گروه مخصوص مالی (F.A.T.F) شویم. از یک سو گفته می شود همین روسیه و چین، نظام های بانکی ویژه خودشان مانند سوئیفت را ساختن کرده اند. از همین ساختارهایی که در این کشورها وجود دارد آیا می شود استفاده کرد یا این که مشکل عضویت ایران در گروه مخصوص مالی باید حل شود تا کشورهای عضو سازمان شانگهای روابط خودشان را با ایران نیرومند کنند؟

 

-ایران با وجود مساله اف.ای.تی.اف، تعاملاتی دارد ولی این تعاملات برای ایران، پُرهزینه است. اولاً تعداد محدودی از بانک ها در کشورهایی همانند چین، روسیه و ترکیه، با ایران به گونه حاکمیتی همکاری می کنند یعنی با حکم حکومت ها با ایران کار می کنند ولی هزینه این کارها بر گردن ایران است. هزینه ریسک مبادلاتی شان با ایران است و آنها آماده نیستند این ریسک را بپذیرند.

الان مبادله با برخی کشورها انجام می شود. در عمل، الان گران ترین انتقال و تبدیل پول و گران ترین بیمه در دنیا با ایران انجام می شود. مبادله وجود دارد ولی این مبادله با هزینه فراوان است. من اعتقاد دارم که هر چه زودتر، سرزمین ما باید در این زمینه هم تصمیم گیری روشنی داشته باشد.

*اگر برجام مجدد اجرا شود، آیا کشورهای مختلف از جمله چین با فراغ بال و راحتی بیش تر با ایران همکاری خواهند کرد و قراردادهای با ایران را اجرا خواهند کرد؟

-در مورد برجام و تحریم های ترامپی باید بگویم که حدود 2 هزار تحریم علیه ایران اِعمال شده. ما باید ببینیم با اجرای برجام، چقدر از این تحریم ها برداشته می شود. به هر میزان، تحریم ها برداشته شود به همان میزان کشورهای دیگر، با ایران روابط بدون تحریم را خواهند داشت.

در حالی که داستان اف.ای.تی.اف، یک گفت و گو دیگر بوده و مربوط به سازوکار بانکی است. برای این که کشوری همانند ایران در لیست سیاه قرار دارد، بانک های دنیا با ایران، کار عادی انجام نمی دهند. کار به شکل پُرهزینه انجام می شود و هزینه هم به وظیفه ایران است یا این که کارها عمدتاً به شکل دلالی انجام می شود.

*در همین وضعیت تعلیق برجام، آیا کشورهای عضو سازمان شانگهای با ایران می توانند همکاری بهتری با ایران داشته باشند که عضویت ایران در این سازمان، به نفع  ما هم تمام شود و کشورهای عضو اون با ایران همکاری کنند؟

-گروه بریکس، یک صندوق را برای تعامل بین اعضای خودش ساختن کرده ولی سازمان شانگهای، چنین صندوقی را تاسیس نکرده است. اولین درخواست های ایران برای عضویت در بریکس، با مخالفت اعضای اون مواجه شد. این طور پاسخ دادند که چون ایران چالش هایی در حوزه های اتمی و اف.ای.تی.اف دارد، اعضای گروه بریکس نمی خواهند کشورهای پَرچالش را به خودشان نزدیک کنند.

البته الان روسیه به نام یکی از اعضای اصلی بریکس، وابسته چالش شده و شاید امکان عضویت ایران در بریکس همانند عضویت ایران در سازمان شانگهای آماده شود. با این حال، در همان چین و روسیه، بانک ها و موسسات اقتصادی و اندوخته داری، سازوکارهای اقتصادی بین المللی را پذیرفته اند و به همین سبب، آنها برای تحریم نشدن خودشان، اباء دارند که با ایران همکاری کنند.