برچسب: پالایشگاههای

یک کارشناس انرژی تاکید کرد: فراوان از کشورها با هدف بازارسازی برای فروش نفت خود از سهامداری در پالایشگاه‌های فراسرزمینی،استفاده می‌کنند.
به شرح صفحه اقتصاد، بازار سازی تضمینی برای فروش نفت ناپخته ایران از راه صادرات خدمات فنی و مهندسی جهت نوسازی پالایشگاه‌های نیمه فعال کشورهای همسو و دریافت سهام در اون پالایشگاه‌ها از جمله سیاست‌هایی است که دولت سیزدهم برای خنثی‌سازی تحریم‌های نفتی به اجرا گذاشته است.
به‌زعم کارشناسان این روش مزایای زیادی دارد، نخستین مزیت اون این است که ضمن عدم اندوخته‌گذاری کلان برای ساخت پالایشگاه‌ها از مزایای دوری از ناپخته فروشی نفت استفاده‌مند می‌شویم؛ همچنین مسئله دیگر این است که همکاری در این زمینه به افزایش گره اقتصادی و امنیتی سرزمین میزبان به ما منجر می‌شود و این داستان به لحاظ استراتژیک برایمان منفعت دارد.

تاکنون این رویکرد فقط در ارتباط با ونزوئلا به کار گرفته شده است که به افزایش ۱۰ برابری فروش نفت ایران به این سرزمین از ۲۰ هزار بشکه در روز به ۲۰۰ هزار بشکه منجر شده است.

این رویکرد در ایران در حال توسعه است و به نظر می‌رسد کشورهایی همچون افغانستان، عراق، سوریه و لبنان نیز اهداف خوبی برای همکاری در عرصه پالایشگاه‌های فراسرزمینی برای تهران به شمار می‌روند.

«جواد سلیمان پور»، کارشناس اقتصادی در خصوص ضرورت اجتناب از ناپخته فروشی نفت و حرکت به سو فرآوری اون اظهار کرد: به طور کلی ظرفیت تحریم‌پذیری فرآورده‌های نفتی نسبت به خود نفت فراوان پایین‌تر است؛ زیرا مصرف‌کننده‌ی نفت فقط پالایشگاه‌ها هستند که تعدادشان محدود و مشخص است اما مصرف‌کننده‌ی نهایی فرآورده‌های نفتی نامحدود هستند و تقریباً تمامی کشورهای دنیا را شامل می‌شود. هنگامی مشتریان تا این حد پهناور می‌شوند، امکان فروش نیز افزایش می‌یابد.

وی ادامه داد: امکان رهگیری فرآورده‌های نفتی مقاوم است؛ بنابراین تحریم اون هم مشکل می‌شود، البته نمی‌توان گفت فرآورده‌های نفتی تحریم ناپذیر هستند، به مخصوص اگر در حجم بالا بخواهیم آنها را صادر کنیم و باید با کشتی انجام شود که قابلیت رهگیری اون افزایش می‌یابد، اما به طور کلی فرآورده‌های نفتی تحریم پذیری کمتری نسبت به نفت ناپخته دارند.

این کارشناس اقتصادی گفت: مزیتی که پالایشگاه‌های فراسرزمینی می‌توانند برای سرزمین داشته باشند، زیادتر به نوع تعامل ما با اون کشورها بستگی دارد. به طور مثال، اگر قرارداد سهامداری داشته باشیم، همکاری مستحکم‌تری خواهد بود. به طوری که نفت را در سرزمین مقصد پالایش می‌کنیم و فرآورده‌ها را به فروش می‌رسانیم یا به درون سرزمین می‌آوریم و در مدار مصرف داخلی قرار می‌دهیم، اما اگر نوع تعامل قرارداد اجاره یا همکاری باشد، ممکن است سرزمین میزبان بر دلیل‌ تحریم‌ها دیگر از ما نفت نخرد.

سلیمان پور خاطرنشان کرد: همکاری در پالایشگاه‌های فراسرزمینی استراتژی فراوان مهمی است که فراوان از کشورها با هدف بازار سازی برای فروش نفت خود از اون استفاده می‌کنند.

وی افزود: پالایشگاه‌های کهنه‌تر به طور معمول برای پالایش نفت خاصی طراحی می‌شدند و فراوان از کشورها برای اینکه بتوانند بازار مقاومت برای نفت خود پیدا کنند، اقدام به همکاری با دیگر کشورها در پالایشگاه‌های فراسرزمینی در قطعه قراردادهای سهامداری یا همکاری می‌کردند.

این کارشناس اقتصادی با بیان اینکه همکاری در پالایشگاه‌های فراسرزمینی به طور کلی سیاست درستی است و می‌تواند منافع سرزمین را برآورده کند، بیان کرد: باید توجه داشته باشیم که استفاده از این روش ظرفیتی دارد و در همان ظرفیت می‌توانیم از اون استفاده کنیم.

سلیمان پور گفت: به عبارت دیگر نمی‌توانیم همه نفت سرزمین را از این راه به فروش برسانیم، برای اجرای این سیاست باید شاخص‌های متعددی را مدنظر داشته باشیم تا به نتیجه مطلوب برسیم. به طور مثال، همکاری ما در عرصه پالایشگاه‌های فراسرزمینی با کشورهایی باشد که تعامل سیاسی مطلوبی با ما دارند. همچنین باید بتوانیم در اون سرزمین شبکه‌ی فروش و بازاریابی فرآورده را ساختن کنیم. به طور کلی باید مسائل فنی، اقتصادی، سیاسی و… را در نظر داشته باشیم.

وی در پاسخ به این سوال که آیا برای رفع مشکل ناترازی بنزین در کشورمان می‌توانیم به ظرفیت خروجی پالایشگاه‌های فراسرزمینی تکیه کنیم یا خیر، تصریح کرد: تاکنون در زمینه‌ی پالایشگاه‌هایی که در خارج از ایران قرار دارند، فراوان توانا عمل نکرده‌ایم. همان طور که می‌دانید تنها ۳۰ درصد از خوراک اولیه‌ی پالایشگاه‌ها تبدیل به بنزین می‌شود؛ بنابراین حالا نمی‌توانیم فراوان به این گزینه امیدوار باشیم. مگر اینکه در آینده در حوزه پالایشگاه‌های فراسرمینی قراردادهای بیشتری با دیگر کشورها منعقد کنیم و بتوانیم از خروجی اون‌ها در ارتباط با بنزین استفاده ببریم.

این کارشناس اقتصادی در آخر تأکید کرد: البته ناترازی بنزین در سرزمین فراوان نیست و می‌توان با مدیریت مصرف داستان را طی چند سال آینده کنترل کرد.

منبع: ایرنا