هزینه تهیه یک ناهار قابلقبول در یک غذاخوری آمریکایی تقریباً ۱۳ درصد در یک سال افزایش یافته است.
به شرح وقت سحر، یک فهرست غذاخوری آمریکایی برای ردیابی نشان تورم بر انتخاب منو ساختن شد.
اگرچه صاحبان رستورانها لزوماً تمام هزینههای فزاینده را به مشتریان خود منتقل نمیکنند، اما این بررسی میتواند نتایجی درباره هزینههای جمعآوری یک وعدهغذایی اولیه ارائه میدهد.
قیمت کاهو و نان به نظم ۳۳ و ۲۰ درصد در سال قبل افزایش یافته است که بر پایه دادههای قیمت مصرفکننده منتشرشده ماهانه توسط اداره آمار کار ایالاتمتحده است.
البته این بار احتمالاً زیادتر بر دوش صاحبان رستورانهاست که دلواپس هستند با افزایش قیمتها مشتریان خود را از دست بدهند.
هزینههای غذا در ایالاتمتحده نسبت به سال قبل ۱۱.۴ درصد افزایش یافته است که بیشترین میزان از سال ۱۹۷۹ است و عامل اصلی نرخ تورم ۸.۳ درصدی این سرزمین است.
کاهوی ایرانی بیشترین حرکت سالانه را در شاخص ناهار داشته است که احتمالاً به دلیل کاهش کاشت توسط کشاورزان آمریکایی است.
بر پایه شرح بلومبرگ، مایکل هالن، تحلیلگر گفت:
مصرفکنندگان کم حقوق خرید رستورانهای خود را به میزان قابلتوجهی در نیمه اول کاهش دادنداما برخی شرح کردند که در سه ماهه دوم هزینههای بیشتری را توسط مشتریان با حقوق بالاتر شرح کردند.
براساس آمار بانک جهانی حقوق سرانه مردمی ایران در دولت روحانی به کمتر از نصف رسیده و رتبه جهانی ایران از این نظر ۴۰ پله نزول داشه است. به شرح صفحه اقتصاد، آمارهای منتشر شده از سوی بانک جهانی علامت میدهد حقوق سرانه مردمی ایران در دولت قبل فراوان زیاد کاهش یافته و طی سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۰ با شیب تندی، روندی نزولی به سو پایین را طی کرده است. بر پایه آمارهای این نهاد بینالمللی حقوق سرانه مردمی ایران از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۳ روند صعودی خوبی را طی کرده و طی این زمان حدود ۶ برابر شده بود. حقوق سرانه مردمی ایران در سال ۱۹۹۵ تنها ۱۲۹۰ دلار بوده که این رقم در سال ۲۰۱۳ به ۷۵۳۰ دلار رسید.
اما با روی کارآمدن دولت قبل حقوق سرانه مردمی ایران شیب نزولی تندی را به سو پایین طی میکند و طی سالهای کوشش دولتهای یازدهم و دوازدهم به کمتر از نصف میرسد. حقوق سرانه مردمی ایران در سال ۲۰۲۰ به ۳۳۷۰ دلار میرسد که این رقم کمتر از نصف حقوق سرانه مردمی ۷۵۳۰ دلاری ثبت شده در شروع کوشش این دولت یعنی در سال ۲۰۱۳ است. بر این پایه دولت قبل حقوق سرانه مردمی ایرانیها را به میزان ۵۵ درصد کاهش داده است.
بجز سالهای ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ که اندکی بر حقوق سرانه مردمی ایران اضافه میشود در بقیه سالهای کوشش این دولت شاهد سقوط حقوق سرانه مردمی ایران هستیم. در سال ۲۰۱۴ رقم حقوق سرانه مردمی ایران به ۶۹۶۰ دلار و در سال ۲۰۱۵ به ۵۷۱۰ دلار کاهش مییابد. در سال ۲۰۱۶ این رقم اندکی افزایش مییابد و به ۵۷۳۰ دلار و در سال ۲۰۱۷ به ۵۷۵۰ دلار افزایش پیدا میکند. سقوط حقوق سرانه مردمی ایران در سال ۲۰۱۸ مجدد شروع میشود و طی سالهای ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰ به نظم به ۵۱۱۰ دلار، ۴۲۶۰ دلار و ۳۳۷۰ دلار می رسد.
بر این پایه ایران در سال ۲۰۲۰ از نظر حقوق سرانه مردمی به ۱۴ سال قبل عقبگرد میکند و حقوق سرانه مردمی در این سال تقریبا به سال ۲۰۰۶ میرسد. بانک جهانی حقوق سرانه مردمی ۳۴۸۰ دلاری را برای ایران طی سال ۲۰۰۶ برآورد کرده است.
سقوط ۴۰ پلهای ایران در دره بندی جهانی کشورها از نظر حقوق سرانه مردمی
در رده بندی جهانی نیز شاهد سقوط رتبه ایران از نظر حقوق سرانه مردمی طی سالهای کوشش دولت قبل هستیم. در سال ۲۰۱۳ که کوشش دولت یازدهم شروع شد ایران در درجه ۸۵ دنیا از نظر حقوق سرانه مردمی قرار داشت اما در سال ۲۰۲۰ به رتبه ۱۲۵ سقوط میکند که بر این پایه رتبه جهانی ایران از نظر حقوق سرانه مردمی طی دوره کوشش دولت قبل ۴۰ پله نزول داشته است.
سوئیس با حقوق سرانه مردمی ۸۲۶۲۰ دلاری در صدر رتبه بندی جهانی قرار گرفته است و لوگزامبورگ با ۸۱۱۱۰ دلار و نروژ با ۷۷۸۸۰ دلار به نظم در رتبههای دوم و سوم از این نظر قرار گرفته اند.
نشریه فوربس به نام یکی از معتبرترین مجلات اقتصادی دنیا اخیرا فهرست بزرگترین شرکت های خاورمیانه را منتشر کرده است که در اون هیچ نام ایرانی به چشم نمیخورد.
فوربس که یکی از معتبرترین مجلات اقتصادی دنیا است، اخیرا اقدام به انتشار فهرستی از 100 غول اقتصادی برتر خاورمیانهدر سال 2022 کرده است.
زیادتر بخوانید: کاهش 40 درصدی قیمت ماشین در شکل تصویب برجام ؛ همه چشمها به وین!
فهرست بزرگترین شرکت های خاورمیانه از نظر فوربس
نکته جذاب اتفاق درباره فهرست غول های اقتصادی خاورمیانه این است که در این فهرست، نامی از شرکتهای ایرانی به چشم نمیخورد. عربستان سعودی در این فهرست 33 نماینده و امارات متحده عربی 25 نماینده دارند که هر دو به ردیف از این نظر در درجههای اول و دوم قرار دارند. قطر و کویت نیز به ردیف با 16 و 8 شرکت عملکرد بهتری نسبت به دیگر کشورهای منطقه دارند.
فهرست بزرگترین شرکت های خاورمیانه از نظر فوربس
در این فهرست، آرامکو، غول نفتی عربستان بهترین عملکرد را دارد، سابیک از عربستان و بانک مردمی قطر هم در ردههای دوم سوم قرار دارند. اما شرکت های ایرانی حتی در بین 100 شرکت برتر جایی ندارند!
عملکرد مالی شرکتهای این فهرست حاکی از این است که اونها در سال 2021 میلادی 201.7 میلیارد دلار حقوق خالص کسب کردهاند و این یعنی رشدی 121 درصدی در حقوق نسبت به سال 2020.
به نظر خوابیدن تب کرونا و روند صعودی قیمت نفت، بیشترین سهم را در بهبود عملکرد این شرکتهای نفتخیز داشته است. البته که این روزها حتی بزرگترین اقتصادهای دنیا نیز با رشد فزاینده نرخ تورم مواجه هستند.
حمله روسیه به اوکراین نیز در این وضعیت بیش از قبل به ناآرامی بینالمللی دامن زده است، با اینحال و به مهربانی افزایش قیمت نفت و دیگر حاملهای انرژی، غولهای مالی و صنعتی خاورمیانه عملکرد بهتری نسبت به شرکتها در دیگر نقاط دنیا داشتهاند. اما با وجود همه اینها، دوباره هم شرکت های ایرانی نتوانستهاند پا به پایه رقبای هم منطقهای خود نزد بروند.
همزمان با این وضعیت در ایران، همیشه شمار بیشتری از شرکتهای منطقه در حال راه یافتن در شمار غولهای اقتصادی هستند. خصوصا به طرز عجیبی در بین 24 شرکت برتر این فهرست، نام اماراتیها میدرخشد. از جمله میتوان به اداره برق و آب دبی، هولدینگ آلفا دابی، شرکت Fertiglobe، شرکت نفت و گاز ADNOC Drilling و AD Ports از ابوظبی نشانه کرد. همانطور که گفتیم عربستان نیز با سهم 33 درصدی در بین 100 شرکت برتر، تقریبا بدون رقیب است.
شرکت آرامکو عربستان سعودی به نام بزرگترین غول نفت و گاز منطقه نیز با ۴۰۰.۵ میلیارد دلار فروش و ارزش بازار ۲.۳ تریلیون دلار در صدر فهرست ۱۰۰ شرکت عظیم خاورمیانه قرار دارد. اساسا یک بررسی کلی از فهرست حاکی از این است که بیش از 65 درصد کل حقوق خالص 100 شرکت برتر در این ردهبندی، نتیجه از قسمت انرژی و صنایع مرتبط با اون همانند پتروشیمی است.
شاید این سوال نزد بیاید که واقعا غولهای اقتصاد ایران جایی در این رده بندی ندارند؟ شاید در مقام اول دلیل را تحریمها بدانیم یا حتی رکورد تورمی ایران را از علل این وضعیت تشخیص دهیم.
اگرچه همه اینها عواملی موثر در خارج ماندن شرکتها از فهرست فوربس است، اما باید دلیل اصلی این داستان را در جای دیگری بررسی کرد. اینکه حالا اقتصاد ایران به دست گروههایی میچرخد که عنوان شرکتی ویژه و دقیقی ندارند و حتی نهادهایی در اقتصاد ایران کوشش دارند که بیش از 400 شرکت را در زیرمجموعه خود دارند. آیا داشتن 400 شرکت با تفریح مالی چند هزارمیلیارد تومانی برای قرار گرفتن در این فهرست کافی نیست؟
زیادتر بخوانید:
نظر شما درباره فهرست بزرگترین شرکت های خاورمیانه از نظر فوربس چیست؟ نظرات خود را با جونیدر قسمت کامنتها در میان بگذارید.