برچسب: داشتند

زنان از قبل تاکنون به بوی خوش و ادکلن علاقه زیادی داشته اند؛ در این مطلب بوی خوش مورد علاقه زنان معروف معرفی می شود.

به شرح وقت سحر به تعریف از تابناک باتو؛ کوکوشانل می‌گوید: زنی که بوی خوش استفاده نمی‌کند آینده‌ای ندارد. استایل هر زنی با یک بوی خوش خوشبو تکمیل می‌شود. بوی خوش نقش فراوان مهمی در شخصیت یک زن دارد به همین سبب است که افراد معروف در انتخاب بوی خوش مخصوص خود توجه و دقت زیادی علامت می‌دهند.

و اما بوی خوش مورد علاقه زنان معروف قبل و زنان معروف امروزی چیست؟ پاسخ سوال را در ادامه مطلب ببینیم.

زیادتر بخوانید: شناسایی شخصیت افراد از روی بوی خوش مورد علاقه شان

پرنسس دیانا

پرنسس دیانا در روز عروسی خود را با بوی خوش هوبیگانت کولکوز فلیورز Quelques Fleurs مهمانی گرفت. بوی خوش گلی که اولین بار در سال ۱۹۱۳ تولید شده است.

این بوی خوش حاوی رایحه اسانس مرکبات، جاسمین، یاس بنفش و میخک صد پر است. هوبیگانت نخستین عطری بود که از ترکیب چند رایحه متفاوت ساخته شد.

پرنسس دیانا در آخرین سال­های عمرش زیادتر از بوی خوش فابرگ هرمس Faubourg که در سال ۱۹۹۵ ساخته شده بود استفاده می‌کرد. هر دو بوی خوش هنوز هم تولید و در فروشگاه‌های بوی خوش فروشی یافت می‌شوند.

مرلین مونرو

زمانی از مرلین مونرو پرسیده شد که در خانه چه عطری استفاده می‌کند در پاسخ اعتراف کرد که شانل نامبر ۵ بوی خوش مورد علاقه اوست.

همانطور که گفته شده است مرلین در یکی از فیلم‌ها بوی خوش شامه نواز رز گرانیوم فلوریس rose geranium floris استفاده کرده بود.

این بوی خوش دیگر تولید نمی‌شود و امروزه به شکل روغن ضروری برای حمام‌ها تولید می‌شود. اما بوی خوش شانل نامبر ۵ هنوز تولید می‌شود.

آدری هپبرن

آدری هپبرن علاقه زیادی به بوی خوش‌های برند گیونچی داشت و بوی خوش L’Interdit در سال ۱۹۵۷ برای او ساخته شد. اسم این بوی خوش به فرانسوی یعنی “ممنوع” این بوی خوش از ترکیب مرکبات، هلو، توت فرنگی، بنفشه، یاس و رز ساخته شده است.

به درخواست آدری این بوی خوش در دسترس دیگران قرار نگرفت و برای زنانی که دوست داشتند همانند او خوشبو باشند تبدیل به یک بوی خوش افسانه‌ای شد.

خوشبختانه این بوی خوش در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ نیز تولید شد، اما با این تفاوت که طراحی شیشه بوی خوش کاملا متفاوت بود.

الیزابت تیلور

الیزابت تیلور از بین بوی خوش‌های برند خودش علاقه زیادی به بوی خوش White Diamonds داشت. او به علاوه علاقه زیادی به بوی خوش Bal а. Versailles Jean Desprez نیز داشت که در سال ۱۹۶۲ تولید شده بود. این بوی خوش شرقی شامل ۳۰۰ رایحه و نت پایه اون چوب صندل نعناع هندی، شکوفه پرتقال وانیل است.

امروز White Diamonds رد فروشگاه‌ها یافت می‌شود، اما Bal а. Versailles Jean Desprez یکی از بوی خوش‌های نایابی است که دیگر کسی نمی‌تواند به اون دسترسی پیدا کند.

گریس کلی

گریس کلی یکی از طرفداران بوی خوش Fleurissimo از برند Creed بود که به درخواست گریس برای روز عروسی او تولید شد. Fleurissimo یک بوی خوش گلی است حاوی رایحه ترنج، رز بلغاری و زنبق. کمپانی Creed هنوز هم به تولید این بوی خوش ادامه می‌دهد.

کاترین، دوشس کمبریج

برند مورد علاقه کیت میدلتون Illuminum است. یک برند ایتالیایی که در سال ۲۰۰۷ تولید شده است. کیت در روز عروسی خود از بوی خوش White Gardenia Petals را انتخاب کرد.

این بوی خوش حاوی رایحه ترنج، رنبق، ایلانگ ایلانگ و جاسمین است. این بوی خوش همچنان تولید می‌شود و هر کسی می‌تواند اون را داشته باشد.

مگان، دوشس ساسکس

مگان علاقه زیادی به بوی خوش و ادکلن دارد. به طوری که اگر روزی بدون بوی خوش خارج برود دوباره برای زدن بوی خوش به خانه دوباره می‌گردد.

مگان به نام عضو خانواده سلطنتی بریتانیا بوی خوش‌های بریتانیایی را ترجیه می‌دهد. از بوی خوش‌های مورد علاقه او Wild Bluebell و Wood Sage & Sea Salt از برند Jo Malone هستند بوی خوش اول رایحه گلی است و بوی خوش دوم رایحه چوبی.

برند Floris London برای روز عروسی مگان و پرنس هری بوی خوش بی نظیری تولید کرد. عطری کاملا شخصی که هیچ کسی به جز اون‌ها نمی‌تواند به اون دسترسی پیدا کند.

نیکول کیدمن

کیدمن در یکی از مصاحبه هایش گفته است که دوست دارد با ترکیب انواع روغن‌ها خودش بوی خوش دلخواهش را بسازد.

بوی خوش مورد علاقه او Angel از برند Thierry Mugler است که ترکیبی از نت‌های مرکبات، میوه‌های استوایی، وانیل، کارامل و نعناع هندی است.

زندگی می تواند همانند گردونه ی شانس مملوء از غافلگیری باشد، حتی برای ستاره های محبوب مان. اون ها ممکن است زمانی تصمیم بگیرند برای مدتی بازیگری را کنار بگذارند یا به زندگی شخصی خود برسند. با این حال، برخی از اون ها پابرجا کرده اند که عشق شان به بازیگری ارزش وجود دوباره در برابر دوربین را دارد و فراوان زود توانستند دوباره به شهرت برسند.

در ادامه از بازیگران معروف هالیوود خواهیم گفت که پس از یک دوره افت و کم کاری توانستند بازگشتی قدرتمندانه داشته باشند.

کیانو ریوز: جان ویک (John Wick)

به نام یکی از پرخواهان ترین بازیگران دهه ی ۱۹۹۰، گرفتن یک نقش پایدار دیگر همانند «نئو» در فرانشایز «ماتریکس» (The Matrix) برای کیانو ریوز کار سختی نبود. با این حال، این ستاره در اواخر دهه ی ۲۰۰۰ بدون داشتن تقریباً هیچ فیلم پرفروش و موفقی وجود کمرنگی در عرصه ی سینما پیدا کرد.

سرانجام در سال ۲۰۱۴ با نقش «جان ویک»، موفقیت عظیم بعدی کیانو ریوز رقم خورد. بازی او در این نقش تمجید بسیاری از هواداران کهنه و جدیدش را برانگیخت.

رابین رایت: خانه پوشالی (House of Cards)

رابین رایت با نقش های ماندگاری همچون «پرنسس باترکاپ» در فیلم «عروس شاهزاده» (The Princess Bride) و «جنی» در فیلم «فارست گامپ» (Forrest Gump) در اواخر دهه ی ۱۹۸۰ و آغاز دهه ی ۱۹۹۰ به شهرت رسید. با این حال، این بازیگر طی سال های بعدی نقش آفرینی شاخصی نداشت. اما سریال برنده و محبوب «خانه پوشالی» که از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸ پخش شد، او را به جایزه ی گرمی رساند.

شان آستین: چیزهای شگفت آور تر (Stranger Things)

شان آستین که بازیگری را از کودکی شروع کرده، در آثار موفقی وجود پیدا کرد که او را به شهرت رساند، از جمله سه گانه ی «ارباب حلقه ها» (Lord of the Rings) که در اون نقش یک هابیت به نام «سمی وایز» را داشت. اما او در سال های بعدی در نقش هایی کوچک تر در فیلم هایی کمتر معروف وجود پیدا کرد.

با این حال، سریال «چیزهای شگفت آور تر» با سپردن نقش «باب نیوبی» به او در دوره دومش زمان دوباره ای به این بازیگر داد، شخصیتی که فراوان زود به محبوبیت رسید.

مندی مورچه: این ما هستیم (This Is Us)

مندی مورچه در آغاز دهه ی ۲۰۰۰، بازیگر و خواننده ای نویدبخش و ستاره ی اصلی فیلم های نوجوانانه ای همانند «پیاده روی به یادماندنی» (A Walk to Remember) و «دفتر خاطرات شاهدخت» (The Princess Diaries) بود. با این حال، هنگامی فعالیتش در عرصه ی موسیقی با مشکلاتی رو به شد، این داستان حضورش در عرصه ی بازیگری را هم تحت نشان قرار داد.

او با هالیوود تقریباً خداحافظی کرده بود تا اینکه برای نقش «ربکا پیرسون»، شخصیت اصلی سریال «این ما هستیم» انتخاب شد. بازی او در این نقش با استقبال مخاطبان سریال رو به رو شد. این امر علاقه به بازیگری را دوباره در او زنده کرد و دلیل بازگشتش به خوانندگی هم شد.

متیو مک کانهی: کاراگاه حقیقی (True Detective)

متیو مک کانهی این روزها پای پابرجا هر فیلم برنده و پرفروشی است، اما از ابتدا اینگونه نبود. وجود در فیلم های کمدی رمانتیک متعدد دلیل افت او در عرصه ی بازیگری شد. اما بازی او در نقش کاراگاه «راستین شانه» در فیلم «کاراگاه حقیقی» او را به روزهای اوجش بازگرداند.

خواکین فینیکس: او (Her)

خواکین فینیکس به دنبال برادرش ریور فینیکس در دهه ی ۱۹۹۰ ستاره ی فیلم های نوجوانانه بود و موفقیت های او تا آغاز دهه ی ۲۰۰۰ با وجود در فیلم های «گلادیاتور» (Gladiator) و «سر به راه باش» (Walk the Line) ادامه یافت.

او اما مدتی وجود کمرنگی در سینما داشت تا سال ۲۰۱۳ که با بازی در نقش «تئودور» ِ تنها در فیلم «او» به عرصه ی شهرت بازگشت. این نقش در جدید ای برای او در هالیوود دوباره کرد و او در سال های بعدی توانست در پروژه های عظیم تری وجود یابد که در نهایت اسکار بهترین بازیگر مرد را برایش به هدیه آورد.

الکسیز بلدل: سرگذشت ندیمه (The Handmaid’s Tale)

«روری گیلمور» ِ سریال «دختران گیلمور» (Gilmore Girls) الگوی هر علم آموز نوجوانی در درسخوانی بود و بازی الکسیز بلدل این نقش را ماندگارتر کرد. کوشش بازیگری او با بازی در فیلم هایی همانند The Sisterhood of Traveling Pants و دنباله ی اون در آغاز دهه ی ۲۰۰۰ ادامه یافت. اما سپس از اون در فیلم عظیم دیگری وجود پیدا نکرد.

او با فیلم «دختران گیلمور: یک سال از زندگی» (Gilmore Girls: A Year in the Life) بازگشت موفقی داشت و یک سال سپس برای نقش «امیلی»، یکی از شخصیت های کلیدی سریال محبوب «سرگذشت ندیمه» انتخاب شد.

وینونا رایدر: چیزهای شگفت آور تر (Stranger Things)

وینونا رایدر با حضورش در دوره اول «سریال شگفت آور تر» در نقش «جویس بایرز»، یکی از شخصیت های کلیدی این مجموعه شهرت گذشته خود را دوباره به دست آورد. طرفداران او در اواخر دهه ی ۱۹۸۰ و آغاز دهه ی ۱۹۹۰ فراوان زود جاذبه این سریال شدند و بازگشت او سپس از کناره گیری طولانی اش از بازیگری را تمجید کردند. او در دوره آخر سریال پرطرفدار «چیزهای شگفت آور تر» دوباره وجود یافته است.

اگرچه مخاطب دوست ندارد کشته شدن بچه‌ها را ببیند اما هیچ شخصیتی درفیلم‌ها ایمن نیست. با بهترین فیلم های ترسناکی که جرات کشتن بچه‌ها را داشتند دنبال ما باشید.

شاید بشود به صراحت بیان کرد که چیزی تکان دهنده تر از بچه های کشته شده در فیلم های ترسناک وجود ندارد. این یک تابو در ادبیات داستانی است که به ندرت از اون استفاده می شود، اما زمانی که چنین اتفاقی می‌افتد می‌تواند یک چرخش تکان دهنده در قصـه ساختن کند و مخاطبش را جاذبه کند.

بهترین فیلم های ترسناکی که جرات کشتن بچه‌ها را داشتند

دردناک و بی رحمانه!

در این قطعه فهرست عناوین بهترین فیلم های ترسناکی که جرات کشتن بچه‌ها را داشتند را در یک دید می‌توانید مشاهده کنید:

1. The Good Son
2. IT
3. Body Snatchers
4. Frankenstein
5. Pan’s Labyrinth
6. Hereditary
7. The Witch

برخی از فیلم‌ها این ادعا را اثبات می‌کنند که جان هیچ کس در ژانر وحشت از نیروهای شر در امان نیست. ما در اینجا به تشریح تعدادی از بهترین فیلم های ترسناکی که جرات کشتن بچه‌ها را داشتند می‌پردازیم.

The Good Son

اثری در ژانر درام است که در سال 1993 تولید گردیده است. از بازیگران اون می توان به مک کالی کالکین (بازیگر فیلم تنها در خانه) و الیجا وود نشانه نمود. این فیلم حالتی کلاسیک دارد و کاملا تخصصی اختلال رفتاری و پرخاشگری شدید یک کودک 12 ساله را عکس می کشد.

کارگردانی اون توسط جوسف روبن می باشد و 87% از کاربران گوگل و منتقدین نیز اون را به نام یک فیلم خوش ساخت تایید نموده اند. در ادامه توضیحات بیشتری رادر ارتباط با قصـه و دانلود فیلم the good son ارائه می دهیم.

قصـه فیلم the good son حول پسری به اسم مارک می گردد که مادرش بر دلیل‌ بیماری جان خود را از دست می دهد. برای بهبود حال مارک، پدرش او را به نزد پسر عمویش هنری می فرستد که بچه ای عالی پرخاشگر و مبتلا به سادیسم می باشد.

در ابتدا ارتباط بین این دو فراوان نزدیک به نظر می رسد و خوب نزد می رود، با گذر تاریخ، مارک علامت هایی از رفتارهای شگفت آور و غریبی را در هنری مشاهده می کند که کمی موجب خوف و وحشت او می شود. رفتارهایی همانند مردم آزاری و تشویق به کشتن حیوانات.

این فیلم، در ژانری ترسناک و شور اگیز قرار گرفته است. فیلمنامه اون، انتخاب شخصیت ها و مکان هایی که سکانس های مختلف فیلم در اون فیلمبرداری شده است، زیبایی این دلیل‌ را دو چندان نموده است.

پسر بچه این فیلم (مارک) با بازی در این دلیل‌ و فیلم به یاد ماندنی تنها در خانه، توانست محبوبیت فراوان بالایی را کسب کند. پرخاشگری، حسادت، خیالپردازی و مشکلات سادیسمی که در بین کودکان مختلفی در دنیا رایج است، در این فیلم در شخصیت “هنری” به خوبی به عکس کشیده شده است.

این فیلم از جهت آشنایی با این نوع مشکلات می تواند برای علاقه مندان و افرادی که در زمینه روانشناسی کودک کوشش می کنند سودمند باشد.

IT

« اون چیز » یکی از قصـه های معروف استفن کینگ است که در دهه هشتاد میلادی منتشر شد و فراوان زود توانست محبوب قلب خوانندگان کتاب شود و طرفداران خود را پیدا کند.

محبوبیت این قصـه سبب شد تا شبکه ABC در سال 1990 یک سریال کوتاه دو اپیزودی از این قصـه تهیه کند که فراوان زیاد مورد توجه قرار گرفت و شخصیت ” پنی وایز ” از اون پس تبدیل به یکی از محبوب ترین شخصیت های ترسناک در ایالات متحده شد.

در سال 1988 در شهری کوچک در ایالات متحده، جورج در خارج از خانه و زمانی که باران شدیدی می بارد تلاش دارد با قایق کوچکی که برادرش بیل برای او ساخته، بازی کند که بر دلیل‌ اتفاقی قایق او به درون مجرای فاضلاب می رود و در حین تلاش برای بدست آوردن قایقش، موجود ترسناکی به نام پنی وایز را ملاقات می کند.

هشت ماه سپس و زمانی که گروهی از بچه های مدرسه که وجه اشتراکشان مشکلاتی است که در منزل و مدرسه تجربه کرده اند، گردهم می آیند متوجه می شوند که مورد تهدید دلقک شیطانی قرار گرفته اند که با استفاده از خوف آنها تلاش در غلبه بر خودشان دارد.

” پنی وایز ” برخلاف بسیاری از فیلمهای ترسناک مدرن، تاکید بر دو سو اتفاق دارد یعنی مهاجم و قربانی. در وضعیت سینمای وحشت امروز سینما، بیشتر الگوربرداری ها از سبک و سیاق فیلمسازی جیمز وان تبعیت می کند که اتفاقاً فراوان برنده است و طرفداران بی شماری در سراسر دنیا دارد.

« اون چیز » نیز از این الگو که در اون شوک ناگهانی به دنبال افکت های کَر کننده سهم بسزایی دارد بی استفاده نیست، اما ویژگی مهم دلیل‌ اینجاست که شخصیت منفی قصـه به خوبی توسط مخاطب لمس می شود و اوهام نیست.

Body Snatchers

فیلیپ کافمن در سال ۱۹۷۸ میلادی، فیلم تمجید‌شده‌ای با نام Invasion of the Body Snatchers را ساخت که هنوز پس از سال‌ها، افراد زیادی اون را تمجید می‌کنند.

در سال‌های ۱۹۹۳ و ۲۰۰۷ میلادی هم به ردیف Body Snatchers و The Invasion با نقش‌آفرینی‌های نیکول کیدمن و دنیل کریگ را روی پرده‌های نقره‌ای داشتیم که هر دوی‌شان همان قصـه را به سبکی متفاوت بازسازی کردند و البته هیچ وقت به اعتبار و قدرت منبع اقتباس‌شان نرسیدند.

اما حقیقی که توسط بسیاری از تماشاگران یاد بردن شده است، چیزی نیست جز اون که هر سه فیلمِ نام‌برده، در واقعیت منبع اقتباس سیاه‌وسفیدی از سال ۱۹۵۶ را می‌شناسند که از زمان‌زمانی هشتاد دقیقه‌ای استفاده می‌برد و با میانگینِ امتیازات ۹۸ در راتن تومیتوز، همچنان یکی از بهترین فیلم‌هایی است که زیرِ پوستِ داستان‌گویی عالی‌شان، نظرات متفاوت سیاسی افراد و توهمات و حقایق مرتبط با این مسائل در ذهن‌شان را به بازی می‌گیرد.

دان سیگل و والتر ونگر هر دو به‌عنوان کارگردان و تهیه‌کننده‌ی Invasion of the Body Snatchers، با تیزبینی در سال ۱۹۵۶، این فیلم را با اقتباس از رمانی به همین نام که یک سال قبل منتشر شده بود، خلق کردند.

Frankenstein

عنوان فرعی رمان مری شلی پرومتئوس جدید بود. ویکتور فرانکشتاین در این قصـه در جستجوی آتش الهی است. ولی همان طور که برای پرمتئوس و شخصیت قرون وسطائی فاوست، اتفاق می‌افتد، دانشمند قصـه علمی تخیلی نیز برای سرافرازی و جاه طلبی‌اش تنبیه می‌شود. جستجوی غرورآمیز علم و قدرت، به انزوای اجتماعی ویکتور فرانکشتاین منتهی می‌شود.

قصـه فیلم Frankenstein ساخته ۱۹۳۱ دلیل‌ James Whale نیز درباره‌‌ی زیاده خواهی و چهره‌‌ی فاوست گونه‌‌ی هنری فرانکشتاین است که روحش را در مقابل علم معامله می‌کند؛ این علم درابزار و تکنولوژی تجسم می‌یابد که به طور بالقوه هم به سود بشریت است و هم در جهت وحشت او کار کرد دارد.

فرانکشتاین و دنباله‌های متعددی که در دهه‌های بعدی ساخته شد، به چهره هائی می‌پردازند که در خط فرضی بین دو کشور بین دنیا معمول و دنیا ناشناخته ایستاده اند در حالیکه علم و تکنولوژی واجب برای گذشتن از این خط فرضی بین دو کشور را در اختیار دارند.

مخلوقات هیولاگونی که بیشتر بر دلیل‌ این زیاده روی‌ها به وجود می‌آیند و نیز تغییر شکل دهشتناک و مرگ دنبال با درد و رنجی که بیشتر دانایان و مخترعان این نوع فیلم‌ها به اون وابسته می‌شوند، به مثابه‌‌ی هشدار برای کسانی است که تصمیم زیر پا گذاشتن مرزهای علم را دارند.

مرزهائی که به جای آنکه به پیشرفت و کشف ناشناخته‌ها در جهت مثبت و پیشرفت کاربرد داشته و تلقی شوند، همچون دستاوردهای نوین دنیا همزمان در جهت ویرانی و کشتار نوع بشر به کار می‌روند و به نوعی خلاء و پوچی در هستی منجر می‌شوند.

اچ بروس فرانکین، ظهور راه‌‌ی ادبی قصـه‌های علمی- تخیلی در قرن ۱۹ را نتیجه‌‌ی مستقیم تغییری بنیادین در فرهنگ غرب می‌داند و اون را بخشی از جامعه‌‌ی صنعتی و راه‌‌ی خیال پردازانه برای پرداختن به اتکای فزاینده‌‌ی فرهنگ مدرن و علم و تکنولوژی می‌داند.

Pan’s Labyrinth

از همان ثانیه‌ای که مخاطب با قصـه‌گویی Pan’s Labyrinth «هزارتوی پن» مواجه می‌شود، شباهت فیلم به بهترین فیلم‌های این ژانر به نام عنصری انکارنا‍پذیر و تاثیرگذار در خلقت دقایق اون، آشکار و آشکار است.

فیلم، به معنی واقعی کلمه به جای شکستن قدیمی‌الگوها و رسیدن به چیزی دیده‌نشده، به وسیله‌ی نمایش دادن ترکیب صحیحی که اجزایش از بین عناصر آشنای این‌جنس داستان‌گویی‌ها انتخاب شده و ویژگی مخصوصا و جذاب اون چینش زیبایی است که فیلم‌ساز برای اون تدارک دیده، پتانسیل رسیدن به عمقی را پیدا می‌کند که کمتر فیلم ساختارشکنی به اون دست یافته است.

دلیل‌ قلب‌تورو، نه برای خلق الگویی پایدار یا فیلمی که کارگردانان به وسیله‌ی اون چگونگی نوآوری را بیاموزند خلق شده و نه اصرار بر افزودن ویژگی‌هایی ناشناس و جدید، به یک ژانر عظیم و پراهمیت و صد البته شناخته‌شده را دارد و به جای این‌ها، کلاس درسی است که با تماشای اون هر مخاطب عام و خاصی چگونگی بردن بهترین استفاده‌ی ممکن را از اون‌چه که تا به امروز در یک جنس از سینما وجود پیدا کرده، درک می‌کند.

قلب‌تورو در فیلم معرکه‌اش با روایت یک درام و فانتزی بی‌نقص در کنار یکدیگر که به سبب تلاش لایق احترام او هیچ وقت برخورد مستقیمی با یکدیگر پیدا نمی‌کنند، به اتمسفری دست یافته که مخصوص خودش است و احتمالا در فیلم دیگری یافت نمی‌شود.

اتمسفری که با استفاده از کم‌ترین هزینه‌ی ممکن و استفاده‌برداری صحیح از بودجه‌ای نوزده میلیون دلاری به دست آمده و به قدری عالی است که دیگر سینماهای ملل را نیز به ساخت فانتزی‌هایی با این کیفیت، ترغیب می‌کند.

Hereditary

سال 2017 برای آثار ترسناک سال فراوان موفقی بود. در این سال فیلم « Get Out » توانست فروش عالی ای را در سینما تجربه نماید و در دوره جوایز نیز یکی از آثار برنده باشد.

البته داستان دسته بندی این دلیل‌ در ژانر ترسناک ، تریلر یا درام یکی از گفت و گو های کارشناسان سینما بود که هیچ نتیجه مشخصی هم نداشت و در نهایت گفته شد این فیلم می تواند در هر سه ژانر دسته بندی شود!

الآن فیلم ترسناک « موروثی » به اکران درآمده که به نظر می رسد دوباره هم بتواند گفت و گو قرار گرفتن در دسته بندی متفاوت ژانر را درباره یک دلیل‌ سینمایی مطرح نماید و مخصوصاً در دوره جوایز گلدن گلوب دردسرساز شود!

« موروثی » را اری استر کارگردانی کرده که این دلیل‌ نخستین تجربه بلند سینمایی او محسوب می شود. اثری که نزد از این در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمده بود تمجید فراوانی را نیز به دنبال داشت.

قصـه فیلم درباره خانواده ای است که به تازگی مادربزرگ خودشان را از دست داده اند. آنی ( تونی کولت ) که یک مینیاتور ساز است و مادر دو فرزند، مراسم فوت کرد مادرش را به دنبال خانواده اش برگزار می نماید و به نظر می رسد که آنها باید برای زندگی جدیدشان مهیا شوند.

اما به نظر می رسد که آنی رازی را در ارتباط با مادرش از خانواده خود پنهان کرده که با ارزش و مهم بودن فراوانی دارد در عین حال که ظاهراً فرزند کوچک خانواده توانایی دیدن ارواح را دارد که خندیدن به لب دارند. این فیلم یکی از برترین فیلم های بچه کش ترسناک است.

The Witch

در وصف «جادوگر» همین بس که این فیلم در ذهنِ  ژانر وحشت حک خواهد شد. هر سال فیلم‌های ترسناک متعددی ساخته می‌شوند، اما در بدترین حالت فقط یک فیلم است که نه تنها طرفداران سرسخت گوشه‌ی تاریک و نمورِ سینما را راضی می‌کند، بلکه اون‌قدر میخکوب‌کننده و ساختارشکن از آب در می‌آید که به گفت و گو روز سینمادوستان درون می‌شود و نهایتا در تاریخ این ژانر همیشگی می‌شود.

اگر «بابادوک» بهترین فیلم ترسناک سال ۲۰۱۴ شد و در سال ۲۰۱۵ «او تعقیب می‌کند» عطش طرفداران این ژانر را بی نیاز کرد، تا این ثانیه جایزه‌ی بهترین دلیل‌ ترسناک ۲۰۱۶ به «جادوگر» می‌رسد.

اولین چیزی که باید در رابطه با «جادوگر» بفهمید، این است که انتظارهایتان را کنترل کنید. اگر از کسانی هستید که فکر می‌کنید «بابادوک» خواب‌آور بود، «او تعقیب می‌کند» ترسناک نیست و مثلا «درخشش» استنلی کوبریک سر و ته ندارد، پس مطمئنا «جادوگر» فیلم شما نیست.

چون خوشبختانه این فیلم کاملا خلاف جهتِ جریان اصلی هالیوود شنا می‌کند و حتی برای یک بار هم که شده تلاش نمی‌کند تماشاگرش را با تکنیک‌های نخ‌نما‌شده و حرکت‌های کلیشه‌ای فیلم‌های درپیتی این ژانر که تازگی‌ها مُد شده بترساند. این یعنی «جادوگر» به جامپ اسکرهای پرتعداد تکیه نمی‌کند و خبری از تصاویر تهوع‌آور زیرژانر شکنجه نیز در اون نیست.

«جادوگر» همانند فیلم‌هایی که بالاتر نشانه کردم یک وحشت جاری‌شناختی مطلق است که با کندو کاو در جاری و روابط کاراکترها و کوباندن باورهایشان به دیوار ترسناک می‌شود. ابزار و تمرکز اصلی فیلم برای نگرانی‌آوری هیولاهای زشت و اکشن‌های شدید و سریع نیست.

فیلم با اتمسفرسازی خفه‌کننده و قرار دادن باطمانینه‌ی تماشاگرانش در شرایط کاراکترهاست که استرس را در زیر پوستتان به حرکت می‌اندازد. «جادوگر» ما را با وحشت واقع‌گرایانه‌ای روباه‌رو می‌کند که قابل‌لمس و باورکردنی است.

چون هر ثانیه امکان سقوط در چنین کابوسی برای همه‌ی ما وجود دارد. این رئال‌بودن برای این است که فیلم با ارزش و مهم بودن فوق‌العاده‌ای به شخصیت‌ها، عواطف و شیاطین درونشان می‌دهد که در این ژانر اتفاق کمیابی است.

«جادوگر» از این می‌گوید که چه می‌شود خانواده‌ای که این‌قدر به خدا و پیغمبر اعتقاد دارد، زیر فشارها و اتفاقات دردآورِ غیرقابل‌توضیح زندگی می‌شکند و کاملا از این‌رو به اون‌رو می‌شود.

اگرچه زیرعنوان فیلم «یک داستان‌ی محلی نیوانگلند» است، اما فیلم اقتباسی از یک داستان‌ی محلی بد با مخلوقات ماوراطبیعه نیست، بلکه نگاهی به درونِ این داستان است که آدم‌ها چگونه می‌توانند با قرار گرفتن در شرایط مقاوم انسانیتشان را از دست بدهند، به فساد کشیده شوند و به تاریک‌ترین افکارشان اجازه ابراز وجود بدهند.

یا یک سوال تکان‌دهنده‌تر: ما برای چی به جای دید کردن به رفتار و اخلاق و باورهای خودمان تلاش می‌کنیم دیگری را متهم جلوه دهیم؟ عنصر جذاب «جادوگر» که فقط در یک فیلم ترسناک مستقل و هنرمندانه می‌توانید ببینید، این است که اینجا یک‌جورهایی حق با شیاطین است!

گاهی کشتن بچه ها در فیلم های ترسناک به عنصری برای ساختن وحشت و غم تبدیل می‌شود و ترکیب این دو حس با هم هر کسی را متاثر خواهد کرد.

زیادتر بخوانید:

از همراهی شما تا انتهای نوشتار بهترین فیلم های ترسناکی که جرات کشتن بچه‌ها را داشتند سپاس‌گزار هستیم. حتما ما را با نظرات خود آگاه کنید. شما می‌توانید به نام نویسنده مهمان در سایت جونی عضو شوید و علاوه بر اشتراک نظرات خود در رابطه با مقاله‌ها، نقد فیلم ، نقد سریال ، اخبار سینما و مطالب خودتان را نیز انتشار دهید. برای مطالعه فراخوان مرتبط با اون بر روی لینک نویسنده مهمان کلیک نمایید. در ضمن شما همراهان گرامی می‌توانید به اینستاگرام جونی جهتِ شناختِ مهمترین فیلم های ژانرهای مختلف و کوتاه نقد و بررسی‌های فیلم‌های روز دنیا مراجعه کنید.

برخی سلبریتی ها هم همانند بقیه ی مردم نزد از رسیدن به شهرت مجبور شدند بر موانع سختی غلبه کنند.

به شرح وقت سحر به تعریف از روزیاتو: سختی ها و مشکلات همیشه در زندگی ما هستند تا درس های ارزشمندی به ما دهند. سلبریتی ها هم همانند بقیه ی مردم نزد از رسیدن به شهرت مجبور شدند بر موانع سختی غلبه کنند. اما پس از غلبه بر اون ها، مزه شیرین موفقیت را چشیدند.

سیلوستر استالونه

سیلوستر استالونه نزد از رسیدن به شهرت، یک بار مجبور شد سگش را به قیمت ۴۰ دلار بفروشد، تنها برای اینکه بتواند غذایی برای خود تهیه کند. اما بعداً فیلمنامه ای نوشت که فیلم «راکی» (Rocky) از اون ساخته شد.

هنگامی تهیه کننده ای قصـه فیلمنامه اش را شنید، تصمیم گرفت فیلمنامه ی او را بخرد اما نمی خواست خود استالونه هم در فیلم وجود داشته باشد.
استالونه نپذیرفت و منظور ۳۶۰ هزار دلاری اون تهیه کننده را رد کرد تا بتواند زمان بازی هم داشته باشد.

به این ردیف، اون تهیه کننده تدبیر ای جز اینکه استالونه را ستاره ی فیلم کند، نداشت. این فیلم سپس از اکران به چنان موفقیتی دست یافت که شهرتی آنی برای استالونه رقم زد و بقیه اش را هم که همه می دانیم.

برد پیت

برد پیت قبل از آنکه بازیگر مشهوری شود، مدتی جلوی یک رستوران مرغ سوخاری می ایستاد و با بدن پوش مرغ برای اون تبلیغ می کرد. هنگامی در مصاحبه ای از او سؤال شد که از این کار چقدر پول در می آورد گفت دستمزدش را برای ندارد اما فقط برای سیر کردن شکمش برای اون رستوران کار می کرد.

هیو جکمن

هیو جکمن در ابتدا معلم ورزش بود. او در مصاحبه ای، خبرنگار را که یکی از شاگردان کهنه اش بود، شناخت و به او گفت: «ببخشید رفیق ولی ما فراوان وقت است که همدیگر را می شناسیم. من معلم دبیرستانت بودم و می خواهم بدانم که تدریسم چطور بوده. برایم فراوان مهم است.» جکمن اون تاریخ دیگر بازیگر فراوان مشهوری شده بود.

ریچل مک آدامز

ریچل مک آدامز قبل از تبدیل شدن به یکی از بازیگران معروف هالیوود، در رستوران مک دونالد کار می کرد. او در اینباره گفته: «حدود ۳ سال در مک دونالد کار کردم. نیروی خوبی نبودم. یک بار دستگاه آبمیوه گیری را خراب کردم.» او همچنین گفت اگر بازیگر نمی شد دوست داشت یک رستوران راه بیاندازد، هر چند آشپز عالی ای نیست اما می تواند از روی دستور پخت آشپزی کند.

جورج کلونی

جورج کلونی زمانی به شکل خانه به خانه بیمه می فروخت. او در اینباره گفته: «من به شکل خانه به خانه بیمه می فروختم اما خوب نزد نمی رفت.» او نزد از رسیدن به شهرت حتی کفش هم می فروخت. با این حال، سختی ها به او درس های ارزشمندی داد که حتی حالا که به یک سلبریتی تبدیل شده از اون ها استفاده می گیرد.

جنیفر آنیستون

جنیفر آنیستون قبل از رسیدن به موفقیت و شهرت، مشکلات زیادی را تجربه کرد. او در اینباره گفته: «از خانواده دور بودم و جای دیگری زندگی می کردم. ۶ سریال تلویزیونی ناموفق داشتم. سال ها در نیویورک پیشخدت بودم. مدتی هم بازاریاب تلفنی بودم ولی حتی یک فروش هم نداشتم. در این کار افتضاح بودم.»

علیرغم همه ی این سختی ها، او به تلاش ادامه داد و از پا ننشست تا اینکه بهترین زمان برایش رقم خورد.

سوفیا ورگارا

سوفیا ورگارا نزد از بازیگر شدن، دندانپزشکی می خواند. او در اینباره گفته: «می خواستم پزشک شوم، اما پزشک شدن تاریخ فراوان زیادی می برد و سال ها باید درس خواند. فراوان مقاوم است. به همین دلیل اون تاریخ نزدیک ترین گزینه سپس از اون برای من دندانپزشکی بود. به همین دلیل به رشته ی دندانپزشکی رفتم ولی تمامش نکردم.»

برخی از چیزهایی که هر روز از اون ها استفاده می کنیم در ابتدا کاربرد امروزشان را نداشتند. در طول تاریخ، چیزهای زیادی بوده که با هدفی ساخته شدند و بعدها با هدفی دیگر مورد استفاده قرار گرفتند. در ادامه با تعدادی از اون ها دوست خواهیم شد.

۱- وازلین

مخترع ژل پترولیوم یا همان وازلین، رابرت چیزبرا معتقد بود بهترین فرمول برای التیام زخم ها را پیدا کرده است. او به قدری از اختراعش ایمن بود که وازلین را به هر زخمی می زد تا پابرجا کند اون را سریع تر خوب می کند. او نه تنها اون را از خارج می زد، بلکه تا آخر عمر هر روز یک قاشق از اون را هم خورد. با این حال، همه ی ادعاها درباره ی خواص درمانی وازلین رد شده است و امروزه می دانیم که تنها استفاده ی اون مرطوب کردن پوست است.

۲- نایلون حباب دار

نایلون های حباب دار در ابتدا برای دکوراسیون داخلی بودند. این نایلون از چسباندن دو پرده ی حمام به یکدیگر و باقی ماندن هوا در بین دو پرده به وجود آمد. البته استقبالی از این کاغذ دیواری نشد و مخترعانش منظور کردند از اون به نام عایق برای گلخانه ها استفاده شود که این ایده هم شکست خورد. اما نایلون حباب دار سرانجام کاربردش را به نام پراستفاده ترین وسیله برای بسته بندی پیدا کرد.

۳- دهانشویه

امروزه همه می دانیم دهانشویه یک مایع است که از اون برای نگه داری سلامت دندان ها و بهبود بوی دهان استفاده می شود، اما این کاربرد اولیه ی اون نبود. این مایع در ابتدا به نام شوینده ی کف به فروش می رسید.

۴- اسپری ضدعفونی کننده

نزد از آنکه به طور اختصاصی به نام یک محصول ضدعفونی کننده مورد استفاده قرار بگیرد، به نام یک محصول بهداشتی برای خانم ها تبلیغ می شد. از آنجایی که هنوز روشی برای پیشگیری از بارداری اختراع نشده بود، از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰ از این ماده ضدعفونی کننده به نام روشی برای پیشگیری از بارداری استفاده می شد.

۵- نوار بهداشتی

اولین نوارهای بهداشتی با نوارهایی از جنس خمیر چوب ساخته می شدند و عمدتاً در میادین جنگ توسط پرستارها برای پیشگیری از خونریزی مورد استفاده قرار می گرفتند. این باندها آنقدری در دسترس و کم ارزش بودند که بتوان سپس از استفاده اون ها را دور رها کرد. در سال ۱۸۹۶، شرکت جانسون اند جانسون نسخه ی خود از نوارهای بهداشتی را برای زنان تولید کرد که امروزه رایج ترین راه برای مدیریت انس ماهانه است.

۶- اتوتیون

امروزه مقاوم می شود ساخت آهنگ را بدون اتوتیون تصور کرد. با این حال، بسیاری از مردم نمی دانند که اتوتیون توسط یک مهندس تحقیقاتی حوزه ی صنعت نفت اختراع شد. پزشک اندی هیلدبرند یک الگوریتم ساخت که از امواج لرزه ای برای ترسیم نقشه های زیرزمینی استفاده می کرد. شرکت های نفتی بعداً از این نقشه ها استفاده می کردند تا به اون ها در پیدا کردن میدان های نفتی احتمالی کمک کنند.

۷- کوکاکولا

مخترع فرمول اولیه ی کوکاکولا، پزشک جان پمبرتون در ابتدا تصمیم داشت یک دارو برای معالجه بیماری های رایج تولید کند. این نوشیدنی به دلیل تبلیغات خوبی که برای اون شکل گرفت، فراوان زود به موفقیت عظیمی دست یافت. هنوز هم یکی از نوشیدنی های غیرالکلی محبوب است که با کم تفاوتی از فرمول اولیه اش، اون را مصرف می کنیم.

۸- فریزبی

والتر فردریک موریسون مخترع فریزبی بود. همه چیز از زمانی شروع شد که موریسون و شریک زندگی اش در یک پیک خوب شروع به پرتاب کردن در یک قوطی پاپ کرن به سو یکدیگر کردند. طولی نکشید که اون ها شروع به آزمایش کردند و متوجه شدند قطعه های کیک فلزی خوب تر پرواز می کردند.

موریسون فراوان زود متوجه شود که می توان از اون کسب حقوق کرد.

یک تصویربردار با استفاده از هوش مصنوعی، ستاره هایی که فراوان زود ما را ترک کردند به زندگی برگرداند و پرتره های اسرارآمیز و عجیبی از افرادی نظیر پرنسس دایانا، کرت کوبین، جان لنون، مایک جکسون و فردی مرکوری منتشر کرد که علامت می‌دهد این ستاره‌ها اگر هنوز زنده بودند چه شکلی بودند.

این تصاویر وهم انگیز و واقع‌بینانه کار الپر یشیلتاش، تصویربردار ساکن ترکیه است که این پرتره ها را برای پروژه‌ای با عنوان «انگار اتفاقی نیفتاده» خلق کرده است. او برای این کار از آرام افزار نیرومند کننده عکس هوش مصنوعی و برنامه های ویرایش عکس استفاده کرد.

این آرتیست می‌گوید: «زمانی با تکنولوژی پیوند بیشتری برقرار کردم به این فکر کردم که چه چیزی خوشحالم می‌کند. می‌خواستم برخی از آنها که دلم برایشان باریک شده بود را دوباره روباه‌رویم ببینم و این‌گونه بود که این پروژه شکل گرفت.»

او ادامه می‌دهد: «مقاوم‌ترین قسمت این فرآیند خلاقانه برایم این است که عکس برایم واقعی باشد. اون ثانیه‌ای را زیادتر از همه دوست دارم که تصویری که مقابلم هست آنقدر واقعی به نظر برسد که گویی توسط یک تصویربردار گرفته شده است.»

تمام سلبریتی های این پروژه در جوانی و بیشتر به‌طور غم‌انگیزی درگذشته‌اند.

پرنسس دایانا (Princess Diana) در ساعات اولیه روز ۳۱ آگوست ۱۹۹۷ زمانی که تنها ۳۶ سال داشت، وقت رانندگی با مرسدس بنز خود در یک تصادف رانندگی در پاریس کشته شد.

جسد کرت کوبین (Kurt Cobain) خواننده سرشناس و محبوب گروه نیروانا ۵ آوریل ۱۹۹۴ در خانه‌اش در سیاتل در حالی پیدا شد که خودش با اسلحه به سرش شلیک کرده بود. او تنها ۲۷ سال داشت.

جان لنون (John Lennon)، خواننده گروه بیتلز ۸ دسامبر ۱۹۸۰ در ۴۰ سالگی به ضرب گلوله یکی از هوادارانش کشته شد.

فردی مرکوری (Freddie Mercury) خواننده اصلی گروه کوئین بر دلیل‌ وجود الریه ناشی از ایدز در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۱ در خانه‌اش در لندن در ۴۵ سالگی فوت کرد.

توپاک شکور (Tupak Shakur) رپر در ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۶ زمانی تنها ۲۵ سال داشت در لاس وگاس بر دلیل‌ شلیک گلوله کشته شد.

هیث لجر (Heath Ledger) بازیگر برنده اسکار که در فیلم‌هایی نظیر شوالیه تاریکی و کوهستان بروکبک بازی کرده بود در ۲۲ ژانویه ۲۰۰۸ بر دلیل‌ مصرف بیش از حد مواد مخدر در ۲۸ سالگی از دنیا رفت.

جیمی هندریکس (Jimi Hendrix) نوازنده و خواننده در ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۰ در ۲۷ سالگی بر دلیل‌ سوء مصرف مواد مخدر جان خود را از دست داد.

جنیس جاپلین (Janis Joplin) که یکی از برنده‌ترین و شناخته‌شده‌ترین زنان راک استار دوران خود بود در ۴ اکتبر ۱۹۷۰ در ۲۷ سالگی بر دلیل‌ مصرف بیش از حد هروئین فوت کرد.

مایکل جکسون (Michael Jackson) بر دلیل‌ مسمویت حاد پروپوفول و بنزودیازپین در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹ در خانه‌اش در لس آنجلس در ۵۰ سالگی از دنیا رفت.

الویس پریسلی (Elvis Presley) که از ناراحتی های قلبی درد می‌برد و دیابت هم داشت در ۱۶ آگوست ۱۹۷۷ در ۴۲ سالگی فوت کرد.